Vrijdag 22 september
 |
Ik ga hier even alle regels van het
goede fatsoen verbreken... Die pick-up deed godverdomme fameus pijn !!!!!!!!!! Goed... het moest er even uit... Vanochtend waren Sander en ik stipt op het appel. Beter nog... we waren een half uur te vroeg. Eerst moest ik me laten inschrijven voor een opname (+ een voorschot van 3500 Bef betalen) en dan werden we doorverwezen naar de verpleegeenheid van het centrum. Op de verpleegeenheid kregen we een mooie kamer en kwam een verpleegkundige op de kamer om een anamnese te doen en het verloop van de opname uit te leggen. Het was de bedoeling dat Sander zijn spermastaal zou inleveren rond 10 uur, maar er was een klein |
Rond 12u30 heb ik me in een operatiehemdje gestoken, al m'n juwelen uitgedaan en was het nu nog enkel wachten. Om 13u05 kwam een verpleegkundige me een kalmerend spuitje geven en werd ik direct afgevoerd naar het operatiekwartier.
Eens daar kreeg ik een waakinfuus en werd op mijn verzoek een pijnstiller erbij gehangen.
De ingreep gebeurd onder plaatselijke verdoving, maar de voorbereidingen zijn extreem secuur. Om alle slaagkansen te verhogen werkt men zo steriel mogelijk.
De ingreep ging als volgt:
Om me locaal te kunnen verdoven werd een "eendenbek" in de schede geplaatst en werden hoog in de vagina een aantal injecties gegeven. Die voel je niet.
Als dat in orde is brengt men het echografieapparaat in de schede samen met een punctie/afzuignaald. Op het scherm naast me kon ik de instrumenten en de follikels duidelijk zien.
Het pijnlijke van heel de onderneming was het aanprikken zelf. In tegenstelling tot andere patiënten bleek ik een hele taaie huid te hebben ter hoogte van de follikels en moest de gynaecoloog serieus doorduwen om door de wand te geraken.
Na een paar follikels aanprikken begon ik sterrekens te zien van de pijn en werd een nieuwe dosis pijnstiller ingespoten, maar dat hielp blijkbaar niet.
Omdat de pijn voor mij niet meer te harden was is men gestopt met het puncteren nadat er 15 eitjes afgezogen waren. Slechts een deel van de follikels waren toen aangeprikt.
Toen ze me naar de recoverykamer brachten kreeg ik het behoorlijk benauwd en stond ik op het punt om het bewustzijn te verliezen. De verpleegkundigen en de gynaecoloog hebben toen onmiddellijk gereageerd en zodoende kwam ik na een aantal minuten terug op m'n plooi.
Na de ingreep ben ik nog een viertal uur op de kamer moeten blijven en toen mocht ik naar huis.
Heel het gebeuren was zeker niet aangenaam te noemen. Toch moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen dat het verpleegkundig en medisch personeel uiterst attent, bezorgd en vriendelijk was. Elke vraag werd beantwoord en nooit was een verzoek teveel.
Via deze weg wil ik dan ook zeker mijn oprechte dank betuigen aan de ploeg die er vandaag voor mij was.
Op dit moment (het is 20u) heb ik nog behoorlijk last van napijnen.
Bo
Technisch | Wettelijk | Algemeen | Medicatie | Linken
Reacties:
Door: Anita Paludanus op 09/11/2002 @ 23:09 
Hi Bo en Sander,
Als eerste wil ik zeggen: Heeeel erg gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon, Axel. Ben heel blij voor jullie.
Nu zal ik me even voorstellen, mijn naam is Anita, 38 jaar, woon in Dordrecht, te Nederland.
Ik heb met veel plezier in jullie dagboek zitten snuffelen, heel leuk beschreven ook.
Ben zelf drie weken bezig met de eerste IVF.
De medicijnen zijn ook heel anders als die van Bo, maar overal is het weer anders natuurlijk.
Om te beginnen moest ik Decapeptyl inspuiten, wij moeten het hier dus zelf doen, valt trouwens reuze mee. Gewoon een spuitje in mn vetlaag van mn buik
, dit om de menopauze in te gaan, om het zo maar ff te noemen.Ik zit nu in de derde week en ben al weer bijna twee weken met de Gonal F erbij begonnen, ook spuiten in mn buik dus, voel me af en toe net een vergiet
.Ik heb ook helemaal geen last van bijwerkingen, heel af en toe een beetje warm en heeel licht een paar steken af en toe in mn buik.
Heb vrijdag mn derde echo gehad, de uitslag was niet erg positief, het baarmoederslijmvlies was namelijk te dun, stond iets van 1,6 mm in mn gegevens (effe gespiekt natuurlijk).
Nu moet ik volgende week nog een echo laten maken, want het kan zijn dat ik een laatbloeiertje was, zei ze, nou... dat klopt in veel gevallen wel
Waar ik best wel tegen op zie, is de punctie, omdat hier niet meer vaginaal verdoofd wordt, heb ik me wijs laten maken, omdat die verdoving toch niet veel uitmaakt. Ik kan er naast zitten hoor, dat moet ik nog even navragen.
Ook kreeg ik een receptje mee van Naproxen, een pijnstiller voor die bewuste dag, maar aangezien ik bang ben voor medicijnen, echt een fobie heb, mag ik gewoon paracetamol slikken voor de ingreep.
Ben namelijk heel bang van medicijnen waardoor je je eng, duizelig, verslapt door kan gaan voelen en als je er wazig van gaat zien.
Moet altijd controle over mezelf hebben, hoop dat ik het een beetje duidelijk uit heb kunnen leggen, want veel mensen begrijpen hier dus niets van.
Vandaar dat ik ook niet iets kalmerends wil, omdat dat helemaal averechts werkt, word er juist heel angstig van
Nu las ik in je verhaal hoe het bij jou gelopen is en wat ik me afvraag is, hoe kwam het dat je het zo benauwd kreeg na de punctie en bijna je bewustzijn verloor? is dat van de spanning geweest of is dat een reactie van de punctie zelf?
Ik hoop dat je me een mailtje terug wilt sturen.
En ik vind het echt heel leuk dat jullie je ervaringen met anderen hebben willen delen, ik heb er veel aan gehad eerlijk gezegd.
Heeel erg bedankt en nog heel veel geluk, Anita
Door: Bo op 10/11/2002 @ 19:28
Beste Anita
Ik ben net zo’n controlefanaatje als jij. Ik kan het allemaal wel hebben en pijnstillers PHOEH ! moet er niet van weten !
Nu ja. Dat was in mijn geval allemaal buiten de waard gerekend. Ik mag dan wel een taaie tante wezen, maar mijn follikelweefsel bleek dat ook te zijn en ik zag letterlijk sterretjes. Ik bleef de pijn hardnekkig harden tot mijn eigen pijngrens ver onverschreden was en toen heeft m’n lichaam forfait gegeven en begon ik het zwart voor m’n ogen te krijgen.
Dus ! een goeie raad. Vraag om die vaginale verdoving. Het is een kleine prik met lidocaïne en datzelfde spul gebruiken ze ook om te hechten of bij de tandarts om je tandvlees te verdoven. Vraag zeker ook wat extra Dafalgan (R) op voorhand en als je het niet meer kan harden deins er niet voor terug om wat pijnstiller te laten inbrengen in het infuus dat ze je voor de ingreep normaal gezien prikken.
Ik heb er uit geleerd dat je al maar beter kan kiezen voor het comfort dan voor de controle.
Voor de goede orde moet ik er nu wel bij vertellen dat niet iedere vrouw last en/of pijn heeft bij de punctie. Sommigen merken er amper wat van.
succes ermee !
Bo
Door: Syvertsen Sigrid op 03/02/2003 @ 21:58
Hallo Anita,
ik begrijp hoe je je gevoeld moet hebben. Ikzelf ben tijdens een kijkoperatie van mijn eileiders en eierstokken ook bijna van mijn stokje gegaan. Toen heeft mijn gynaecoloog me aangeraden om de pickup door hem te laten doen onder een lichte narcose. Ik heb dat nu al tweemaal zo laten doen en zou het niet meer anders willen. Na een halve dag mag je het hospitaal verlaten.
Ik hoop nu maar dat ik het geen derde maal meer moet laten doen en dat ik opnieuw zwanger ben zoals in 2000. Toen was ik van één ivf zwanger. Nu hadden we wel maar één bevruchtte eicel. Duimen maar