 |
||||
 |
||||
 |
Mijn liefste schat, In de voorbije dagen heeft je moeke zoveel te verwerken gehad. Er waren momenten dat ik twijfelde of mijn beslissing wel de juiste was. Vrienden vragen zich af waarom ik nu een kind wil en spuien hun mening die soms hard aankomt. Net nu ik het al wat zwaarder heb in verband met mijn vorig werk. Waarom zijn mensen die je vertrouwt plots zo onfair en proberen ze je op alle mogelijke manieren te breken? De reacties op mijn oproepje komen binnen maar helaas, geen Belg ertussen. Lieve schat, wat je moeke allemaal te lezen krijgt, is ongelooflijk. Sommige mannen denken enkel vanuit hun voortplantingsdrift, anderen willen hun sperma enkel doneren als het op de natuurlijke manier kan. Steeds meer rijst terug de vraag of het toch weer de strootjes worden? Goddank was er Jan, die ik altijd kan bereiken en me steeds met raad en daad bijstaat. Tijdens een zoveelste gesprek zijn we weer bij Peter beland. Nu hij in de States is bij Michaël, vraag ik me af hoe het hem vergaat. Misschien toch maar een mailtje sturen, tenslotte hebben we elkaar beloofd verder contact te houden. Ondertussen ligt mijn cyclus overhoop door al de spanning en stress. Volgens Jan is het overbodig om hormonen in te nemen maar raadt hij me wel aan Omnibionta Pronatal te nemen. Het schijnt dat deze vitaminecocktail een regulerende werking op de cyclus heeft. Ik kan hem geen ongelijk geven. Zolang ik deze nam, was mijn cyclus zeer regelmatig maar door het uitstel van de zwangerschap, was ik terug overgeschakeld op omnibionta Femina en zie, de cyclus werd onregelmatiger. Als het een beetje in orde komt, ben ik volgende week terug ongesteld. Iedere keer komt de bemerking boven: "Weer een gemiste kans". Hoe langer ik nu probeer zwanger te worden, hoe zwaarder het wordt. Mijn biologische klok tikt verder en ik wil jou zeker voor mijn 35 jaar verwelkomen. |
 |
||
 |
||||
Reacties:
Door: kat op 28/04/2002 @ 08:47 
heel veel sterkte van een belgise mama
