Vrijdag 29 september
 |
Eén van die dingen waar echt wel moeilijk over te praten valt, zijn de gevoelens die je hebt als je dit allemaal ondergaat. Ze zijn voor iedereen verschillend en je moet jezelf in feite goed kennen om er mee om te kunnen gaan en om ze bespreekbaar te maken. Je loopt ook niet zomaar te koop met je gevoelens maar ze zijn er en geloof me... ze zijn er in intense mate. Heel die periode was ik behoorlijk met mezelf bezig en nu nog trouwens. Mijn leven is gericht op IVF, mijn gedachten zitten op IVF en alles is IVF wat de klok slaat. Soms tot grote ergernis van m'n onmiddellijke omgeving. |
Zijn inbreng was al uiterst beperkt en dat gaf hem het gevoel nutteloos te zijn. Hij probeerde dat wel te compenseren door me te helpen met dagelijkse klussen maar dat is niet hetzelfde.
Een maand aan een stuk heb ik hem opgeëist. Ik verdroeg het niet dat hij zijn aandacht focuste op anderen en zeker als het vrouwen betrof. Als hij dat dan toch deed barstte ik soms in onredelijke woede uitbarstingen uit. IK was diegene die bekogeld werd met massa's medicatie en vervelende behandelingen en ik vond dan ook wel dat ik het recht had om hem voor mij alleen te hebben. Ik mag dan wel in de verleden tijd spreken maar gisteren is het hier nog uitgedraaid op een fikse ruzie.
Sommigen zullen dat wel allemaal normaal vinden dat je partner er altijd moet zijn maar zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet.
Ik heb me heel wat momenten alleen gevoeld omdat niemand echt begreep wat er in me omging. Ook Sander niet.
Als deze poging niet lukt, ga ik een volgende poging zeker een aantal maanden uitstellen. Ik heb behoefte om terug tot rust te komen. Bovendien is heel dat IVF-gedoe de meest aseksuele gebeurtenis geweest uit heel mijn relationeel leven en ik hunker naar een lekker potje...nu ja... je begrijpt me wel ;-)
Bo
Geen commentaar. *grijns*
Sander
Technisch | Wettelijk | Algemeen | Medicatie | Linken
Reacties:
Door: Elke op 10/08/2002 @ 13:48 
Geachte mevrouw en meneer,
Mijn naam is Elke en ik ben studente sociologie in Gent.Ik koos ervoor mijn eindwerk te maken rond de beleving van genetische tests en de inschatting van het risico bij ivf door de patienten zelf (dus niet door de arts); ik werk hiervoor samen met artsen van een vruchtbaarheidscentrum. De bedoeling is dat ik patienten interview en dat zij me hun verhaal vertellen. De vertrouwelijkheid en anonimiteit worden echt streng gerespecteerd maar als ik uw verslag van 29/09 lees, word ik toch een beetje ongerust. Denken jullie (en dan vraag ik gewoon jullie mening en niet de algemene opinie of zo)dat de patienten bereid zijn hun verhaal aan mij te vertellen? Ik ben erg jong (21)en zie er ook erg jong uit; langs de andere kant kan ik wel goed luisteren en ben ik oprecht geinteresseerd maar toch.. Als ik jullie dagboek lees merk ik dat het een uitermate gevoelige kwestie is en vrees ik dat de interviews te moeilijk zullen zijn. Toch hoop ik dat de patienten blij zullen zijn hun verhaal eens helemaal uit de doeken te kunnen doen, en ik zal graag naar hen luisteren. Wat denken jullie? Alvast bedankt, ik vind het een ontroerend dagboek en waarschijnlijk is het een grote steun voor koppels in hetzelfde schuitje. met vriendelijke groet,
Elke Rottier