Insulinepomp deelde mijn zwangerschap
Door Anita op 29/09/2004 - 10:33:
Na 4 jaar lang 4 x per dag insuline gespoten te hebben, gingen mijn man en ik toch eens over een kindje nadenken. En ja, hoor, ik kreeg van mijn internist en diabetisch verpleegkundige te horen dat dit niet zo maar kon zonder in overleg te treden met de specialist en verpleegkundige. Omdat mijn hbc1 te hoog was, was het niet aanvaardbaar om zomaar te stoppen met de anticonceptie. De schrik sloeg ons om het hart want zover hadden we er nog niet bij nagedacht.
De verpleegkundige kwam met de optie om een insulinepomp te gaan gebruiken i.p.v. te blijven spuiten, dit om het hbc1 zo snel mogelijk goed te krijgen. Het was een lange weg want ik voelde me niets meer omdat ik 24 uur per dag “zo'n ding” aan me had hangen. Ik voelde me ongelukkig, geen vrouw meer en dacht dat mijn man er ook veel moeite mee had.
Na 1,5 jaar (ja, zolang heeft het geduurd) kreeg ik groen licht om te stoppen met de pil. Wat waren we gelukkig dat we nu eindelijk aan een kleintje konden gaan denken.
Na ongeveer een half jaar was ik dan eindelijk zwanger. Ons geluk kon niet op maar we waren tegelijk ook bang: gaat dit wel goed? Is mijn suikerwaarde goed (tussen de 4 en 7 mmol/l)? Is het kindje gezond? Niet te zwaar?
Ik kan nu vertellen dat ik geen prettige zwangerschap heb beleefd: misselijk, bekkeninstabiliteit, moe, moe en nog eens moe, bloedsuikers 7 x per dag meten en heel veel harde buiken vanaf 7 maanden…
Na ontelbare keren echo`s te hebben gehad (kindje bleek erg zwaar te zijn), vond ik dat het wel welletjes was geweest en vroeg of ik niet ingeleid mocht worden. Na aandringen bij de gynaecoloog werd met 38 weken een datum geprikt zodat er een gel ingebracht kon worden. Na een vreselijk pijnlijke en angstige bevalling die 7 uur duurde, werd onze zoon Brian geboren, 4.980 gram zwaar en 57 cm lang. Och, wat waren we gelukkig en opgelucht dat hij gezond ter wereld kwam!
Nadat ik even het geluk had geproefd, viel ik in een enorm verdrietig gat. Ik was zo enorm vermoeid en meteen kreeg ik weer een hypo. Die werd weer eens helemaal verzorgd door mijn man, die weer maar eens met jus d’orange aangelopen kwam en me weer moed insprak. Emotioneel was ik een wrak en het huilen hield dan ook niet op, hoogstwaarschijnlijk van alle 9 maanden spanningen angst of alles wel goed zou gaan.
Onze Brian ging meteen naar de couveuseafdeling en zijn suiker werd ook gemeten. Ik weet hier allemaal weinig van omdat ik alleen maar bezig was met zelf op te knappen van mijn hypo’s. Ze kwamen ieder halfuur opzetten zodat ik wéér aan het glucose-infuus moest.
Vijf dagen lang werden Brian en ik heerlijk verzorgd in het ziekenhuis. Na die 5 dagen mochten we naar huis waar een onvergetelijke kraamverzorgster mij kwam verzorgen. Dit was heel hard nodig want ik bleef in de hypo’s terugvallen.
Na een verlenging van de kraamzorg werd door de huisarts gezinszorg aangevraagd want ik had onze Brian zelf nog niet kunnen verzorgen door mijn te laag suikergehalte, erg lage bloeddruk (na de bevalling had ik namelijk ook nog een bloedtransfusie gehad) en bekkenpijn. Na een aantal weken kon ik langzaamaan alles weer zelf oppakken en gaan genieten van onze zoon.
Er wordt vaak gezegd dat je alle pijn na de bevalling snel vergeet maar dat was bij mij niet het geval. Daar was het te enorm voor geweest maar wat ik wel weet, is dat mijn pijngrens héél hoog ligt en dat ik er, samen met mijn man, heel trots op mag zijn dat onze zware bink op een natuurlijke manier is geboren. Velen zouden voor een keizersnede “gekozen” hebben.
Nu nog sta ik ervan versteld dat mij dit twee keer overkomen is en dat ik nu zeker erg trots ben op mezelf. Ook ben ik heel trots op mijn man want 9 maanden lang was ik niet de makkelijkste en gelukkigste zwangere vrouw. We zijn dit alles nu wel vergeten want nu hebben we 2 jongens waar we bijzonder gelukkig mee zijn. Ooit zullen ze te horen krijgen hoe geweldig zwaar ze bij hun geboorte waren en ook dat zij ervoor gezorgd hebben dat mam niet meer snel bij de pakken neer gaat zitten en geleerd heeft alles komt goed!
Ik neem nu de dag zoals die komt en geniet van alles om mij heen ondanks mijn diabetes. Mijn insulinepomp zou ik niet meer ruilen met het spuiten. Ik blijf me eraan vasthouden omdat ook dit mijn leven veranderd heeft in de positieve zin.
Anita
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anneke op 07/10/2004 @ 14:12 
hallo, ook ik wil even reageren ik ben 27 en heb nu sinds 6 jaar diabetes ik heb een zoon van 10 en dochter van 8 (nee geen missers...
) en ben op dit moment 24,5 week zwanger van ons 3e kindje,ja je moet veel controleren en ja het vergt iets meer zelfdiscipline als je deze ziekte hebt, maar vergeet niet dat je het ergens voor doet! Het kniezen is hierbij niet op z’n plaats vind ik ik heb beide kanten nu meegemaakt maar ook een gezonde zwangerschap kan complicaties geven noem de meiden met bekkeninstabiliteit die bijna niks meer kunnen nou dat is fijn en vergaan van de pijn! Ik vind en dat is min mening dat jullie toch iets positiever moeten zijn ja het is lastig maar we krijgen uit alle hoeken van het ziekenhuis vele controles en wij willen toch zelf zo graag een kindje?? Ik heb ook wel es een dip maar weet ook dat het weer es over gaat over 3 maanden heb ik hopelijk een gezond en beeldschoon kindje in mijn armen en dat vele controleren van mijn bls is dat meer waard dan wat dan ook!!
groeten Anneke
Door: Bianca op 10/10/2004 @ 21:06
Hallo allemaal,
Ik ben 28 jaar en heb al vanaf mijn 10e jaar diabetes, maar nog maar sinds 1 jaar een insulinepomp vanwege een kinderwens. Als ik jullie verhalen zo lees, geloof ik dat ik me gelukkig mag prijzen, want ik heb eigenlijk sinds augustus groen licht gekregen (met een HbA1c van 6,3)om aan kindertjes te beginnen. Dus we zijn dan ook druk aan het oefenen. Nu maar hopen dat het snel raak is. Terugdenkend aan de beginperiode met de pomp was het lang niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar terugkijkend op het afgelopen jaar, kan ik heel goed begrijpen hoe belangrijk het is om een insulinepomp te hebben bij een zwangerschap. Je kunt toch erg snel reageren op eigenlijk alle situaties. Ik wens iedereen die deze site bezoekt dan ook een voorspoedige zwangerschap met een kerngezond kindje als beloning.
Veel groeten Bianca
Door: Alice op 22/11/2004 @ 14:12
Hoi iedereen,
Ik ben 31 jaar en heb diabetes sinds mijn 11e. Sinds een jaar ben ik mij voorzichtig aan het verdiepen in ’zwanger worden met diabetes’. Wat mij opvalt, is dat er altijd de nadruk op wordt gelegd hoe zwaar het wel niet is om met deze ziekte een kind op de wereld te zetten, terwijl ik nou zo graag eens een verhaal zou willen lezen van lotgenoten die er een positieve ervaring op na hebben gehouden. Tuurlijk, een simpele happening zal het niet zijn, maar dat geldt ook voor mensen die moeten bevallen zonder dat ze diabetes hebben. Ik begrijp dat er heel veel controle en discipline bij komt kijken voor ons, maar ik word enorm afgeschrikt door allerlei horrorstory’s die ik op internet tegenkom of dingen die ik lees in de zogenaamde diabetes blaadjes. Even voor de duidelijkheid: ik ben niet iemand die haar diabetes niet accepteert, maar ik probeer wel gewoon te leven als ieder ander. Op dit moment is mijn hba-c 7.3 en daar ben ik heel blij mee. In december ga ik voor ’t eerst in mijn leven vier keer daags spuiten (ik spuit nu twee keer een mix-insuline en een keer een snelwerkende) en dat is voor mij al heel wat. Ik moet er niet aan denken om met een pomp aan de gang te gaan; ik wil eerst al het andere geprobeerd hebben voor ik daarmee aan de gang ga. Daar staat tegenover dat als het mij zelf niet lukt om m’n hba-c te laten zakken met vier keer daags spuiten, ik natuurlijk wel die overstap zal maken.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen aan wat aanmoedigende ervaringen want door alles wat ik lees raak ik hoe langer hoe meer óntmoedigd.
Dank jullie wel!
Alice
Door: Anoniem op 30/01/2005 @ 21:26
Hallo, ik ben 29 jaar en heb van mijn 11de diabetes. Sinds vorig jaar hadden mijn vriend en ik een kinderwens. Ik ben zo snel als ik kon op de insulinepomp gegaan. Extra probleem was dat ik luie eierstokken had waardoor ik gestimuleerd moest worden door hormonen. Niet makkelijk allemaal want die hormonen brengen je ideale suikerwaardes weer helmaal overkop. Was blij dat ik na 2 hormonenbehandelingen al zwanger werd en ben nu 6 weken. Heel pril nog. Ik prik elk uur van de dag en ’s nachts zet ik 2 maal mijn wekker. Ik heb veel last vn hypo’s en daarna stijgft mijn suiker weer te fel. Heb al een paar keer rond de 300 gestaan, niet voor lang, omdat ik snel heb kunnen reageren maar ik vraag me af of ik nu al schrik moet hebben voor een miskraam. Heb hier zo naar uitgekeken en nu ik zwanger ben, ben ik 1 grote stressbal.
lingo
Wel, ik ben 10 jaar diabeet, heb drie kindjes en ben nu zwanger van de vierde en ik vind dat er veel te zwaar aan getild wordt.
Ik wil ook geen pomp, spuit ook vier keer per dag en je kan dat toch perfect onder controle houden. De drie zijn ook allemaal 4 weken vroeger ingeleid. Ja eventjes in de couveuse om te wachten tot hun insulinepeil zakt en dat is het dan.
Diabeet zijn is toch helemaal niet zo zwaar en dramatisch?
En wat ik niet begrijp, als je voortdurend hypo’s hebt, die je toch ook goed voelt aankomen, dan is het toch duidelijk dat je te veel insuline inspuit en te weinig eet of te veel beweegt.Dat is toch maar een kwestie van aanpassen.
Sorry maar daar kan ik mij echt aan ergeren.
Ik kom uit een familie met heel veel diabeten. En het gekke is dat zij die het meest jammeren en paniekerig doen en doen alsof ze ik weet niet wat voor ernstige ziekte hebben hebben ook voortdurend wat aan de hand en de rest niet.
Wat wel meer is, zegt mijn diabeetverpleegkundige.
Door: Janneke op 16/02/2005 @ 17:41
Ik wil wel eens reageren op de persoon van hierboven. Ik heb 20 jaar diabetes en ben nu ook zwanger van mijn eerste. Ik heb ook voortdurend hypos die ik niet voel aankomen. Ben al 3 maal bewusteloos geweest zodat mijn vriend me suikers moest inspuiten. Zakken met insuline kan ik niet omdat ik de ene dag de insulinedosis nodig heb en soms zelfs meer en de andere dag maar de helft van de dosis. Dus omdat het bij jou allemaal vlekkeloos verloopt hoef je nog niet zo bekakt te reageren op andere verhalen. Ik meost de eerste maanden ook 3 keer snachts mijn wekker zetten om die zware hypo’s tijdig te detecteren omdat ik ze totaal niet meer volede aankomen.
Ben blij voor jou dat allemaal zo vlot gaat maar een beetje empathie kom je wel tekort.
Door: noanoa op 20/02/2005 @ 21:34
Awel, je zegt het toch zelf. Je moet het inschatten. Minder spuiten als je weet dat je minder nodig hebt.
Snachts zoveel hypo’s hebben is toch duidelijk een teken aan de wand hé.
Daarvoor hoef je het nog niet te voelen.
Het is geen kwestie van vlot gaan maar van ingesteldheid.
Je moet zelf durven inschatten . Je moet niet vasthouden aan bepaalde waardes. Je kan dat zonder iedere keer goedkeuring aan de dokter te vragen.
Zeker als je het al zo lang hebt moet je dat toch ondertussen geleerd hebben.En dan meet je wat meer, dan zie je ook wel als het richting zakken begint te gaan. Dan eet je wat hé.
Ofwel heb je totaal verkeerde insuline, die veel te snel werkt.
Ik spuit nu 4 keer per dag NPH. De traagwerkende voor de nacht. Zelf mee begonnen en dat gaat perfect.
Mijn dokter zei dat dit normaal niet gedaan wordt.Ik zit altijd rond de 80 nu. Tussenwaardes rond 150.
En hoe komt dat. Deze traagwerkende insuline versterkt elkaar bij iedere inspuiting.En geeft meer een stabiele insuline in uw bloed voor de ganse dag.
Met de snelwerkende krijg je veel meer pieken en dalen.
Als julie in mijn plaats waren vond je het helemaal niet vlekkeloos.
Ik heb op het laatste iedere keer in het ziekenhuis gelegen omdat de insuline dan bokkesprongen maakt.Maar dat hoort erbij.Al mijn kinderen zijn 4 weken ervoor ingeleid. Met de laatste heb ik een spoedkeizersnede gehad door een placenta die zwaar begon te bloeden door de suiker.
Mijn eerste kind zat vast wegens te dik.
ik vind het gewoon niet waard om heisa rond te maken.Zijt blij dat ze er nu zoveel aan kunnen doen.
Mijn mama moest drie maanden het ziekenhuis in omdat het nog onbestaand was om zelf te meten en dat alleen via telkens echt bloed trekken moest.
Plus dokters halen uw kindje zo gauw het klaar is om geen onnodige risico’s te nemen.Wegens placenta insufficiëntie door de suiker.
Door het zelf kunnen meten kan je zoveel meer, dat ik niet vind dat dit een ziekte is.ik vind het echt overroepen, het spijt me.
maar er zijn mensen met veel ernstigere complicaties tijdens een zwangerschap dan dit hoor!!!!
Door: sugar op 01/03/2005 @ 10:30
Ik ben bijna 20 en we beginnen van de zomer om groen ligt te krijgen. Zie er best wel tegen op. De angst dat me kindje het ook krijgt. ik heb het vanaf mijn 10de en in elke generatie bij ons komt het 1x voor. Maar goed we gaan er gewoon voor
Door: janneke op 07/03/2005 @ 20:52
Ik wil nog eens reageren op noanoa. Volgens mijn specialist bestaat er enkel een goedkeuring voor humalog voor de insulinepomp (de andere insulines hebben nog geen goedkeuring voor zwangerschap)Waarschijnlijk zullen deze andere insulines geen risico’s inhouden maar mijn arts wil voor zeker spelen. Humalog is snelwerkende insuline (werkt al na 10 min). Mijn hypo’s, vooral snachts, waren onvoorspelbaar en ik kon dus zeker niet zomaar mijn dosis verminderen. Gekke hormonenspiegel volgens de dokter (te wijten aan hormonenbehandelingen). De ene nacht had ik hoge waardes, de andere nacht had ik weer een hypo. Ben inderdaad blij dat een diabeet van vandaag niet te klagen heeft tegenover een diabeet van 40 jaar geleden, maar om er zo los overheen te gaan tijdens een zwangerschap....neen dan kan ik niet. Overgewicht bij de geboorte verhoogt sterk de kans op de ontwikkeling van diabetes op latere leeftijd (volgens mijn arts), en hoop toch dat mijn kindje van deze ziekte gespaard blijft. Mijn vriendin, die al evenlang diabetes heeft, heeft al 3 laserbehandelingen achter de rug en heeft enkele keren per jaar serieuze oogbloedingen. dus zo licht ga ik eigenlijk niet over de ziekte heen hoor. ik hou tot hiertoe het hout vast omdat ik ook gespaard ben gebleven maar mijn vader, die ook diabetes heeft, heeft ook al heel wat gezondheidsproblemen gehad.
Door: Alice op 07/04/2005 @ 12:33
Nog even een reactie op bovenstaande mailtjes. Het heeft geen zin om elkaar te gaan zitten veroordelen over wie er al dan niet goed met z'n suiker omgaat. Iedereen is verschillend en iedereen ervaart zijn/haar diabetes anders. Zoals ik in mijn vorige mail schreef valt het mij ook, net als NoaNoa op dat er vaak heel zwaarmoedig over onze ziekte wordt gepraat. Dit, terwijl er heel goed mee te leven valt. Ik bedoel, ik heb liever suiker, dan dat ik iedere twee dagen mijn nieren moet spoelen of een been moet missen. Persoonlijk vind ik het jammer dat veel diabeten zich laten leven door hun suiker; mensen die zichzelf alles ontzeggen en hun bloed prikken tot hun vingers er blauw van zien. Ik denk, maar dat is mijn mening, dat als je de boel (en enge verhalen van anderen) een beetje loslaat, dat je lichaam zich vanzelf beter reguleert. Gewoon omdat die stressfactor dan wegvalt. Sommigen, zoals Jessica, hebben de pech dat ze minder grip op hun suiker kunnen krijgen. In Jessica's geval heeft dat een duidelijke reden: de hormoonbehandeling. Ik hoop voor haar dat dingen uiteindelijk de goede kant op gaan. Maar bijt je alsjeblieft niet te veel vast in je omgeving. Ook zij zijn individuen. Dat jouw vriendin zo'n last van haar ogen heeft wil echt niet zeggen dat jij dat ook krijgt. Nogmaals, ik heb al twintig jaar diabetes maar heb er vrijwel nooit last van! Ik leef niet streng, maar ga ook niet laks met m'n ziekte om. Probeer het wat meer los te laten.
Alice
Door: veerle op 16/04/2005 @ 14:58
Hallo,
ben bijna 28, heb 3 jaar diabetes en ben 8 weken zwanger. Vorige week moest ik naar het ziekenhuis en bleek mijn hb1ac 6.6. Volgens de dokter was het best om niet meer hoger te gaan, me regelmatiger te meten en op te passen voor hoge waarden 's morgens. Doordat ik me vaker ga meten, bestaat inderdaad het gevaar dat je je erop gaat fixeren. Ik denk dat het belangrijk is om genoeg andere dingen te doen, zodat je je gedachten eens kan verzetten. Ook de keuze om eventueel naar een pomp over te stappen, is besproken. Momenteel is het niet nodig, maar als de waarden teveel blijven spiegelen en ochtendresultaten te hoog blijven,is het misschien te overwegen. Voor mij is het een extra motivatie om meer gedisciplineerd te leven, want zo'n pomp schrikt me op het eerste zicht af. Toegegeven, ik heb me nog niet echt geïnformeerd wat precies de consequenties/ongemakken ervan zijn.
Voor de rest probeer ik ervan te genieten zwanger te zijn, want da's toch ook wel belangrijk. Zeker als je verhalen hoort van mensen bij wie het moeilijk/niet lukt. En zo heeft iedereen wel zijn eigen 'groot' verhaal....
Door: tina op 18/04/2005 @ 15:59
hey ik ben 22jaar en ben nu 8weken zwanger ik spuit 4keer per dag en ben echt bang dat er iets gaat mislopen.ik moet straks voor de eerste keer bij de dokter komen hopelijk is alles in orde
Door: ilse op 11/07/2005 @ 12:32
Hallo iedereen,
Wat fijn dat ik allerlei verhalen hoor over 'diabetes en zwangerschap'. Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben 25 jaar en heb sinds mijn 12de diabetes (type 1). Momenteel ben ik zelf erg veel bezig met zwangerschappen en alles wat daarbij hoort. Ik vind het ook allemaal best spannend, maar het weerhoud me er niet van. Op dit moment heb ik nog geen groen licht, vanwegen mijn iets te hoge hba1c. Tevens is mijn vriend er nog niet echt aan toe, dus we moeten nog even wachten. Maar ik vind het toch wel belangrijk om nu alvast een beetje op onderzoek uit te gaan. Alleen mijn vraag is of dat het verstandiger is om met diabetes op jonge leeftijd aan kinderen te beginnen vanwege eventuele complicaties die nog op kunnen gaan treden. Op dit moment heb ik nog geen last van complicaties, maar ben wel een beetje bang daarvoor. Ik heb trouwens wel een huidziekte op mijn onderbenen genaamd 'necro bioses lipoidica', als gevolg van mijn diabetes. Mijn vraag is of dat er meerdere mensen hier last van hebben, of mensen kennen die dit hebben. Ik zou namelijk graag in contact komen met anderen die dit ook hebben. Het is toch erg vervelend en maakt je onzeker om altijd maar een lange broek te moeten dragen....
Iedereen die momenteel zwanger is wens ik heel veel geluk en een fijne bevalling toe, ondanks het niet altijd meevalt probeer er toch maar een beetje van te genieten....het is en blijft een wonder zo'n kleintje....!
Door: ellen op 17/11/2005 @ 20:14
hai ik ben ellen. Ik vindt het fijn om jullie reacties te lezen. Ik ben 27 jaar en heb sinds 3 jaar diabetes en spuit 4x per dag. Sinds eind april 2005 hebben we groen licht gekregen van de internist. We vinden het wel een beetje eng, maar ook spannend. We zijn nu ongeveer 7 maanden bezig maar nog niet zwanger. Dus we blijven het proberen.
Door: Joke op 17/04/2006 @ 16:06
Hoi, ik heb zelf sinds een aantal jaren diabetes, en ben nu 8 weken zwanger, na een miskraam. Graag wil ik toch even zeggen dat ieder persoon met diabetes anders is. Vandaar dat het niet gepast is om zoals hierboven enkele malen te lezen is, oordelen of het nu makkelijk is of niet! Sommige maken een heel erg moeilijke zwangerschap door dankzij het diabeet zijn, anderen hebben er geen last van. Als diabeet MOET je weten dat niet iedereen zijn suiker onder controle krijgt, dus geef dan ook niet af op de personen die in hun verhaal spreken over hun ervaring. Ik kan enkel zeggen dat een zwangerschap met diabetes erg veel verzorging en aandacht vraagt, zeer vaak op controle, hypo's die je niet voelt aankomen en redelijk wat onzekerheid. Maar natuurlijk, het is allemaal die moeite waard als je denkt dat het resultaat een nieuw mini mensje zal zijn
DUS iedereen veel succes, en stop met anderen te bekritiseren!!! Zoiets doe je niet als moeder of moeder in spé.
Door: Jeanine op 19/04/2006 @ 18:32
Hallo! Voor een schoolopdracht was ik op zoek naar ervaringsverhalen over zwangeren met diabetes. Fijn dat ik die hier gevonden heb! Groetjes van Jeanine (HBO-verpleegkunde)
Door: Caatje op 08/07/2006 @ 23:48
Aangezien ik zelf 'suikerbeestje' ben en zwanger van mijn tweede heb ik geïnteresseerd bovenstaande reacties en ervaringen gelezen. Ik heb suikerziekte gekregen tijdens mijn eerste zwangerschap. Helaas is dat uit de controles niet gebleken. Mijn dochter is bijna 3 jaar geleden 5 weken te vroeg geboren en woog toch 6 pond. Toch is er geen arts geweest die de reden van de vroeggeboorte onderzocht heeft en pas een jaar later kwam ik erachter dat ik suikerziekte had met een HBAC1 gehalte van ongeveer 15 (nooit iets van gemerkt tijdens of na mijn eerste zwangerschap overigens). Ik heb nu dus pas een jaar of drie suiker. Misschien dat het daardoor komt maar mijn ervaringen met het zwanger worden en zijn mét suikerziekte niet veel anders dan zonder suikerziekte. Ik heb mijn zwangerschapswens voor een tweede kindje wel besproken met mijn internist maar ik heb niet het gevoel gehad dat hij mij 'groen' of 'rood' licht gaf.
Hij gaf mij wel aan te proberen onder de 7 mmol te blijven. Ik was binnen 2 maanden zwanger en toen daalde mijn bloedsuikers alleen maar. In het begin heb ik inderdaad wat meer mijn suiker gecontroleerd maar ik ben nu 23 weken zwanger en ik controleer eigenlijk alleen maar als ik me niet goed voel. Ik heb wel de combinatietest en de prenatale screening met 20 weken gehad maar verder verloopt mijn zwangerschap niet anders dan de eerste. Uiteraard heeft iedereen recht op zijn eigen mening maar ik zou vrouwen met suikerziekte willen adviseren zo veel mogelijk te genieten van de zwangerschap en niet teveel aan alle mogelijke 'doemscenario's' te denken. Stress is ook niet goed voor je kindje, toch?!
Door: carla op 08/09/2006 @ 09:43
Hallo,
Ik ben al 22 jaar diabetes. Vier jaar geleden ging ik aan de pomp, doordat ik een hbac1 van 17 had. In het begin werd ik wat depri van die pomp. Het paste niet op of onder mijn kledij. Al snel heb ik mijn kledij aangepast en ben ik zelf pompzakjes in stof beginnen maken. Anderhalf jaar later stond mijn hbac1 al op 6.8. Super, we kregen groen licht om aan kindjes te beginnen. Na 3 keer was het al raak. De eerste drie maanden waren wel wat moeilijk. Heel veel hypo's en de sympthomen van die hypo's waren helemaal anders dan vroeger. Nadien ging het beter. Ik was nooit misselijk maar nam wel heel veel vocht op. Eigenlijk viel de zwangerschap goed mee. Ik was wel heel streng voor mezelf want ik had gehoord dat bij veel waardenschommelingen het gewicht van de baby meer toenam. Uiteindelijk ben ik op 24 augustus 2004 bevallen van een gezonde dochter van maar 3630 g en 48cm. Ik vond het een prestatie dat zij eigenlijk maar zoveel woog. Spijtig genoeg werd het een keizersnede, maar dat neem ik er wel bij. Mijn dochter is nu 2 jaar. Ze is een gezonde, flinke peuter en praat al flink wat woordjes en zinnen. We gaan nu voor een broertje of een zusje voor Angelina-Julie. Volgende week weten we waarschijnlijk al meer. Hopelijk wordt het een even goede zwangerschap. Veel moed aan alle diabetes patienten met een kinderwens. Je ziet, het hoeft niet altijd moeilijk te zijn.
Groetjes
Carla
Door: carla op 10/10/2007 @ 10:00
We zijn nu al weer heel wat verder en ondertussen heb ik al een tweede dochtertje van 5 maand oud. Alles is heel vlot verlopen en ik geniet volop van mijn dochtertjes.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.