Maandag 25 september
 |
Op de bijdrage van gisteren hebben
we een reactie gekregen van Marianne uit Nederland, waarin zij zich de
vraag stelde waarom ik na de transfer bedrust moest houden en zij als
IVF-patiënte dit niet hoefde te doen. Het antwoord is vrij eenvoudig. De ene IVF-patiënte is de andere niet en de ene situatie is eveneens de andere niet. Van nature ben ik een brok energie die zichzelf geen moment rust gunt. "Zonder mijn inzet loopt de boel in het honderd", is al jarenlang mijn devies. Dit is natuurlijk een foute gedachte en Sander ergert er zich soms mateloos aan. Ik had het tussen de pick-up en de transfer gepresteerd om grote schoonmaak te houden met het idee "Je weet maar nooit", ondanks het advies van de arts en de verpleegkundige om het rustig aan te doen. Mijn opgezette buik was de verpleegkundige van het operatiekwartier opgevallen en ik kreeg dan ook direct de vermaning dat ik had moeten rusten. |
De gynaecoloog had me al eerder verwittigd dat ik een vrij grote kans had op overstimulatie en dat uitte zich in de vorm van pijn in de buik, een opgezette buik, vochtophoping en intense moeheid.
Toen er dan ook nog bijkwam dat ik het moeilijk had met doorademen heeft de gynaecoloog me aangeraden om bedrust te houden, een eiwitrijk dieet te gebruiken, vochtbeperking te houden tot 1 liter vochtopname per dag. Al deze maatregelen zijn bedoeld om mezelf niet in de gezondheidsproblemen te brengen.
Voor wat betreft de tweede cyclus, de periode na de transfer, kreeg ik als patiënte een folder mee met een aantal algemene richtlijnen met betrekking tot de te volgen leefregels.
In die richtlijnen staat het volgende:
"Wat de algemene leefregels betreft, stelt u zich wellicht talloze vragen die door de medici onbeantwoord zullen blijven. Ga er steeds vanuit dat het dagelijkse leven zich gewoon verder zet. Mijd gewoon die zaken waarover u zichzelf zorgen zou kunnen maken (sauna, baden, zware lasten tillen, voettochten, ...). Seksuele betrekkingen worden de komende week best vermeden."
Na de transfer krijgt elke patiënte een doktersvoorschrift om een week thuis te blijven en niet te gaan werken. Uit gesprekken met andere patiënten op de verpleegafdeling heb ik begrepen dat de meesten die periode effectief gebruiken om te rusten.
Alles bijeen. Ik respecteer nu de bedrust die me aangeraden is en Sander heeft zich ontpopt tot een echte huisman. Wie had dat ooit gedacht ? :-)
Bo
Het huishouden overnemen is niks. Ik heb toch niks anders te doen. Bo ervan overtuigen dat ze moet rusten is veel en veel vermoeiender. Ik probeerde redelijk te zijn ("De dokters zullen het wel beter weten zeker?") maar dat lukte niet. Ik probeerde het vriendelijk te vragen, zelfs te smeken maar dat lukte ook al niet.
Uiteindelijk heb ik haar simpelweg bevolen in de zetel te liggen en mij kwaad gemaakt toen ze het niet deed. Af en toe pruttelt ze nog wat tegen met redelijk belachelijke argumenten, zoals "die rust is geen garantie dat de IVF ook lukt", waarop ik haar nogal fijntjes duidelijk maak dat die bedrust NIET nemen in ieder geval een garantie is om een van de dagen een appelflauwte te krijgen, aangezien ze er bijna als een zombie bijloopt.
Desondanks had ze het toch achter mijn rug geregeld om woensdag weer beginnen te werken. Ik denk dat ik mijn stem toen een volle vijf minuten verheft heb, terwijl ik zinnen in de mond nam die hier best niet herhaald worden, maar het algemene idee was dat ik nog eerder de sleutels van haar auto inslikte en de benzinetank leegdronk dan dat ik haar zou laten werken.
Daarna hebben we even geknuffeld en is ze gelukkig weer gaan liggen.
Nee, om het huishouden maak ik me geen zorgen... zelfs al kocht ik vandaag per ongeluk mosselgroenten in plaats van soepgroenten. Ik stuur gewoon Bo haar oudste nog eens naar de winkel, en het probleem is opgelost.
Bovendien, legde ik Bo uit met een onschuldige blik in mijn ogen, is het lang geleden dat we nog es mosselen gegeten hebben...
Sander
Technisch | Wettelijk | Algemeen | Medicatie | Linken