Zondag 10 september
 |
Alles gaat goed. Bo is uiterst snel
klaar met de eerste fase van het IVF programma en mag maandag beginnen
met de tweede fase, die maar twaalf tot twintig dagen duurt. Als alles
in hetzelfde tempo doorgaat, duurt het maar een grote week tot de pick-up
en is het bang afwachten of het gelukt is.... Maar tot nu toe gaat alles goed. Vreemd genoeg maakt me dat meer ongerust dan wanneer er af en toe een kleine correctie nodig had geweest. Maar dat was niet zo, integendeel. Bij elk telefoontje naar de dienst Monitoring, die het hele proces in de gaten houdt, gebruikten de mensen aan de andere kant van de lijn de woorden "zeer goed", "perfect", "hoopvol" en ga zo maar door. |
Dan begin je je vanzelf af te vragen hoe lang dat nog kan duren. Het is typisch menselijk te denken dat geluk niet kan blijven duren, en vaak is dat ook heel terecht. Een perfecte voorbereiding geeft niet veel garantie voor het uiteindelijke resultaat.
Dus wacht ik op het eerste beetje ongeluk, een kleine afwijking in de hormonenspiegel bijvoorbeeld, die dan natuurlijk met weinig moeite kan bijgesteld worden. Dan hebben we ons ongeluk gehad en is er meer kans dat we inderdaad een kindje krijgen.
Een totaal belachelijke redenering, dat weet ik ook wel. Maar ik ben ook maar een mens, en dan nog een van het type dat zenuwachtig wordt als alles te lang goed gaat. Wie hoog klimt kan laag vallen, zegt het spreekwoord.
Alles gaat goed. Toch maar even afkloppen.
Sander
Technisch | Wettelijk | Algemeen | Medicatie | Linken