 |
||||
 |
||||
 |
Vandaag was het dan zover. Toen ik deze morgen naar het werk vertrok, dacht ik alleen aan de telefoon die ik moest plegen. 't Is net zoals je een kamer reserveert: je belt, geeft je naam op en vraagt om de strootjes sperma tegen een bepaald uur klaar te zetten. Daar waar ik anders constant doorwerk gleden mijn ogen voortdurend naar mijn uurwerk, verlangend tot het 3.00 uur zou zijn. Toen ik eindelijk in het labo was, viel er een blok van me af. Hoera, de strootjes waren er. Op weg naar huis bekeek ik andere mensen en steeds weer kwam de vraag hoe die zouden reageren moesten ze weten dat ik zaad bij me had om een kind te verwekken. 't Was mijn geheim. Zodra ik thuis was heb ik geïnsemineerd. In alle rust, genietend van mezelf en dit moment. Wat gaat er dan door je heen? Eigenlijk dacht ik niet dat ik met het zaad van een onbekende leven zou verwekken. Mijn eerste bekommernis was de inseminatie goed uit te voeren. Dan de groeiende hoop dat het deze keer wel zou slagen. Pas nu, terwijl ik hier in dit dagboek zit te schrijven denk ik aan het mogelijke nieuwe leven. Zou het zaad mijn eicel kunnen binnendringen? Is het al gebeurd en is deze zich nu aan het delen? Ben je er dan eindelijk? |
 |
||
 |
||||
Reacties:
Door: Anoniem op 11/02/2003 @ 20:17 
Hallo,
Ik ben jouw verhaal toevallig tegen gekomen op het internet. Ik had er helemaal geen idee van dat je sperma zelf kon inbrengen.
Kan ik met jou in contact komen?
