Woensdag 4 en donderdag 5 oktober
 |
Ik ben als kind nog opgevoed volgens
de oude stempel. Mijn moeder was 34 toen ik eraan kwam en zij behoorde
tot de generatie van de oorlogskinderen. Luiheid was een doodzonde en werd niet gedaan. Rusten was voor luxepaarden en niet voor het gewone volk. Het werd afgestraft door mijn moeder met een gemeende "Gi trunte", hetgeen het West-Vlaams is voor "aansteller". Mijn opvoeding heeft me er al dikwijls toe gedreven dat ik m'n eigen krachten voorbij ging en dat ik een hopeloos schuldgevoel kreeg als ik heel even een momentje van rust nam. Het resultaat is dan ook dat ik gewoon niet kan rusten. |
Rond 22u 's avonds heb ik na veel overwegen dan toch het besluit genomen om me te laten opnemen op de spoedafdeling van het St. Jansziekenhuis van Genk.
Na een echo heeft de dienstdoende gynaecoloog vastgesteld dat ik veel vocht in de buik had en dat m'n rechter eierstok fameuze proporties aangenomen had (11 cm). Ik werd tegen m'n zin opgenomen en aan een infuus gehangen (waar ik een hekel aan heb).
Vanochtend kwam een andere gynaecoloog me dan vertellen dat ik waarschijnlijk die pijnen in de onderbuik had door het vocht in de buikholte en door de vergrote eierstok. Hij werd getrakteerd op een bedenkelijke blik, aangezien hij me iets vertelde wat ik al lang wist. Ik blijf het ergerlijk vinden wanneer medici je behandelen alsof je een oen bent.
De boodschap die erna kwam was minder leuk. De man zei me doodleuk dat ik ontslagen werd en dat ik maar naar het AZ van Jette moest om me verder te laten behandelen.
De enige manier om van mijn hinderlijke kwalen af te geraken is ... rusten, en daar zit nu net het probleem.
Bo
Technisch | Wettelijk | Algemeen | Medicatie | Linken
Reacties:
Door: Jacques Mols op 08/04/2003 @ 09:07 
Beste mensen, ik ben op zoek naar de kinderen van oorlogskinderen.
En waarom, omdat ik er zelf ook één ben.
Mijn ouders zijn als kinderen getraumatiseerd uit de tweede wereld oorlog gekomen en hebben hun trauma’s als (jong) volwassenen weer aan hun kinderen doorgegeven.
Ik heb in mijn kinderleven ook alleen maar gehoord, dat luiheid doodzonde was en dat ik een aansteller was. En dat ik het nooit goed genoeg deed.
de aandacht die ik als kind eigenlijk had willen hebben, heb ik nooit gehad.
Oh ja, op aansluiting op Bo. Ik heb nooit vrije tijd.
Door deze achtergrond ben totaal ongeschikt om een normaal menswaardig bestaan te hebben.
Ik ben een echt werkpaard. Luukses zijn uit den boze.
Nu ben ik niet de enigste, mijn broers en zus, zijn ook eerste klas werkpaarden.
De tweede wereld oorlog is nog lang niet voorbij....
Stuur deze reaxtie maar door naar Bo, als jullie er niks mee kunnen.
Gegroet.