Zwanger na een longtransplantatie
Door Conny op 11/10/2004 - 17:09:
Ik ben een vrouw van 28 jaar en heb sinds mijn geboorte mucoviscidose, een longziekte waarbij de longen en de luchtpijp stilaan vol slibben met taai slijm. Dat maakte dat ik heel moeilijk kon ademen, vlug moe was, veel ziek, dikwijls in het ziekenhuis opgenomen moest worden en oneindig veel medicatie moest slikken. Een hele lijdensweg dus.
Op een dag kwam ik tot de conclusie dat ik zo niet verder wilde leven. Er moest iets gebeuren, ik wou een longtransplantatie laten uitvoeren. Na tal van onderzoeken kreeg ik de verlossende boodschap dat ik in aanmerking kwam en dat men me op de lijst had gezet. Hoe lang het zou duren eer ik opgeroepen zou worden, daar kon niemand mij een antwoord op geven. Dus dan maar afwachten, een paar dagen, een paar weken... Die weken werden maanden, zelfs meer dan een jaar...
En dan... Na bijna 14,5 maanden gewacht te hebben, kwam op een zaterdagnamiddag het telefoontje dat ze longen hadden. Ik moest zo vlug mogelijk naar het ziekenhuis. Alles is heel vlot verlopen. Er zijn geen complicaties opgetreden, de revalidatie ging goed en na 19 dagen mocht ik het ziekenhuis verlaten. Ik voelde me een nieuw mens, herboren als het ware.
Door mijn ziekte heb ik op een gegeven moment mijn kinderwens laten varen. Mijn toestand liet het niet toe om kinderen te krijgen. Ik vond dat heel jammer want ik zag heel graag kinderen. Maar ik besloot dat mijn gezondheid toch de bovenhand had. Ik legde me bij de situatie neer maar door die transplantatie werd het wel mogelijk. Er waren dan wel risico’s aan verbonden. Ik moest heel wat medicatie slikken tegen afstoting en dat kon afwijkingen veroorzaken bij de baby. Verder liet ik het onderwerp varen, ik had tenslotte toch al besloten bij mijn (ondertussen ex-)man geen kinderen te krijgen. Maar moest het er ooit van komen, dan zou ik heel blij zijn. Was het niet het geval, dan was het ook maar zo. Ik lag er niet van wakker.
Ondertussen leerde ik iemand anders kennen. Het klikte heel goed (nu nog steeds trouwens). Toen we zo’n half jaar samen waren, kwam ik tot het besef dat mijn maandstonden toch al een hele tijd waren uitgebleven. Ik maakte me daar eerst niet echt ongerust over omdat het door mijn ziekte wel meer voorkwam dat ik onregelmatig ongesteld werd.
Maar toen begon me toch iets te lang te duren en dus gingen we naar de huisarts. Die stelde me de vraag of ik zwanger was, waarop ik antwoordde dat dit gewoon niet kon: ik was niet ziek geweest, niet misselijk,... Niks van al die onplezante dingen die veel vrouwen de eerste dagen en weken van hun zwangerschap wel hebben. Om zeker te zijn heeft hij toch een beetje bloed afgenomen. Hij zou bellen als hij de uitslag had.
Na het weekend, toen ik net thuis kwam van mijn werk, kreeg ik telefoon van mijn huisdokter met het heuglijke nieuws dat ik zwanger was. Ik stond perplex. Was ik dan toch zwanger geraakt? Nee, dat kon niet zijn! Ik was bang, ik was in paniek. Wat zouden mijn dokters hiervan zeggen?? Hoe zou mijn omgeving reageren?? Hoe zou mijn gezondheid verlopen tijdens die zwangerschap?? Zou het kindje gezond zijn?? Allemaal vragen waarop ik op dat ogenblik geen antwoord kon bedenken.
De eerstvolgende keer dat ik op controle moest, heb ik mijn professor met de moed in de schoenen verteld dat ik zwanger was. Die stond er niet echt positief tegenover, ook omdat hij nog nooit een patiënt in zo’n een situatie gehad had. Het was voor hem allemaal nieuw. Hij zei wel dat hij me zou steunen, welke beslissing ik ook zou nemen: ermee doorgaan of kiezen voor abortus.
Toen begon een periode van testen laten doen, veel extra controles,... Mijn vriend werd onderzocht om te zien of hij het muco-gen had. Dat was gelukkig niet het geval, dus de kans dat het kindje dezelfde ziekte zou hebben als ik, werd aanzienlijk kleiner.
Dan moest ik naar de gynaecoloog om te laten vaststellen hoe ver de zwangerschap al gevorderd was. Dat was even schrikken toen ik te horen kreeg dat ik al 4 maanden was! Ik kon dus geen abortus meer laten doen. Ik moest ermee doorgaan. Vanaf dan moest ik regelmatig op controle, zowel bij de longspecialist als bij de gynaecoloog, om te onderzoeken of alles goed verliep.
Als bij wonder verliep mijn zwangerschap heel goed. Op geen enkel ogenblik werd er gevreesd dat er iets was, met mij of met de baby. Mijn gezondheid ging er zelfs op vooruit. Ook mijn professor was gerustgesteld. En ik natuurlijk ook, want ik had nooit verwacht dat het zo vlot zou gaan. Wel kreeg ik van de gynaecoloog te horen dat, gezien mijn gezondheidstoestand, de kans op vroeggeboorte er in zat. Ze sprak dan van 1 of 2 weken. Maar toen ik op het einde van de 8ste maand serieuze last van hartkloppingen kreeg en enorm veel last van de maag had, heeft ze besloten het toch in te leiden.
De 1ste juni deed ze nog een laatste onderzoek, waaruit bleek dat ik al 4 cm ontsluiting had (en dat op 36 weken). Ze besloot om niet langer te wachten en de bevalling de dag nadien in te leiden.
2 Juni: om 7.30u werd ik naar het verloskwartier gebracht. Ik was nerveus, bang,... Ik wist niet hoe dit zou aflopen. Zou alles goed blijven gaan met mij en de baby??
Ik kreeg eerst een epidurale. Dat was beter, vond de gynaecoloog, anders zouden mijn longen misschien te veel moeten afzien. Rond 9u werd een tabletje gestoken om de weeën op te wekken waarbij me werd verteld dat er de eerste 2 uren niet veel zou gebeuren, dat tabletje moest de tijd hebben om te werken.
Al bij al bleef ik er toch nog vrij rustig bij. Het viel allemaal best mee. Door de epidurale had ik geen pijn en dat gaf een geruststellend gevoel. Ik hoorde de hartslag van ons kindje regelmatig, ik maakte me dus niet echt ongerust. Eens die 2 uren voorbij waren, gebeurde er nog niet veel. Dus gewoon rustig blijven afwachten.
Rond 12.30u - 13u voelde ik mijn vliezen breken. Van dan af is eigenlijk alles nogal vlug gegaan. Ik begon de persweeën te voelen: ons kleintje was klaar om geboren te worden.
Alles werd verder in gereedheid gebracht om aan het werk te beginnen. Lang heeft dat alles echter niet geduurd. Na amper 2 keer persen werd, om 14.55u, ons Yasmine geboren. Ze woog 2.680 kg, was 45 cm groot en zag er op het eerste zicht toch gezond uit. Even vreesde ik dat er iets mis was want ze zag er nogal blauw uit en ze ademde ook niet meteen goed, dus namen ze haar even mee.
Toen mijn vriend een paar minuutjes later met haar terugkwam, was alles gelukkig in orde en kon ik haar in mijn armen houden. Dat was al een eerste moment waarop ik dacht: “Wat een wonder het is dat IK dit wezentje op de wereld had gezet. Dat dit kleine mensje bijna 9 maanden in MIJN buik had gezeten.”
Ik kon het moeilijk geloven maar het was allemaal echt.
Nu, vijf weken later, maken we het allemaal heel goed. Ons wondertje is een hele flinke meid, een blije baby… En ik geniet met volle teugen van haar!
"Wie dit kleine mensje ziet,
gelooft zijn eigen ogen niet.
En zal moeten beamen,
wonderen maak je nog altijd samen."
Conny
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Maddi (profiel) op 16/10/2004 @ 09:59 
Ik leef nu wel al een tijdje met je mee op het forum maar het is toch anders om hier het verhaal uitgebreidt te lezen... Nogmaals proficiat met je dochter. Ondertussen is ze al een hele dame met een eigen karakter (hopelijk dat van papa
grapje hé).Door: Greetje (profiel) op 17/10/2004 @ 09:28
Dag Conny,
proficiat met je kleine meisje ! Ik heb je verhaal ook gevolgd op tv (ben zelf ook op Babyboom geweest), en ik vond jou verhaal 1 van de ontroerendste van afgelopen seizoen. Tranen met tuiten heb ik geweend toen ik zag dat je je gezonde meisje in de armen kon houden. Ondertussen zal die kleine meid wel al gegroeid zijn, want het gaat zo snel hé! Op 2 november wordt mijn dochtertje Laura al 1 jaar, ongelooflijk hoe dat jaar weeral is gevlogen ! En ik ben nog steeds superverliefd op haar en op mijn zoontje
Vele groetjes en een dikke kus aan de kleinste !
Greetje
Hallo,
Bedankt aan al degenen die hier al iets komen schrijven zijn.
En zoals iedereen zegt, het gaat allemaal zo vlug, ik kon het in het begin niet geloven, maar het is wel zo. Jammer langs ene kant, maar langs de andere kant zie je je kindjes toch ook graag vooruitgang maken.
Groetjes
Conny en onze kleine spruit Yasmine
Hey Conny,
0ok ik heb je verhaal op tv met bewondering gevolgd, helaas heb ik de geboorte van je meisje gemist en ben dan ook blij datik het via deze weg wel te weten ben gekomen. Geniet van je kleine wondertje hoor!!!!
Heb net de foto’s van je meid bekeken prachtige meid hoor!!!!
Groetjes Cindy & meiden xxx
Door: belinda op 12/11/2004 @ 18:22
Hallo Conny,
Toen ik hoorde dat er bij babyboom iemand kwam met muco kon ik niet wachten tot het zo ver was. Ikzelf heb een zoontje van 5 jaar met muco. Je hebt mij een beetje hoop gegeven dat ik mischien later toch oma kan zijn. Ook al weet ik dat mannelijke muco’s bijna onvruchtbaar zijn, maar door jou verhaal laat je zien dat er toch nog wonderen bestaan! Ik wens je nog heel veel geluk met jullie kindje en geniet van mekaar want ze worden zo snel groot.
Groetjes van mama van Sen(5 jaar).
Door: x op 04/02/2005 @ 11:15
Conny heb jij ook niet meegedaan aan babyboom of de bevalling Jou verhaalkomt me bekent voor . Heb veel bewondering voor jou verhaal groetjes
Door: Belle op 05/08/2005 @ 01:16
Hello Conny,
ik heb blijkbaar je verschijning op Babyboom gemist! Zelf ben ik 25 en mucopatiënte. Een kinderwens is er zeker wel, maar met de nodige twijfels natuurlijk. Jouw verhaal lezen heeft me veel moed gegeven!! Je mag me altijd een mailtje sturen, het zou me deugd kunnen doen om je ervaringen te horen.. Groetjes en alvast dikke proficiat met die kleine spruit (die nu wellicht al een flinke meid is!)
Groetjes, isabelle
Door: Isake op 25/08/2005 @ 11:59
Hey iedereen, amai wat een verhaal zeg .. ben ook even helemaal de kluts kwijt. zelf heb ik geen muco maar mijn vriend wel. Toch hebben wij een kinderwens en hopen we ooit toch een kindje te zullen krijgen. ook al is hij normaal onvruchtbaar tegenwoordig kunnen ze dit ook al oplossen door een kleine operatie. ik heb over muco een site gemaakt en als er geïnteresseerden zijn die mogen mij steeds mailen.
groetjes
isake
Eventjes de mensen bedanken die nog gereageerd hebben. Heel erg bedankt voor jullie woorden, dat doet enorm deugd.
Momenteel gaat het wat minder met me, ik heb begin augustus een afstoting van de longen gehad en daar ben ik nu nog volop mee bezig om mijn gezondheid terug wat op peil te brengen. Geen makkelijke opgave met ons Yasmine, maar we moeten erdoor.
Groetjes,
Conny
Door: Sophie op 02/12/2005 @ 16:57
Ik ben 27 jaar en heb mucoviscidose. Toen ik ontdekte dat ik zwanger ben (nu 8 weken) zocht ik op het net naar mogelijke gelijke situaties. Ik vond bijna niets, behalve jouw prachtig verhaal... Van mijn muco heb ik nauwelijks last, en ik zie erg uit naar mama worden. Proficiat met jouw dochtertje!!
Proficiat Sophie met je zwangerschap. Ik hoop dat alles goed gaat, zowel met jou als met de baby en ik hoop dat je een fijne bevalling mag hebben. Succes ermee!!
Door: debby op 14/03/2006 @ 18:54
hoi conny. Bij toeval lees ik je verhaal. Ik heb ook taaslijmziekte en wil graag zwanger worden mijn vriend ziet dit ook wel zitten.ik ben 23 jaar en ook getransplanteerd.maar mijn longarts vind dit een heel groot risico en ziet het liever niet gebeuren,Ik zou graag hierover met jou in contact komen en vragen over waar jij bent geholpen en welke doktoren jou daarbij hebben geholpen.de beslissing is natuurlijk altijd aan mezelf maar toch.Ik ben al wel bij een verloskundige geweest en die staan er wel achter ze zeggen dat je tegenwoordig veel kan.Ik wilde ook weten of je diabetes hebt want dat heb ik dus ook. Kun je me mailen je mag me ook een keer bellen. daarna geef ik je wel me telefoonnummer dan. ook al kenne we elkaar niet zou toch eens met je willen praten. Ook over hoe het nu met je gaat en over hoe je jou toekomst nu inschat en ziet.
alvast bedankt. debby
Door: Anoniem op 27/11/2006 @ 02:07
Hallo,zwanger zijn na een longtransplantatie is een zeer groot risico dat je neemt en geef je arts volkomen gelijk.Conny was al 4 maand zwager toen ze het ontdekte,haar kindje is tevroeg geboren en Conny heeft ondertussen al een 2 de longtransplantatie gehad.Ikzelf ben zelf ook longgetransplnteerd en heb ook een grote kinderwens,maar sta er zelf volkomen NIET achter,dit kan niet gezond zijn voor ons lichaan,en dan nog niet gesproken over de baby met al de medicatie die we moeten nemen.Bij conny is de2de transplantatie op tijd geweest,anders had haar dochtertje nu al geen mama meer en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.groetje
Door: Eddy van de Ven op 08/12/2006 @ 13:32
Hallo, wij zijn Eddy en Maarten.
Wij doen een spreekbeurt over longtransplantatie.
Wij vroegen ons af of hier wat luitjes waren die ons eventueel aan wat informatie konden helpen.
bij voorbaat dank, Eddy en Maarten.
Door: seatje op 15/04/2007 @ 19:24
Aan anoniem van 27/11!
Wie geeft jouw het recht om dit hier te komen zeggen? En daarbij het feit dat je hier anoniem iets komt zeggen, zegt veel meer over jezelf dan over mij!
Door: Bo (profiel) op 26/04/2007 @ 14:50
Hoi Seatje,
Ik geef je groot gelijk! Ik hoop dat het goed gaat nu met je, ik kom regelmatig eens kijken of er geen nieuw berichtje staat van je.
Hoe gaat het met jullie meisje? Al groot geworden zeker??
By the way, mensen weten soms niet wat ze zeggen, is moeilijk om ons er niets van aan te trekken hé.... Soms reflecteert het ook hun eigen pijn...
Mijn ventje wacht al een tijdje op nieuwe longen, ons meisje is nu 16 maanden.
Iedereen moet voor zichzelf uitmaken of hij aan kindjes wil en kan beginnen maar geen oordeel maken over iemand anders.
Dus Conny, bij deze een schouderklopje; je doet het goed hoor en trek je van de negatieve kritiek niets aan!!
Groetjes
Bo
Door: seatje op 29/04/2007 @ 12:40
Hallo Bo,
Bedankt voor je hartverwarmende woorden.
Het gaat heel goed met Yasmine, binnen 2 maandjes wordt ze 3 jaar. En leven dat er in zit, ze houdt me fit!
Ben naar je profiel gaan kijken, wat een schattig dochtertje hebben jullie.
Ik hoop dat je ventje niet meer te lang op nieuwe longen moet wachten, en dat alles heel goed mag verlopen. Gaan jullie ook naar Leuven moeten gaan? Misschien komen we elkaar daar dan ooit eens tegen.
Groetjes,
Conny
Door: Bo op 04/05/2007 @ 14:42
Hey Conny,
Ja, ook daar. Tis nu een goeie 4 maanden dat hij aktief op de lijst staat. We beginnen zenuwachtig te worden, maar geloven in een goede afloop!
Heb jij lang moeten wachten?
Merci voor t komplimentje, jaja, ook een aktief bolleke hoor, zal er niet aan mankeren om zijn conditie op peil te houden
Ik zal je es een privé bericht sturen als dat gaat? Ben nu niet op eigen pc.
Groetjes!
Hallo Bo,
Nog geen nieuws ondertussen?
Ik heb de eerste keer 14 maanden moeten wachten. Bij de 2de keer een kleine 4 maanden, maar ik was ook op hoor, men heeft me op de urgentielijst moeten zetten, want veel langer zou ik het niet hebben volgehouden.
Ondertussen zijn we al een jaar verder en gaat het uitstekend. Komende woensdag moet ik enkele dagen naar het ziekenhuis om mijn jaarlijkse onderzoeken te laten doen. Daar zie ik wel serieus tegenop
Ons pruts 3 dagen moeten missen, maar het moet nu eenmaal he.Je mag me altijd een berichtje sturen hoor, geen probleem.
Groetjes van ons,
Conny
Door: Meijntje op 28/08/2007 @ 11:08
Beste Conny,
Ik ben bezig met de voorbereidingen voor een boek rond het onderwerp 'opvoeden van kinderen wanneer je als ouder een progressief chronische ziekte hebt'. Waarbij ik vooral geinteresseerd ben in de psychosociale consequenties voor alle gezinsleden. Omdat ik zelf mucoviscidose heb, een kind van 13 heb en twee jaar geleden ben getrasplanteerd, heb ik me tot nu toe vooral mensen met mucoviscidose geintervieuwd. Jouw verhaal raakte me en ik zou heel graag nog eens verder met je willen mailen over al je ervaringen, want ik geloof absoluut dat je een ervaringsdeskunidge bent die veel te vertellen heeft. je kunt mij bereiken op mijn mailadres.
Een hartelijke groet, Meijntje
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.