Na een lange periode van ziek zijn...
Door C. op 29/03/2005 - 18:09:
Na een lange periode van ziek te zijn geweest, ging het eindelijk beter met mij. In december 2003 leerde ik mijn huidige vriend kennen, maar uiteindelijk kwamen wij pas samen in maart 2003. Ik wou eerst vrienden worden en zo zijn vertrouwen winnen en hij dat van mij. Dan pas werd ik verliefd op hem. Ik had gevonden wat ik nodig had, toen en nu nog…
Na amper 10 maanden samen te zijn, kwam er een geschenkje naar beneden dwarrelen. Na één positieve test was ik niet zeker… Na een 2de positieve test diezelfde week, was ik zo goed als zeker… En na een 3de test bij de huisdokter, wist ik het helemaal zeker. Ik was zwanger, en dat al 8weken. “Onmogelijk”, dacht ik eerst: “Ik gebruik toch de pil??? Hoe kon mij dit nu overkomen…”
Maar het kon dus. Mijn lichaam stootte al de hele tijd de pil gewoon af, mijn lichaam vond de pil meer vijand dan vriend. Hoe bizar het ook moge klinken, zo was het.
Na 9 weken werd ik zwaar ziek. Ik vreesde het ergste want ik had niet veel reserve meer over na al die ochtendmisselijkheid… Maar toch, op de één of andere manier moest Lara er komen en ze is gekomen.
Ik werd in het ziekenhuis opgenomen met uitdrogingsverschijnselen. Iedereen vreesde voor Lara’s gezondheid in mijn buikje. Maar hoe dan ook, ze had al mijn reserves opgebruikt en die moest ik daar terug gaan winnen. Ik verloor gewicht en kon niet meer eten of drinken. Alles kwam er gewoon terug uit, het daalde gewoon niet richting maag. Na 1 week mocht ik het ziekenhuis verlaten. Mijn gewicht kwam terug op pijl. Ik kon weer eten en gaf minder over.
De maanden vlogen voorbij en ik genoot meer en meer van mijn zwangerschap. Ik zag zo uit naar de bevalling, hoewel ik de hele zwangerschap schrik had: “Zou er toch nog iets misgaan? Zou Lara gezond zijn? Zou ze iets hebben overgehouden aan die zieke weken?”
Negen weken ochtendmisselijkheid, beeld je dat eens in? Onvoorstelbaar hoe Lara dat heeft overleefd.
"Proficiat met je verjaardag", hoorde ik die 16de september 2004, de hele dag door! Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat ik die avond binnen zou moeten in het ziekenhuis. Hoewel ik uitgerekend was op mijn verjaardag, leek niets erop te wijzen dat Lara zich zou aanmelden.
Die middag kreeg ik last van pijnen, maar ik dacht er niet verder bij na. Op verzoek van iedereen ging ik dan toch maar op controle. Om 18 uur mocht ik het ziekenhuis verlaten, na 1,5 uur aan de monitor te hebben gelegen.
Terug thuis werd het lange wachten onderbroken met dit nieuws: “Ik moet vanavond binnen om 21 uur. Ik word ingeleid, heb 1cm maar nog geen weeën.”
Die avond om 21.30 uur kreeg ik een gel opgespoten. 12 Uren later, om 9.30 uur ’s morgens, was die ene cm nog niet veel veranderd. Ik bleef op 1 cm hangen en had geen weeën, niets veranderd dus.
Om 9.40 uur kreeg ik opnieuw diezelfde gel opgespoten en toen ging het snel. De weeën kwamen opzetten en ik ging nog met de trap richting cafetaria om iets te drinken. Ik ging ook nog snel wat trappen doen om haar te doen indalen. Terwijl iedereen zei: “Zot zeker?”
Om 12 uur had ik 3 cm. Ze braken mijn vliezen en nu ging het nog sneller. Om 13 uur had ik 5 cm . Ik verging van de pijn en kreeg een epidurale verdoving. Ik had het toch al een dikke 4 uren zonder gedaan.
Om 15 uur kreeg ik een persdrang. De gynaecoloog controleerde mij en zei: “We gaan een kindje kopen”, waarop ik zo vrolijk als altijd zei: “Deed ik 40weken geleden al!”
Om 15.05 begon ik te persen. Ik zag haar hoofdje indalen en ik zag haar mooie zwarte haartjes… Ik zag mijn dochtertje komen. Om 15.14 uur was haar hoofdje er… Mijn epi werkte niet meer en ik voelde het hoofdje daar zitten… Wat een brandend, pijnlijk maar toch zo’n zalig gevoel!
Om 15.16 uur werden de schoudertjes geboren… En om 15.17 was ze er helemaal! Ze schreeuwde, ze keek recht in mijn ogen, ik nam haar vast, en liet haar niet meer los.
Ik was in tranen... Hij rolde van mijn wang, naar Lara haar hoofdje... Richting haar hartje en verdwenen daar traan in het ongeziene...Zij is mijn geschenk, mijn eeuwig koesterend geschenk. Zij moest toen komen, en ze is gekomen en gebleven! Het klinkt raar, maar voor mij is zij een “mirakel”. Aan 23weken was ik gevallen en niets is er misgelopen!
Ik gebruikte nog, tot ik wist dat ik zwanger was, antidepressiva … Moest er toen meteen mee stoppen. En toch, op de een of andere manier heeft niets mijn meisje geraakt. Zoals al vele keren gemeld is, zij moest komen, en zij is gekomen en gebleven…
Lara werd geboren op 17 september 2004 met een gewicht van 3160gram en een lengte van 50cm. Ze was kerngezond en mijn ‘mirakel kindje’ voor eeuwig en altijd.
Hopelijk genieten jullie van dit verhaal... Ik zie uit naar jullie reacties want nog steeds krijg ik tranen als ik aan die dag terug denk...
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anneke op 29/03/2005 @ 18:55 
Hallo C,
Ontroerend hé, als je er aan terug denkt. Ik heb dat ook nog steeds. Ik ben op 20 september 2004 eveneens bevallen van een dochtertje: Elena.
Ook ik vind haar een wondertje en ben super verliefd op haar. En inderdaad het is raar dat die babietjes in de buik er niets van merken dat jij ziek bent en moet overgeven (ik 5.5 maand!!: ben tijdens de zwangerschap meer afgevallen dan bijgekomen)
Ook mijn princesje is kerngezond en een echt lachertje.
Zalig hé, mama zijn!
Dikke knuffel
Door: Chantal (profiel) op 29/03/2005 @ 19:40
Echt zalig ja!
En nu ben ik ontroerd, mijn verhaal staat hier!!!
*van vreugde*Door: Chantal (profiel) op 29/03/2005 @ 19:51
Ben ook blij voor je, dat jou dochtertje gezond is geboren! Die dag vergeet je werkelijk nooit meer éh!
Het is echt een zalig gevoel, dat mama zijn! Alleen mama’s kennen dit gevoel denk ik!!! Ik ben erg smoor op mijn kleine meid!!! Niet te begrijpen gewoon! Zij is mijn alles é!
Door: mama0inge (profiel) op 29/03/2005 @ 21:00
Echt een Mooi verhaal hoor
Spreek je weer op msn en hopelijk komt het geluk ook voor mij snel..
Kusjes inge
hey, Chantal, ik wist niet dat je zon moeilijke zwangerschap hebt gehad. gelukkig kan je haar nu goed vasthouden en knuffelen en kusjes geven en zo van die dingen. wat een mens al niet moet doorstaan om zon klein wondertje op de wereld te zetten he?
Zo ontroerend...Jou Lara is echt wel een "wondertje" hé.
Een geschenkje uit de hemel. Een geschenkje dat iedere dag groter en groter word. Een geschenkje waarvan je iedere dag niet weet wat erin gaat zitten en waarvan je iedere dag weer benieuwd bent wat eruit gaat komen... Een geschenkje dat je nieuwsgierig maakt en waarvan je zielsgelukkig bent dat je het kreeg! Dat geschenkje zullen ze nooit meer van jou afnemen, het blijft voor eeuwig jullie geschenkje, wat er ook gebeurd!
En ik ben blij dat ik ook vier geschenkjes kreeg. Bij drie van hen staat me ook weer iedere dag iets anders te wachten, iedere dag weer een heuse verrassing. En het vierde geschenkje daar heb ik de andere drie mee gemaakt...
Ik draag ze voor eeuwig en 1 dag in m’n hartje
***Joke***
Door: Katrien (profiel) op 30/03/2005 @ 08:55
Hey Chantal!
Inderdaad, we wisten al dat je zo fier was op je dochtertje, maar dat je zo’n moeilijke zwangerschap hebt gehad, was voor mij iets nieuws!
Ik wens je nog ongelooflijk veel mooie momenten met je dochtertje toe, en geniet van haar (maar eigenlijk moet ik dat niet zeggen hé, want ik weet gewoon dat je dat elke dag al doet!).
Veel liefs, Katrien
Door: vlindertje op 21/04/2005 @ 15:01
Ik had jouw verhaal wel al gelezen ,maar wist niet dat ik nog niet had gereageerd...
Jouw Lara is ondanks alles ter wereld gekomen en ze is het mooiste in je leven!!Geniet van haar,koester haar en geef ze de liefde die elk kind verdient...
Door je moeilijke zwangerschap besef je maar al te goed dat zij een hemels geschenk is.
En dat zijn kinderen:geschenkjes die we voor eeuwig en altijd in ons hart meedragen!!!
Door: Jenny Belman op 28/07/2005 @ 21:40
Hoi
Zelf ben ik ook een jonge moeder. Ik ben nu 19 jaar en mijn zoontje Darran is nu 2. Ik kan dit verhaal heel goed begrijpen, want mijn kind is vanaf dat het er definitief was mijn alles geweest.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.