Fietstocht op Ameland
Door Wilma op 25/09/2006 - 11:14:
Het is begin augustus en de derde dag van onze korte vakantie op Ameland. We worden gewekt door wat klinkt als dikke regendruppels op het tentzeil. Na de eerste twee dagen die prachtig zomers waren, denk ik in alle opgewektheid nog dat het vast warmtedruppels zijn. Een snelle blik naar buiten leert echter dat de lucht behoorlijk bewolkt is, en dat de zon zich waarschijnlijk niet gauw zal laten zien. We zetten de stralende-zon-en-dus-strandplannen dan maar om in een alternatief: winkelen in Nes, het museum bezoeken en, als de regen niet al te hevig is, in de middag een fikse fietstocht naar het oostpunt van het eiland, naar de Oerderblinkert, met zijn 24 meter de hoogste duintop van Ameland. Bert wil daar heel graag heen, en het landschap van kwelders, slenken, duinen en grasvelden waar we dan doorheen zullen fietsen, lijkt mij ook erg interessant.
Na het ontbijt, dat we door een plotselinge hevige bui gedeeltelijk buiten en gedeeltelijk in de tent nuttigen, zetten we koers naar Nes. Bij Konditorei de Jong strijken we neer voor het eerste kopje koffie van de dag, met daarbij natuurlijk een stuk Amelander appeltaart met slagroom! Tot onze grote vreugde zitten we al snel in de zon, en zien we tussen de witte wolken grote stukken blauwe lucht. We passen de plannen weer aan, besluiten het museumbezoek achterwege te laten, en na het winkelen onmiddellijk op de fiets naar de oost te stappen, handdoeken, badpak, zwembroek en broodjes mee!
Bij een delicatessenzaak laten we heerlijke Italiaanse bollen maken, en met een bakje Amelander siepels, een bakje Griekse knoflookolijven, verse sapjes en een flinke tros druiven verheugen wij - en ik al helemaal in mijn vierde zwangerschapsmaand - ons nu al op een heerlijke lunch.
We rijden terug naar de tent om de zwemspullen op te halen. En op het moment dat we willen vertrekken, begint het weer te druppelen. Omdat de lucht verderop al weer blauw is, wachten we de bui maar even af in de tent; de al ingepakte fietstas en de campingstoeltjes stal ik gauw in de voortent.
In een mager zonnetje fietsen we even later de duinen in, duintop op, duintop weer af, het is flink klimmen en dalen in het begin. Bovenop de Buurse Blinkert, een ruim 15 meter hoog duin, hebben we een fantastisch uitzicht over het hele eiland, de Waddenzee en de Noordzee. Nog wat verder fietsen we over een vlakke weg achter de duinen richting Natuurreservaat Het Oerd. In een weiland met schapen zien we een motor druk heen en weer crossen. Het zou een verveelde toerist kunnen zijn die hard rondhollende bolletjes wol op pootjes wel kicken vindt, maar wij gaan er toch maar van uit dat het de schaapsherder is waarover we gelezen hebben en die zijn kudde hoedt op een motorfiets. Het is indrukwekkend om te zien hoe hij zijn schapen bij elkaar krijgt, en we stoppen even om het schouwspel te bekijken.
“Hé, waar is mijn fietstas”: vraagt Bert als we weer willen opstappen. En inderdaad, er hangt geen fietstas aan zijn bagagedrager. Ik weet zeker dat Bert de fietstas wel op zijn fiets bevestigd heeft. Hij had net als de andere dagen namelijk nogal wat werk met het bevestigen van alle spullen op zijn fiets voordat we vertrokken van de camping. Maar geen van beiden weten we nog of hij er bij de Buurse Blinkert bijvoorbeeld ook nog op zat. Heeft iemand ‘m daar gejat? Het lijkt ons onwaarschijnlijk, maar het kan natuurlijk. Of ligt de tas ergens in een berm, eraf gevallen bij het klimmen of dalen?
In de fietstas zaten onder andere mijn nieuwe windjack, de camera en de zwemspullen, behoorlijk handige items, maar voor ons op dit moment het allerbelangrijkste is de overheerlijke lunch die we ons in een klap zo door de neus geboord zien!
Er lijkt niets anders op te zitten dan dezelfde weg maar weer terug te fietsen, en de berm af te speuren naar de verdwenen tas. Ruim een half uur later - nogmaals hijg-hijg-puf-puf een snel klimmetje de Buurse Blinkert op - aangekomen bij de camping is de fietstas nog steeds niet gesignaleerd.
De teleurstelling is groot, weg kostbare spullen, weg mogelijkheden om te zwemmen, maar vooral weg lekkere broodjes! We zijn moe en dorstig van het harde fietsen, en besluiten onder het genot van één bij de tent achtergelaten lekker sapje te bedenken wat we aan de situatie kunnen doen.
Ik pak de stoeltjes uit de voortent, en zie tot mijn grote verrassing daaronder de vermiste fietstas liggen. Triomfantelijk loop ik met de tas weer naar buiten, vooral erg blij omdat we nu heerlijk kunnen gaan eten. “Kijk eens wat er toch nog in de voortent stond”: roep ik verheugd naar echtgenootlief. Zijn verbaasde blik maakt al gauw plaats voor een van lichte irritatie: “Maar jij zei toch dat ik ‘m wel meegenomen had? Ik wist het zelf niet meer zo goed, maar jij was zo zeker van je zaak. Hoe kan je je nu zo vergissen, en hoe kan het nou dat jij ruim een half uur achter mij aan hebt gefietst zonder te zien dat de fietstas niet op mijn fiets zat?”
Hij heeft natuurlijk gelijk, en ik heb geen excuus dan een paar typische zwangerschapskwaaltjes: behoorlijke vergeetachtigheid en af en toe een enorme verstrooidheid.
Ik was daar zelf langzaamaan door schade en schande al een beetje gewend aan geraakt en kan me er ook nu niet zo druk om maken. Gelukkig kan Bert na een paar minuten ook om de situatie lachen, en smullen we vervolgens op onze comfortabele campingstoeltjes van alle lekkernijen die uit de fietstas te voorschijn komen!
En de Oerderblinkert? Die hebben we de volgende dag op de boot terug naar Holwerd in de late namiddagzon prachtig zien liggen!
Wilma
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 09/11/2006 @ 16:40 
De vergeetachtigheid en de verstrooidheid komen me heel bekend voor.
Ik kom me er aventoe zo enorm stom bij voor als ik alweer iets ben vergeten
.We kunnen blij zijn dat het zo aleen in de zwangerschap is en niet in ons dagelijks leven(voor en na de bevalling).
Hoi Wilma!
Dat moet toch wel effe stressy geweest zijn, hè. Gelukkig lag hij nog in de tent. Ik was ook wel eens serrieus vergeetachtig tijdens de zwangerschap .... lastig hè.
Ben jij iemand die veel schrijft? Heb je al eens een boek geschreven ofzo?? Want dit verhaal... precies recht uit een boek... echt heel mooi geschreven!!! Komt er een vervolg?
Groetjes!
Elke.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.