Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Een tweede kindje...

Hallo,

Wij zijn de trotse ouders van een flinke dochter van 2 jaar. We zouden haar heel graag een broertje of zusje willen geven, maar het wachten duurt zo lang.

Toen wij een 1ste kindje wilden, is alles vlot gegaan. We waren onmiddellijk in verwachting. Bij ons eerste bezoek aan de dokter waren we al 5 weken ver! Het ging sneller dan verwacht. Maar toch hadden we schrik want ik had last van bloedverlies. Na een tijdje ging dat gelukkig over. Af en toe had ik nog wat bloedverlies, maar volgens de dokter ging alles nog goed. Meestal mochten we dan nog diezelfde avond langsgaan en kregen dan een echo.
Mijn man en ik hadden afgesproken om tegen iedereen te zwijgen tot we 12 weken ver zouden zijn. Dat was dus niet simpel. Je mag op feestje en bezoekjes geen rauwe groenten of vlees eten. Leg dat maar eens uit.
Gelukkig was ik bijna nooit misselijk. Als ik hoofdpijn had, wou de familie mij dan ook wel eens iets geven. Maar ook dat kon ik niet aannemen. Op vaderdag brachten we het grote nieuws. Iedereen was dolgelukkig en ze konden het niet geloven dat ik het al zo lang had kunnen zwijgen.

In week 23 had ik terug bloedverlies en nu kreeg ik minder goed nieuws. De baarmoederhals was al aan het verweken en verkorten! Gelukkig had ik nog geen ontsluiting maar rusten was wel de boodschap. Verdrietig gingen we naar huis… We dachten dat we ons meisje zouden verliezen.
Die week ben ik enkel uit de zetel gekomen om te eten, mij te wassen en om naar toilet te gaan. Een week later gingen we terug naar de dokter. We waren gelukkig toen bleek dat alles gelijk was gebleven! Maar ik moest wel verder rusten. Dat ik dan ook gedaan heb.
Voor mijn man was het heel zwaar. Hij ging overdag werken en moest er dan het huishouden ook nog bijnemen. Gelukkig kwam er af en toe familie om een handje te helpen.
Tijdens die lange periode (de dagen kropen echt vooruit) waren we echt allebei van het gedacht dat er hierna geen kindjes meer zouden komen. We wilden die angst niet meer opnieuw!

Op 35 weken ging ik terug bij de dokter. Ik was ondertussen al 22 kilo bijgekomen. De dokter was ongerust en ik moest een urinestaal binnensteken. De dag erna mocht ik dan bellen voor de uitslag.
Er zat teveel eiwit in mijn urine en ik moest binnenkomen ter observatie. We zouden zaterdagochtend om 9 uur naar het ziekenhuis gaan. Maar de nacht ervoor werd ik wakker door een plas warm water, die ik langs mijn benen voelde lopen. Ik bleef even wachten en hup, nog een plas. Ik maakte mijn man wakker en we gingen naar beneden. (Ik heb hem nog nooit zo snel weten opstaan.)
Hij vroeg mij wat ik wou doen: wachten tot de ochtend of nu al vertrekken?
Ik wou het liefst zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Het was nog een half uur rijden en ik wou er zeker niet te laat aankomen. De dokter hadden ons voordien nog gezegd: "Als je water breekt, is dat meestal niet in 1 grote plons, maar loopt dat in kleine beetjes langs je benen".
Bij mij dus niet maar gelukkig lag er een bescherming in ons bed.
Toen we in de auto zaten, liep er geen vruchtwater meer uit. Maar toen ik uit de auto stapte, kwam er weer een grote straal uit. Het liep tot op mijn schoenen. Ik had maandverband gebruikt maar dat had dus helemaal geen zin.
Eens ik binnen was, mocht ik aan de monitor. Het hartje was nog goed en ik had nog geen weeën. Uiteindelijk mocht ik op een gewone kamer en mijn ouders kwamen op bezoek. Als de weeën niet vanzelf zouden beginnen, zouden ze mijn bevalling op dinsdag in gang steken. Daar was ik wel blij mee, want dan zou ik over de 36 weken zijn. Mijn ouders zagen dat ik het lastig kreeg en dachten dat het niet zo lang meer ging duren. En gelijk hadden ze, ik kreeg steeds meer pijn.
Toen ik terug aan de monitor mocht, zagen ze dat de weeën nog niet sterk genoeg waren. Ze moesten nog sneller komen en meer pijn doen. "Wat! Nog meer pijn?"
De verpleegster zei dat ik misschien even in bad kon, dat zou wat helpen. Ik liet het bad vollopen. Tegen dat ik erin kon, zag ik het niet meer zitten. We haalden er opnieuw de verpleegster bij, Ik kon het echt niet meer volhouden! Ik mocht mee voor nog een onderzoek. Ze konden ook niet met de hand onderzoeken want ik had blijkbaar al een infectie op de urinewegen. Het onderzoek deed verschrikkelijk veel pijn. Dan toch maar met de hand voelen. Ik had al 4 cm ontsluiting. Het was zaterdagavond, 21.30 uur. Ik vroeg om een epidurale verdoving.
Ik mocht nu ook al naar de verloskamer. Daar kreeg ik mijn ruggenprik. Ik vond het vreselijk, die verdoving hielp niets en de pijn werd erger. Om 10 uur nog eens kijken naar de ontsluiting. Normaal is dat 1 cm/ uur. Ik had 6cm, dus bij mij was het 2 cm op een half uur. Ik kreeg iets meer verdoving. Als het zo snel gaat, is het blijkbaar normaal dat je die verdoving niet goed voelt.
Rond middernacht werd ons dochtertje geboren, 50 cm en 3,500 kg, op 35w en 6dagen. Maar ze mocht toch op de kamer! We waren overgelukkig. Alles was goed, ze was een pracht van een baby!

We hebben samen nog een uurtje naar haar zitten kijken en dan gingen we slapen. Ik kon het nog niet goed geloven, ze lag in een bedje naast mij. Ik kon niet slapen. Ik was doodmoe maar bij elk zuchtje deed ik mijn ogen weer open om te zien of alles nog goed was.
’s Morgens was mijn man er ook al terug vroeg bij. Ik vond haar zo schattig! “Ze maakte zo’n leuk geluidje”, zei ik tegen de verpleegster. Die zei dat ons dochtertje aan het kreunen was en als het niet over ging, moesten we haar terug roepen. Al na 5 minuten riepen we haar erbij.
Ons dochtertje moest overgebracht worden naar de afdeling neonatologie. Ik kon het niet geloven… Eerst mocht ze bij ons blijven en nu namen ze haar af. Ik zag wel in dat het voor haar eigen goed was, maar toch moest ik huilen. Ik had nu éénmaal een infectie aan de urinewegen opgelopen en daar kon zij nu ook last van hebben.
We gingen heel vaak naar haar toe. Ik had nog vocht in mijn benen en moest eigenlijk in mijn bed blijven liggen, maar dat kon ik niet: in mijn bed liggen en mijn kleintje daar zo alleen achterlaten!
Ze deden verschillende testen op haar. Ze wilden ook een infuus steken maar ze konden geen aders vinden. Wat nu? Mijn kleintje moest toch voeding krijgen en medicijnen. Ze had zo’n mooie haartjes en die moesten eraf, het infuus moest langs een adertje in haar hoofdje. Dit kon ik niet aan zien en we gingen naar buiten. Wanneer ook dit niet lukte, moesten ze via de navel een verbinding maken. De verpleegster kwam ons halen. Het was gelukt, het infuus zat in het hoofdje.
Ik bewonder die mensen enorm! Zo’n afdeling moet heel zwaar zijn om in te werken. We werden heel goed door hen opgevangen. Het waren stuk voor stuk heel lieve mensen.

Na 5 dagen mocht ze terug bij mij op de kamer komen. We bleven nog 1 nachtje samen in het ziekenhuis en dan gingen we naar huis. Vanaf dan is alles goed verlopen. Ze is bijna nooit ziek en het is echt een lief kind! Daarom besloten we om toch voor nog een kindje te gaan.
In januari waren we gestopt met de pil en de maand erna was ik terug zwanger! Alleen jammer dat ik een paar dagen erna bloedverlies had. We gingen naar de dokter en ik was inderdaad zwanger, maar het beeld klopte niet met hetgeen dat het zou moeten zijn. Ofwel ontwikkelde het vruchtje niet ofwel had ik mijn eisprong later gehad.
De week erna kwamen we opnieuw voor een onderzoek. Het vruchtzakje was groter geworden. Ik had dus mijn eisprong later gekregen en was nu 4,5 weken zwanger.
Een paar weken later ging ik opnieuw op controle omdat ik nog steeds bloedverlies had. Ik was nu bijna 7 weken ver. Maar we zagen geen hartslag… Er was zelfs geen vruchtje te zien,
alleen een vruchtzakje dat wel terug groter was. We hadden geen geluk. Nu moesten we afwachten of het vanzelf zou afkomen.
Een week later was het nog steeds niet afgekomen maar het zakje was wel gekrompen. Het kon nu niet lang meer duren. Terug een week verder was het nog niet afgekomen en het zakje was terug aan het groeien. Ik had wat ze noemen "een windei". Er werd afgesproken dat ik een week later een curettage zou krijgen.
De dag van de curettage deed ik niets anders dan wenen. Ik had gedacht dat ik er al over zou zijn! Het was immers al drie weken geleden sinds ik wist dat het een miskraam was en ik had nog geen vruchtje gezien. En toch kon ik niet stoppen met wenen.

We zouden nu gewoon verder proberen om zwanger te worden. “Het zal wel terug snel lukken, we zijn blijkbaar heel vruchtbaar!”
Niets van… Nu lukt het dus niet meer! Telkens als ik mijn regels krijg, vind ik het verschrikkelijk. Ik weet dat er nog veel mensen er langer over doen, maar toch… We zijn nu eigenlijk al 10 maanden aan het proberen en het lukt niet.
We lezen dan dat we er minder moeten mee bezig zijn, maar dat gaat gewoon niet. Hoe langer het duurt, hoe meer we er mee bezig zijn. Ik kan het niet van mij afzetten! Ondertussen worden ze in de familie en op tv alleen maar zwanger, en wij blijven maar proberen. Blijkbaar ben ik nog onregelmatig ook en dat maakt het er niet gemakkelijker op.
Graag zou ik langs deze weg in contact komen met mensen die ook al een tijdje aan het proberen zijn. En zo kunnen we elkaar misschien wat moed inspreken…

Tinneke

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 21)

Reacties:

Door: wendy (profiel) op 18/11/2004 @ 17:02

Tinneke

Ik lees hier precies mijn eigen verhaal. Ik heb nu een dochtertje van 3 jaar . Het was een normale zwangerschap en ben bevallen met 40 weken +1 dag.
Nu 2 jaar en 7 maanden en 5 mk verder zijn we nog altijd niet zwanger van een 2 de kindje. En ook bij ons in de familie word iedereen maar zwanger om nog maar te zwijgen van op tv.

Ik hoop voor jou dat je er niet te snel meer op moet wachten want het doet vreselijk veel pijn.

Veel succes
groetjes
wendy

Door: jessy (profiel) op 18/11/2004 @ 17:51

Hallo,

Het klopt inderdaad hoor, dat je het een beetje van je moet proberen af te zetten. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is, maar bij mij heeft het allesinds geholpen.
Toen we besloten om voor een derde kindje te gaan hadden we verwacht dat het net zoals bij de twee vorige onmiddellijk ’raak’ zou zijn. Maar helaas, na 6 maand niks, 7 maand ook niks, 8 maand weer niks en je word elke maand verdrietiger en je zit er elke maand meer en meer mee in je hoofd terwijl je het eigenlijk van je moet proberen af te zetten. Maar in de winter besloten we op te gaan skien. We boekte een reis voor 9 wenken nadien te kunnen vertrekken en de week voor we vertrokken was ik echt héél misselijk en mijn borsten deden pijn Ik was al lang gestopt met tellen van wanneer ik eigenlijk ongesteld zou moeten zijn, dus mijn vriend vond dat we toch maar effe een test moesten gaan halen. En ja hoor, ik was zwanger! De dag erna bloedverlies gehad en onmiddellijk naar de gyn. gegaan. Er was niks aan de hand, ik had enkel polippen op mijn baarmoederwand en vandaar kwamen die kleine bloedingen en ik was al bijna 5 weken zwanger. Volgens haar het bewijs dat als je er niet meer zo mee bezig bent het vanzelf weer lukt.

Morgen wordt ik trouwens ingeleid en kan ik eindelijk ons wondertje waar ik al zoo lang op heb gewacht in mijn armen sluiten!

Ik hoop dat je de moed niet opgeeft en misschien moet je ook maar eens plannen maken om op reis te gaan of zo, en wie weet lukt het bij jullie dan ook!!

Heeeel veeeeel succes en ik weet hoe moeilijk het is, maar je moet echt proberen om het een klein beetje van je af te zetten.

groetjes

Jessy

Door: jessy (profiel) op 18/11/2004 @ 17:53

Nog even vergeten te zeggen dat het bij ons uiteindelijk één jaar heeft geduurd voor het lukte, dus geef de moed niet op hoor!

Jessy

Door: Anoniem op 18/11/2004 @ 21:00

Klinkt misschien niet zo sociaal. Maar wees in ieder geval blij met je ene kind. Wij hebben er meer dan 2,5 jaar over gedaan om zwanger te worden van ons eerste kind. Ik ben nu op de helft en ben alle dagen zo ziek, misselijk en moe. Ik ben blij als het gezond ter wereld is. Maar wees blij met je eerste kindje waar het zo goed mee gaat. En komt er 1 bij dan komt er 1 bij. En lukt het niet, dan lukt het niet. Hoe meer stress hoe slechter het zwanger worden lukt.
Dus ontspan en dan komt alles goed (je bent vruchtbaar, het is al eens gelukt)

Door: tinneke op 18/11/2004 @ 22:01

bedankt voor al de leuke reacties!!! Ik hoop dat iedereen zijn wensen mogen uitkomen!!! Het doet me goed dat er mensen zijn die me steunen.
Ik laat hier ook nog zeker weten hoe het verder loopt, we zijn nu volop aan het klussen. Ik heb een heel onregelmatige cyclus en mijn regels duren zo’n 2 tal weken. Erg vervelend. Maar we hebben goede moed. Ik weet dat ik vruchtbaar ben en dat het nog eens zal lukken maar ik ben heel ongeduldig als het over een zwangerschap gaat. En we kunnen niets anders doen dan afwachten. Ik vind het ook heel jammer dat er mensen zijn die nog veel langer moeten proberen om zwanger te worden zeker voor een eerste! En het moet verschrikkelijk zijn om geen kinderen te kunnen krijgen. Maar wij verlangen naar een groot gezin en dat verlangen zal er altijd zijn, tot we al de kindjes hebben die we willen.

Jessy: veel succes met de bevalling! Ik zal aan jou denken.
wendy en susan25 ik hoop dat het voor jullie ook snel lukt!!! Ik zou het heel leuk vinden om te weten hoe het verder met jullie gaat.


Groetjes Tinneke

Door: Bianca'76 (profiel) op 18/11/2004 @ 23:56

Hoi Tinneke,

Ja het is heel moeilijk om er niet met je gedachten bij een zwangerschap te zijn.
Met mijn eerste zwangerschap heeft het 12 maanden geduurd.
Precies in een periode dat ik het onzettend druk had en er idd juist niet aan dacht raakte ik toch zwanger.
Deze zwangerschap is helaas halverwege afgebroken.

We wilde hierna snel weer terug zwanger raken....
Een colega van mij ( die zelf ook had had moeten werken voor hun eerste) gaf ons de raad om het om de dag of om de 2 dagen te gaan doen...
Absoluut geen probleem en ja hoor die maand raakte ik dus zwanger.

Wie weet moet je het ook eens proberen een maand zo vol te houden.
Eerst dachten we dat het snel zou gaan vervelen zovele keren in de maand maar je vind vanzelf grappige en leuke oplossingen om bij elkaar het hoofd op hol te doen slaan.

Succes en sterkte ermee en hopenlijk lezen we snel dat je zwanger bent.

Groetjes Bianca

Door: sandra op 19/11/2004 @ 13:17

Hai Tinneke
Ook ik wil je graag even een beetje moed inpraten. Wij hebben net als jij een paar maand terug een miskraam gehad. Het enige geluk dat wij bij deze zwangerschap hadden, dat wij spontaan zwanger zijn geworden. Wij zijn de gelukkige ouders van een lekker ondeugende zoon van bijna 2 jaar. Ik weet wat het is om te moeten wachten, want op hem hebben we bijna 4 jaar moeten wachten en we zijn uiteindelijk via medische hulp zwanger geworden. Dat wil ik liever niet nog eens, vandaar dat we toen hij 1 jaar was naar een natuurgenezer zijn gegaan. Dankzij hem hebben zijn we dit voorjaar vrij snel zwanegr geworden, maar dit ging in juni fout. Wij zijn nu net als jij elke maand weer in spanning of het nogmaals is gelukt. En het is o zo moeilijk om daar niet mee bezig te zijn. Ik kan wel genieten van mijn kleine gezinnetje, maar wil ook zo graag een groot gezin. Al ben ik wel bang dat dat misschien nooit werkelijkheid wordt. Het zou fantastisch zijn als er al een tweede bij mag komen. Helemaal gezien het feit dat er veel mensen zijn die helemaal het geluk van het krijgen een kind niet mogen ervaren. Ik houdt mezelf dan ook altijd maar voor dat wij al 1 keer geluk hebben gehad en blijf hopen dat het nogmaals mag lukken. Ik wens iedereen dan ook alle geluk toe en hopenlijk kunnen we met zijn allen van het leven blijven genieten en positief blijven denken.

Door: ketty op 19/11/2004 @ 21:10

hallo tinneke,
weet hoe verschrikkelijk lang de maanden kunnen duren. Van mijn eerste zoontje was ik binnen de 3 maand zwanger. Ben wel heel ziek geweest en Ruben werd 5 weken te vroeg geboren. Hij woog amper 2kg300 en moest 3 weken in de couveuse blijven. Zelfs direct na de bevalling werd hij bij me weggehaald. Het eerste jaar was erg lastig. Hij had veel reflux en was een echte huilbaby. Nooit meer!zeiden we aanvankelijk. Maar na een jaartje beterde het en begon het toch te kriebelen. Toen Ruben 18 maand was wilde we weer zwanger worden, dan zou Ruben ongeveer naar school gaan toen het tweede geboren werd.
Niet dus. Ik werd terug vrij snel zwanger, maar verloor op zeven weken het vruchtje.Nog eens een jaar verder, hetzelfde verhaal. Ik begon de moed op te geven en begon geobsedeerd te raken door mijn kinderwens. Omdat ik zeer onregelmatig menstrueerde schreef de gyn. me clomid voor. Ik geloofde er helemaal niet in maar al na twee maand was ik zwanger.
Blij maar ook bang. Maar kijk, de zwangerschap verliep heel goed, en hoewel ik op 32 weken al weeën kreeg is Luna maar twee weken te vroeg geboren. 3kg280 en perfect gezond. Ik heb er heel erg van genoten dat ik haar bij me op de kamer mocht houden. Ondertussen is ze bijna 8 maand en een droom van een baby, rustig en opgewekt. Mijn zoontje is al 4,5.
Het leeftijdsverschil is groter dan we wilden, maar achteraf gezien vind ik dit niet slecht. Je hebt veel minder werk met de oudste.
Ik wil iedereen die nog aan het proberen is veel moed toespreken. Ik weet dat het een heel moeilijke periode is. Ook al heb je al een kindje, ik weet heel goed hoe groot die kinderwens nog kan zijn. Maar zoals je ziet, kan het allemaal nog goedkomen en ik verzeker je dat je nadien dubbel en dik van je kindje zal genieten.

Door: Anoniem op 20/11/2004 @ 13:51

Hoi Hoi

Ze zeggen wel is wachten is een schone zaak. Ja dat is waar, maar makkelijker gezegd dan gedaan.
De eerste zwangerschap van ons was erg snel binnen 2 maanden was het zo ver. Na een zwangerschap van 34 weken is ons kindje levenloos te wereld gekomen. Dit is natuurlijk niet leuk maar kijk wel naar de positieve dingen van het leven. dus geniet van de dingen die je wel hebt> zo valt er wel weer wat meer stress van je af. Laat de dingen gaan zo als het gaat. Zelf doe ik dat ook zo Tuurlijk willen wij ook graag een 2 de kindje en dat alles dan wel goed afloopt. Inmiddels zijn wij ook al weer 8 maanden verder. en de eerste paar maanden dacht ik er allemaal net zo over Dat de klok en de tijd veel telangzaam ging. wat wat in ons hoofd zit willen we het liefst meteen. Nu kan dat met een hele hoop dingen in het leven wel, maar zeker niet met kinderen krijgen. Ik bedoel dit echt niet rot. Maar geniet van elke seconde van de dag die je wel bezitten mag en persoonlijk wens ik voor iedereen dat alle wensen uit mogen komen

Liefs zonnestraal

Door: Debbie Mathu op 20/11/2004 @ 14:10

Tinneke,

Het wil volgens mij niet veel zeggen of je bij je eerste kindje snel zwanger was. Waarschijnlijk had je gelijk een schot in de roos. De eerste keer bij mij duurde 5 maanden en tot de tweede zwangerschap 9 maanden. Je hebt per maand maar een bep. percentage kans om zwanger te raken. Zelf heb ik het ook als heel vervelend ervaren om zo lang te moeten wachten!! Ik hoop voor je dat je ondertussen leuk nieuws gekregen hebt en anders houd moed!!

Door: angela op 20/11/2004 @ 23:16

hoi tinneke ik ben 23jaar en ben zelf al 10 maanden bezig bij mij wil het maar niet lukken ik heb wel nog geen kindjes maar je hebt gelijk dat je zegt dat iedereen zwanger wordt ga je naar de winkel zie je allemaal dikke buiken mijn zus dat een jaar jonger is als ik is dinsdag 7maand zwanger nog heel veel moed groetjes angela

Door: Winny op 22/11/2004 @ 17:01

Beste Tinneke,

1ste 2de 3de of zelfs 4de kindje... Als je zwanger wil worden en het lukt niet direkt dan is dat altijd moeilijk vind ik.
Ik heb 3 dochtertjes, voor de 1ste en de 3de was ik onmiddellijk zwanger, voor de 2de duurde het 6 maand.
Nu proberen we voor de 4de keer zwanger te worden, en het lukt maar niet... we proberen 3 maand nu en ik ben al in paniek. Ik ben namelijk pas 36 geworden en overal wordt gezegd dat vanaf 35 alles zeer sterk verslechterd. (meer kans op mongooltje, vruchtbaarheid naar beneden...)
Sorry hoor, zit ik hier mijn verhaal te doen.
In alle geval wens ik ieder die probeert, al is het voor het 10de kindje, heel veel moed en succes. En ik geloof er sterk in dat geluk toch een heel belangrijke faktor is!!

groetjes,
Winny

Door: sylvia op 24/11/2004 @ 00:34

lieve tinneke
wij zijn voor ons eerste kindje bijna 2 jaar bezig geweest een obsessie werd het ,echt niet leuk dat verplichte sexen op tijd. we waren het beide zat.
ik besloot op dat moment van; nu gooi ik me vruchtbaarheidstester weg en me termomether gaat de kast in klaar zo we zien wel ik kon het niet meer aan ,alles was goed bij mij en mn man maar lukken ho maar. ik ben een opleiding gestart en ben ander werk gaan doen{zelfde baas hoor} en dacht ik wil niet eens meer zwanger raken {tuurlijk wel } ik was gewoon boos.
en ja wat denk je 2 maanden later was ik ziek ja hahahaha gezond ziek ik was zwanger. daarom zeg ik ook zoek ontspanning,afleiding ga wat doen want geloof me het heeft er wel degelijk mee te maken dat je er te veel mee bezig bent nu ben ik gestopt met de pil op 10 september 17 okt menstruatie gehad en wat denk je ben nu 5 weken zwanger. kijk je vraagt je dan af waarom nu met 1 maand en toen bijna 2 jaar????maar geloof me schat ontspan zoek afleiding en leg je erbij neer want mop wees eerlijk heb je al eens een dag er niet aangedacht nadat je geslachtsgemeenschap hebt gehad. iedere keer denk je ooooooo zal het raak zijn ?????? sorry dat ik zo flapuit ben hoor maar vind het zo rot voor jullie . omdat ik dit zo herken
daarom heel veel sexus ehhh succes enne hou jullie taai he??? dikke kus van sylvia

Door: Anoniem op 24/11/2004 @ 13:53

beste allemaal,
tis zeker nie plezant als je elke maand dezelfde teleurstelling moet meemaken,ikzelf heb al een dochter van 16 maand en we begonnen met veel moed direct aan een tweede met het gevolg dat het nog steeds niet gelukt is.Ik weet niet hoe dit mogelijk is mijn vriendin die nog nie wou zwanger worden was het vanaf de eerste keer en mijn andere vriendin is zopas bevallen en dan kan je zeggen je hebt toch al een dochter het doet zeker en vast veel pijn.Dus iedereen die niet snel terug zwanger word ,het beste en elke maand weer afwachten in volle spanning tot die teleurstelling misschien weer komt,maar troost je op één dag krijgen wij ook dat goede nieuws

Door: Marcella op 25/11/2004 @ 20:10

hallo,toen ik jou verhaal las was het alsof het over ons ging. wij hebben een dochter van 6 jaar en een zoon van 4 jaar,een koningswens zoals velen zeggen maar toch wouden we hier nog een boeleke bij.Nadat ik gestopt was met de pil was dit dan ook direct raak zoals bij de vorige twee maar toen ik op negen weken op controle ging bij de gyn.kreeg ik het slechte nieuws dat er helemaal geen vruchtje te zien was.Mijn wereld stortte echt in want bij ons kon dit toch niet gebeuren .Na de curretage voelde ik mij ellendig maar wou toch nog eens proberen wat dan ook vrij snel lukte maar ook hier hadden we geen geluk want er was ook geen vruchtje te zien . nu heb ik geen curretage moeten laten uitvoeren en is het na enkele weken spontaan afgekomen wat voor mij echt de hel was want je zit te wachten op een miskraam.Terwijl ben ik tante geworden in de week dat ik normaal uitgerekend was van het eerste miskraam .ik was natuurlijk blij voor hen maar er heeft geen enkele persoon aan mij gevraagd hoe het nu met mij is om dit te verwerken(wat helemaal niet simpel was en nog steeds is alhoewel het ook al 2maand geleden is.)Ondertussen zijn we nu ook alweer 6 maand verder en blijft bij mij ook het blije nieuws uit maar ik verliet de moed niet en blijf hopen en dit wil ik jou dan ook zeggen verlies de moed zeker niet en ik denk aan jou. marcella

Door: nicolette op 04/12/2004 @ 14:22

Hoi Tineke.
Ik lees je verhaal en het is zeer herkenbaar.
Wij hebben nu een meisje van 1 jaar en we zijn 4 jaar bezig geweest met zieknhuis ook om zwanger te raken.
Ik heb pco en clomid gebruikt en we zouden gaan spuiten hormonen en toen was ik zwanger.Wij willen nu ook erg graag een tweeede en we zijn weer met de clomid bezig nu 3 maanden.
Ik wil ook graag twee kleintjes dicht bij elkaar lijkt me zo leuk.
Ik weet er alles van en wens je heel veel succes en hoopt dat je gauw een dikke buik mag hebben.Liefs Nicolette

Door: karin op 08/07/2005 @ 14:28

hallo,ik heb 2 dochters de oudste is bija 3 en de jongste nu 6 maanden ik was bij beide meisjes 1x ongesteld en de volgende maand al zwanger puur geluk mijn cyclus ligt altijd tussen de 28 en 30 dagen.bij beide dames ben ik dus vanaf het moment dat we weer een kindje wilden nog 1x ongesteld geweest en daarna al zwanger het lijkt mij dan ook heel moeilijk als je lang moet wachten wel is het zo dat je het meest vruchtbaar bent met een cyclus van 28 dagen vanaf de 11e dag tot ongeveer de 16e dag en als je het rond die periode doet om de dag er veel kans op zwangerschap is.het blijft natuurlijk een wonder en geluk hebben ook.ik hoop dat jullie allen gauw zwanger worden. gr. karin

Door: evelyne op 15/11/2005 @ 14:47

Dag Tinneke,
ik heb een dochtertje van 2 jaar en we zouden zo graag een tweede kindje hebben. maar ondertussen heb ik al twee miskramen gehad waarvan 1 op 8 weken, het vruchtje zat dood, en 1 op 5 weken. normaal moest ik volgende week bevallen en nu heb ik het heel lastig.
Ik lees nu op internet dat ik zeker niet alleen ben maar toch sta je alleen met je verdriet (behalve mijn man dan).
Er is twee keer geen oorzaak gevonden en dat maakt het er niet gemakkelijker op om te verwerken. We zijn nu ondertussen 9 maanden aan het verder proberen en het is nog steeds niks. Het is moeilijk hé. Ik hoop voor jou dat er ondertussen al een tweede kindje is gekomen? Maar mijn vraag is nu hoe heb jij dat miskram verwerkt? En hoe reageerde jij op die stomme reacties van anderen ik maak me daar wel eens druk over. groetjes en bedankt dat ik mijn hartje eens mocht luchten want dat doet wel goed.

Evelyne

Door: Anoniem op 28/02/2006 @ 13:46

ik vind het kanp dat je het zo goed doe.ik heb zelf een zoon van 2,5jaar en ben zelf 38 weken zwanger en mijn man wil sex en ik niet hij vind dat sex belangrijk is ook al ben je zwanger heeft er iemand advies voor mij

Door: katja op 02/07/2008 @ 23:30

hallo,

begrijp je frustratie bij mijn eerste kindje was ik na ongeveer 3 maanden zwanger. Nu ben ik 28 weken zwanger van mijn tweede maar het proberen heeft meer dan een jaar geduurd. Dus in elk geval geef de moed niet op het lukt wel. Inderdaad iedereen zegt denk er niet aan dan komt het wel maar hoe langer het duurt hoe meer je eraan denkt.
Don't worry alles komt wel goed;

groetjes