Niet zorgeloos zwanger…
Door Yvonne op 21/09/2004 - 15:49:
Ik was negentien jaar en woonde twee jaar samen met mijn huidige man, toen ik bewust zwanger raakte. Mijn man vond dat je kinderen niet hoorde te plannen, het was iets dat je gewoon overkwam. Ik besloot moeder natuur een handje te helpen door te stoppen met de pil en na een jaar bleek ik eindelijk zwanger te zijn.
Wij woonden indertijd in het voormalige Oost-Duitsland en daar krijg je bij ieder bezoek aan de gynaecoloog een echo. Ook heeft elke gynaecoloog daar een eigen praktijk, zoals hier een huisarts. Medisch gezien, voelde ik me dus lekker veilig zwanger.
Bij mijn tweede bezoek aan de gynaecoloog bleek er een tumor in mijn baarmoeder te zitten. Ik was erg bang om dit kindje te verliezen. Gelukkig was de tumor niet kwaadaardig maar hij moest in ieder geval verwijderd worden. En hoewel er soms ongeboren baby’s geopereerd worden in de buik van hun moeder, had ik er weinig vertrouwen in. Mijn gynaecoloog stelde voor om te wachten tot de zwangerschap enigszins stabiel was, dus de ingreep zou in de zestiende week plaatsvinden.
Ik werd opgenomen in een vrouwenkliniek en kreeg voor de operatie een echo, waardoor ze eventuele veranderingen na de operatie zouden kunnen opsporen. Maar men verzekerde me dat het allemaal wel goed zou gaan. Met een bonkend hart ging ik de narcose in en ik werd al even verward en ongerust terug wakker naar de ingreep. Toen ik goed en wel bij mijn positieven was, vroeg ik om die tweede echo. Ik wou met eigen ogen zien dat mijn baby nog leefde, maar ik kreeg hem niet. In de plaats daarvan werd ik, na veel gezeur van mijn kant, afgesnauwd door de hoofdverpleegkundige. Ze vonden me natuurlijk een lastige patiënt maar ik bleef ernaar vragen. Want niet was belangrijker voor mij dan te zien dat mijn kindje het goed maakte.
Twee dagen na de operatie had ik nog geen echo gehad, terwijl men me dat plechtig beloofd had voor de operatie. Ik voelde me “beestachtig” behandeld en belde mijn eigen gynaecoloog op en lichtte hem in over de gang van zaken.
Na een goed gesprek beloofde hij me contact op te nemen met de behandelende arts en belde me iets later terug. Hij vertelde me dat ik lichamelijk goed gezond was en dat het ook goed ging met m’n baby. Maar ik moest het zelf zien! Ik zei tegen hem dat ik mij zou laten ontslaan uit het ziekenhuis. Hij sprak me niet tegen en vroeg of ik hem kon zeggen om hoe laat ik dacht in mijn woonplaats te kunnen zijn.
Mijn man kwam mij halen. Om acht uur ’s avonds was ik weer in de stad en ik kon direct even bij mijn gynaecoloog langs. Zijn assistente en hij waren speciaal voor mij naar de praktijk gekomen om mij te laten zien dat het heel goed ging met mijn kindje.
Op Sinterklaasavond beviel ik van een gezonde knul. Het mooiste gevoel dat er bestaat en al helemaal omdat ik me zoveel zorgen gemaakt had tijdens de zwangerschap. Want ik was me blijven zorgen maken, ondanks de echo.
Maar goed, ondertussen ben ik ook al bevallen van een tweede, gezonde zoon. Hij werd ook op 5 december geboren, maar dan vijf jaar later. En nu ben ik zwanger van ons derde kindje. Ik ben uitgeteld op 5 januari... En dus zal er weer 5 jaar tussenzitten, en 1 maand...
Ik hoop heel hard op een meisje, hoewel het natuurlijk niet echt veel uitmaakt. Waar ik vooral blij om ben, is dat ik na die operatie tijdens de zwangerschap, nog kinderen kon krijgen want ik ben een moeder in hart en nieren.
Yvonne
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 23/09/2004 @ 20:15 
Ik ben zo blij voor je!! Ik kan bijna niet wachten totdat ik lekker zwanger word ... Erg leuk dat het goed is afgelopen en proficiat met kindje 3!!Door: Anoniem op 28/07/2005 @ 20:25
Ik versta heel goed wat je meegemaakt heb,niet dat ik geopereerd geweest ben maar ik had weer begin van een depressie dus moest ik pillen slikken hoewel de dokter en de geneacoloog zeiden dat er geen risico's waren voor de baby toch maakte ik mij enorme zorgen ik maakte mij daar zenuwachtig in er het werdt altijd maar erger.Op een zaterdag avond kon ik het niet meer houden dus ben ik naar de dokter van wacht gegaan omdat ik mij zogezegt niet goed voelde maar direct had hij door dat ik mij zorgen maakte dus deed hij een echo ik zag mijn kindje bewegen met zijn armtjes en beentjes en hij zij dat ik zeker niet bang hoefde te zijn ik voelde mijn natuurlijk stukken beter maar toch diep in mijn hart blijf de angst toch.Ik ben nu 21 weken zwanger en telkens als ik mijn kindje voel ben ik blij en probeer ik mezelf gerust te stellen ik hoop dat alles in orde blijf met mijn kindje gebooren is
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.