Wie bepaalt wanneer?
Door Mickey op 23/02/2005 - 22:51:
Op mijn 26e had ik heel sterke moedergevoelens, alleen mijn partner was er nog niet aan toe. Hoewel we al 4 jaar samen waren.
Rond mijn 28e kreeg ik een eetstoornis (anorexia, later Boulimie). Het moedergevoel was totaal verdwenen en ik was alleen nog bezig met eten, eten en nog eens eten. Mijn partner heeft altijd aan mijn zijde gestaan. Therapieën, ziekenhuizen,… Niet alles werkte natuurlijk nog optimaal. Uiteindelijk ging het goed, beter, best. Toen ik 32 jaar was, zijn we verhuisd naar een kast van een huis. Alleen de kamers bleven leeg…
Ja, en daar kwam opeens een dag in november 2002… Waar het vandaan kwam, wist ik niet want ik was inmiddels al 34 jaar. Ik wil het nu, nu! Ik stop!
Mijn partner was blij met mijn beslissing en het was gelijk raak! Wauw, had ik eigenlijk niet gedacht, maar ja, ik zei het al: ik voelde op de een of andere manier dat het er tijd voor was. Maar dat het zo snel raak zou zijn?!
Ik kon mijn geluk niet op. En zoals iedere zwangere vrouw, elke dag de dagen aftellen, de eerste echo enz… Een geweldige tijd! Ik was natuurlijk heel erg bang om 20 of 30 kilo aan te komen (het blijft toch in een of andere hersenkwab zitten). Op 10 tot 15 kilo had ik me op voorbereid maar ja, je weet nooit hoe dat zou voelen. Ik kwam maar 7 kilo aan en heb toch alles gegeten wat ik lustte. Vooral warm eten vond ik heerlijk.
Toch vond ik het een, naar mijn gevoel, aparte zwangerschap. Mijn reuk en smaak veranderden niet. Ik lustte alles nog wat ik voorheen lustte. Vooral de pasta’s, waar ik nog steeds erg verzot op ben. Ik had geen pijntjes, geen misselijkheid en dus niets en dan ook niets wat ik van andere zwangere hoorde. Zelfs mijn ijzergehalte bleef optimaal.
Ik dacht: is mijn lijf zo toegetakeld door al dat gerommel vroeger? Maar de verloskundige stelde me gerust, zij was natuurlijk van alles op de hoogte: “Jij hebt gewoon een heel fijne zwangerschap en je buik groeit perfect.”
Wat ik wel erg gemist heb, was het bewegen van mijn kindje in mijn buik, zelden en dan heel even. De verloskundige zei: “Probeer meer te rusten”, en dat deed ik dan ook maar wel, maar ik bleef wel werken.
Mijn man wilde heel graag dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Je kent dat wel, bij sommige mannen is geen discussie mogelijk.
De avond voor de bevalling zijn wij nog gaan shoppen. Die nacht voelde ik al wat maar ach, dat was een voorteken. ’s Morgens dan toch maar de verloskundige gebeld. “Dit kan nog heel de dag of dagen”, duren zei ze. Mijn man bleef toch maar thuis.
Het werd heftiger, maar ik kon nog alles aan.
Mijn schoonzus (ze woont 2 straten verder) stelde me voor om bij haar in de jacuzzi (lekker, hé) te komen zitten, lekker een uurtje ontspannen. Om 16 uur liep ik er naar toe, lekker ontspannen en om 16 uur 30 kreeg ik ineens een weeënstorm en... Poepdrang. Snel belde mijn man de verloskundige.
"Zijn haar vliezen gebroken?”
"NEE."
“Is ze trouwens de slijmprop inmiddels al verloren?"
“Dat weet u toch, NEE."
“Nou, ik probeer binnen een half uur bij jullie te zijn"
“Whhaaat???"
“Trouwens wat doen jullie op visite met een weeënstorm?”
“Euhmm... Kom nou maar.”
"Oh meid, je hebt al 6cm ontsluiting, we kunnen nu naar het ziekenhuis.”
“IK WIL NIET NAAR BUITEN!”
“Toe maar, schat, ik ben toch bij je”, zei mijn man.
“NEE, IK BLIJF LIEVER HIER!”
De verloskundige zei: “Het kan hier net zo goed als in het ziekenhuis.”
“ECHT WAAR?”
Ik gooide mezelf op het bed. Ik lag op mijn zei en riep hard: “Ik moet poepen!”
Ik voelde iets warms en schaamde me diep, kijkend naar ...?
"Ik moet je vliezen nog doorprikken. Blijf aub liggen”, zei de verloskundige en tjak, een prikje en daar was hij dan: mijn kleine, kleine man. Onderkoelt en maar 2000 gram zwaar maar een stem, jeetje!
Snel naar het ziekenhuis bellen dat hij eraan kwam.
Mijn man liet snel een traantje en ik ook. Na een aantal uren kon ik naar het ziekenhuis. Daar lag hij met een slangetje en plakkertjes op zijn lijf. Verliefd… Ben jij van mij?
Helaas moesten wij er ruim 2 weken blijven want hij kon niet goed drinken. Ik was zo op een roze wolk dat ik de dagen in ziekenhuis niet zo erg vond ondanks dat hij op de kinderafdeling moest blijven.
En nu door mijn leeftijd, 37 inmiddels, moet ik toch hard over een 2e nadenken. Ach, misschien krijg ik opeens zo een gevoel en ik ga er weer voor. Alleen hopen dat het nu ook weer zo snel gaat. En ik wil ook even mijn bewondering uitspreken voor al die dames op kinderafdeling, ze doen hun werk met liefde!
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Christa op 26/02/2005 @ 12:26 
Hallo gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon...wat een klein mannetje, was je te vroeg bevallen, dat kan ik uit je verhaal niet opmaken!
En hoe hebben jullie hm genoemd?
Ik ben 27 jan bevallen van ons zoontje kyan, 5 weken te vroeg, moest ook op kinderafdeling blijven maar alles gaat nu erggoed...lekker thuis!!
Door: elisa op 26/02/2005 @ 18:04
proficiat ! ik had dat vroeger ook hoor ,ik mocht niks bij komen . ik kon niet slank genoeg zijn , het was een obsessie . ik ben nu 42j ,en zalig zwanger van mijn zesde kindje . bij de 1ste ,11kg, bij de 2de 13kg, bij de 3de 17kg ,bij de 4de 21kg, bij de 5de 19 kg bij gekomen en al mijn kinderen wogen rond de 4kg . maar nu hoop ik toch niet te veel bij te komen hoor ik ben nog altijd slank , maar het lichaam van een 16j houd niemand ! ik ken iemand en zij heeft maar 1 kind en was 16kg bij gekomen , nu 3j later is zij nog maals 20kg der bij . en nooit is er dat af gegaan , ik denk dat is eigen aan ieders zijn lichaam , bij de 1 gaat er alles af , en bij de ander die moeten maar naar een glas water kijken en komen al bij . dus ik zou zeggen , laat ons niet blind staren op die kilo s , maar laten we genieten met volle teugen van onze kinderen , dat is veel leuker!!!!!!!!!!!!!!! veel plezier nog aan iedereen en veel geluk !
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.