Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Moeder-zijn kan je niet leren uit een boek

Hoi lieve moedertjes (en ook aan de vadertjes)!

1 Mei 2003 gingen we samenwonen, mijn ventje en ik, na een korte (maar door oneindig veel verschillende en goede gesprekken gefundamenteerde) relatie en een vakantie in Tunesië. Het borrelde even in ons op om direct een baby’tje in ons armen te sluiten. Maar eens de hevigste verliefdheid verdween en er wat meer plaats voor het rationele was, stond ons besluit vast: we zouden toch nog even wachten. Maar het was te laat… Begin juni ontdekte ik dat ik zwanger was. De paniek sloop ons beidjes om het hart. Wat zouden ’de mensen’ zeggen?!
Na een moeilijke periode van een achttal weken, wist zo ongeveer iedereen het en we kregen overwegend héél positieve reacties. Nu kon ik langzaamaan gaan genieten van mijn zwangerschap. Maar eigenlijk heb ik dat niet gedaan, mede door persoonlijke problemen en de ongelofelijke drang van mijn ventje om op het werk aan een examen deel te nemen. Hij voelde zich vreselijk verantwoordelijk voor zijn toekomstige kroost.
Ons prille samenwonen, de bloktijd en mijn zwangerschapshormonen zorgden voor een spetterend vuurwerk. Niet altijd even leuk.
Op 12 februari - de uitgerekende dag - werd ons dochter Jo-Lynn geboren. Geluk overviel ons, al werd het - eens weer thuis - een strijd in de nachtelijke uren. De komende maanden beloofden lastig te worden.
Jo-Lynn werd 4 maanden en ik was blij dat ik terug kon gaan werken. Ze sliep intussen al een tijdje door, maar toch had niemand me ooit verteld dat een babytijd zo vermoeiend was. Alles deed je voor het eerst, de melkflessen en luiers kwamen me de oren uit.

Nu, een jaartje later, maak ik de balans van de voorbije 2 jaar. Voor het eerst in maanden, kom ik weer eens aan mezelf toe. Het besluit om mijn ouderschapsverlof dan toch op te nemen, is het beste dat ik ooit heb gedaan. Elke vrije minuut breng ik met mijn dochter door. De tijd dat ik me schaamde voor mijn negatieve gevoelens in die moeilijke en vermoeiende babytijd, ligt voorgoed achter mij. Ik las zoveel mogelijk boeken om alle antwoorden te kennen in verband met huilbuien, ziek zijn, borstvoeding... Jammer genoeg, stonden die pasklare antwoorden er niet meer tussen eens ze geboren was.
Intussen voel ik me als mama kiplekker in mijn vel en heb ik begrepen dat “ouder-zijn” een groeiproces is, waar geen plaats is voor pasklare antwoorden. Mijn vrouwelijke intuïtie en moederinstinct werden aangescherpt. En stilaan komt er in mijn hoofd en in mijn hart een plaatsje voor een tweede boeleke vrij.
Mijn enige wens is dat ik nu alles veel rustiger zal kunnen benaderen, vanaf het prille begin van de zwangerschap. Moeder-zijn kan je niet leren uit een boek. Het is een lange weg van vallen en opstaan en ik heb pas de eerste zware bocht achter de rug…

Bé
XXX

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 21)

Reacties:

Door: Nele (profiel) op 29/09/2005 @ 11:49

Hey Béke,

Je verhaal staat er op hè! Goed gezegt hoor!

Nele xxx

Door: V (profiel) op 29/09/2005 @ 12:33

Zo herkenbaar !! Ik ben er ondertussen ook achter gekomen, en nu ik me bij de feitenheb neergeleg (dat er geen pasklare antwoorden zijn), gaat het ineens een stuk beter met mama en Marnik (1 maand oud)

Door: Sabje (profiel) op 29/09/2005 @ 13:35

Bé, schitterend gezegd en inderdaad erg herkenbaar!

Sab xxx

Door: Dinja (profiel) op 29/09/2005 @ 14:00

Hallo Bé,

Voor mij ook heel herkenbaar hoor. Het is inderdaad een groeiproces, zowel voor je baby als voor mama en papa.

Dinja

Door: Nikske op 29/09/2005 @ 17:31

Lieve Bé, het is inderdaad héél herkenbaar...ik heb je verhaal wel 2 keer na mekaar gelezen. Het was net iets wat ikzelf geschreven zou hebben en ik denk dat dat voor veel vrouwen opgaat!
Je slaat hier nagels met koppen!

Geniet van je ventje en je super-schat van een dochter

Knuf,
Nik

Door: V. op 29/09/2005 @ 18:25

gelukkig kreeg je er dan geen twee ineens he

Door: Ansie (profiel) op 29/09/2005 @ 20:36

Béke, ontroerend geschreven, inderdaad omdat het zeker herkenbaar is en er veel te weinig over die vaak "grijze" wolk gesproken wordt!
Maar al bij al blijft het een godsgeschenk en ben ik er getuige van dat jij dat super goed doet als mama en dat een tweede nu zeker mag komen

dikke kus, Ans

Door: Tinny Gilis (profiel) op 29/09/2005 @ 20:39

Wat een mooi verhaal! proficiat Bé ik kan het niet beter vertwoorden.

groetjes
Tinny en familie

Door: Anneke C. op 29/09/2005 @ 21:09

Bé,
Mooi verhaal! Vergeet het nu wel niet te kopieren hè!
En hopenlijk komt er nu snel een broertje of een zusje voor Jo-Lynntje aan!

Door: beatrijs (profiel) op 29/09/2005 @ 21:13

Hey meisjes!

Bedankt voor jullie lieve wensen allemaal zenne!

Kusjes,
Bé

Door: Het ventje op 29/09/2005 @ 21:41

Je hebt dat goed gedaan hoor sneeuwmuisje. En bij het tweede zal je er niet alleen voorstaan. Deze keer zal ik er wel zijn als je me nodig hebt, (en anders ook trouwens).

Je Ventje
XXX

Door: lolo op 30/09/2005 @ 14:46

zucht

Door: danielle op 01/10/2005 @ 10:05

Je verhaal was zo herkenbaar. De vragen en antwoorden in boekjes zijn voor standaardbaby's, maar de onze is toch zo bijzonder.....vond en vind ik nog steeds .......Tjonge wat had ik moeite om de eerste 10 weken mijn draai te vinden. Het bleef bij voeden, verschonen en wiegen. Ik ben blij te horen dat ik niet de enige ben die het soms even niet zag zitten...
maar oh,oh,oh wat is onze dochter een aanwinst! En net zoals bij jou komt er nu ook weer ruimte voor een broertje/zusje voor Fenne...
Succes met Jo-Lynn en geniet van jullie gezinnetje!

groetjes

Door: Johanna (profiel) op 02/10/2005 @ 07:39

En dat op de vroege zondagmorgen al met tranen in mijn ogen!
Mooi verhaal Bé!

Liefs Johanna

Door: Anoniem op 04/10/2005 @ 05:59

Ik wil iedereen even een schouderklopje geven die, net als ik, als oud vuil zijn behandeld door schoonfamillie...het ligt niet aan jou.
Het is onbegrijpelijk dat iemand die standaard 3 kleinkinderen+ haar eigen zoon negeert nog in de spiegel durft te kijken en zich schaamteloos nog 'oma' durft te noemen.
In de boekjes is ook altijd alles maar rozegeur en maneschijn, maar niemand die je verteld hoe het verder moet als mensen zich na de geboorte van je kindje walgelijk gedragen en er nog mee wegkomen ook.
Bij iedereen zijn de kindertjes gewenst, en als je ziet dat 'famillie' van ons geen ene moer voor ze overheeft doet dat zo een zeer.Soms zou ik wel heel hard kunnen gillen, vooral als ik bij anderen zie hoe betrokken, warm en liefdevol de ouders zijn.
Voor ons alleen betaalde hulp, en een opa en oma??? Dat kennen mijn kinderen alleen van sprookjes...

Door: Anneke op 04/10/2005 @ 09:19

Ik vraag me echt af wat deze reactie ook maar met dit verhaal te maken heeft? Dat je stoom wil afblazen OK, jouw situatie is niet prettig, maar open dan een nieuw topic ipv zomaar lukraak je gal ergens uit te spuwen.

Door: michele op 11/10/2005 @ 14:18

bé, , leuk he die varkentjes in huis . eindelijk de tijd gevonden om je verhaal op te zoeken en net zoals al de andere "kiekskes" gezien, gelezen en goedgekeurd en nu op zoek naar de kleenex hoop dat nummer twee snel op je banner te zien is en dat die aankomende "rode periode" zich niet laat zien deze keer. Nu wel een jongen bestellen (met even mooie lokken en ogen als JL) want moet zien dat ons koffieboon van 't straat geraakt he.

dikke knuf om het zo treffend te verwoorden.

PS, "ventje" we zijn allemaal getuige van je uitspraak, dus je wordt in het oog gehouden nu hoor , maar 't zal niet nodig zijn denk ik ons béke kenennde zal ze er wel voor zorgen dat je je woorden niet vergeet. succes trouwens met je exaam, weet je de uitslag nu al ?

Door: Bé op 21/03/2006 @ 15:25

Hoi chicks!

Ik dus nog ne keer... Ondertussen 3 maand zwanger van ons tweede ukkie en idd zoveel meer relaxed hé. Ik geniet ongelofelijk veel van mijn groeiende buik. Vrijdag de 2de echo!

Nog ne keer merci allemaal zenne!
Bé

Door: beatrijs (profiel) op 06/12/2006 @ 14:46

Hoi,

Intussen is Aaron al 10 weken! Hij is een zalige baby! Wat kan die babytijd ook mooi zijn, als je wat meer stabiliteit hebt gevonden in je leven!

Bé

Door: Fie op 19/02/2008 @ 19:36

Op 4 januari 2008 ben ik bevallen van een prachtige zoon Carlo. Graag wil ik hier even mijn verhaal doen over het belang van de steun die je al dan niet krijgt tijdens een bevalling.
De maanden voordien had ik zowat alle boeken gelezen die er over zwangerschap en bevalling te vinden waren (aangezien dat toch het enige was wat me nog interesseerde :) ). Gelukkig was mijn vriend tegen het einde van de zwangerschap overtuigd van het feit dat hij de bevalling moest bijwonen (hij dacht eerst dat hij bij zo'n "medische bedoening" niet nuttig kon zijn). Voor de zekerheid had ik toch maar aan mijn zusje gevraagd of zij er ook niet bij wou zijn als dat enigszins mogelijk was (aangezien ze haar bloedjes ook niet zomaar in de steek kan laten) en ja hoor: op de moment dat het bijna tijd was voor persweeën was ze paraat! Jammer genoeg moesten wij met z'n allen nog even naar het ziekenhuis omdat Carlo's hartslagje teveel daalde bij het persen, een thuisbevalling was dus niet mogelijk. Ondanks deze domper zal ik nooit vergeten hoe aangemoedigd ik mij voelde in de verlosstoel: rechts mijn ventje, links mijn zusje, nog ergens de stem van mijn eigen vroedvrouw en allemaal samen gaven ze mij de goede instructies en veel moed om mijn kleintje er zo rap mogelijk uit te persen. Plezant is het natuurlijk niet maar ik hou goede herinneringen over aan mijn eerste bevalling en ik weet zeker dat dat komt door de mensen die (letterlijk en figuurlijk) aan mijn zijde stonden. Bevallen kan je dus, net zo min als moederschap, leren uit een boek (al is geïnformeerd zijn in mijn geval wel goed geweest om de angst te kanaliseren zodat ik niet panikeerde).
Aan alle moeders in spe dus: ik hoop dat jullie net zo liefdevol aangemoedigd worden als ik, bevallen moet je uiteindelijk helemaal alleen doen maar ik heb me nooit alleen gevoeld! Dankjewel dus zusje, ook al was het voor jou soms ook wel heftig! Het voelde heel goed om iemand die al zó lang in mijn leven is, zo dicht bij me te hebben op dat moment. Iemand die zelf al 2 keer bevallen is en die dus niet zal vragen "Doet het ergens pijn mevrouw?" zoals die stagiair toen ik op spoed werd binnengereden op de moment dat ik net een perswee lag weg te puffen :). Ik heb, zoals vaak eigenlijk al, de vruchten kunnen plukken van een oudere zus die alles al eens gedaan heeft vóór jou...
MERCI BEA'TJE!!
Sofie

[Deze reaktie werd gewijzigd]