Donderdag 7 september
 |
Ik kan best begrijpen dat ons dagboek
een beeld zou kunnen schetsen van "Niet panikeren, het zal wel allemaal
lukken." Uit de reacties van één van de lezers van ons dagboek konden we opmaken dat dit beeld haar ergerde en boos maakte. Niets is minder waar. Wat ons betreft ondergaan we op dit ogenblik een eerste IVF-poging en de kans is vrij groot dat er nog pogingen gaan volgen. Vermits het onze eerste poging is kunnen we voor ons dagboek enkel vertrekken van de beleving die we hebben op dit moment. De toekomst zal moeten uitwijzen of wij het gaan halen na meerdere pogingen. Ik bid op m'n blote knietjes dat we tot de gelukkigen mogen behoren. De lezer in kwestie heeft gelijk als ze zegt dat er rond IVF nog steeds een taboesfeer heerst. |
Om heel even terug te komen naar het verloop van onze behandeling zijn we nu zover dat morgenvroeg de 4de bloedprik op de agenda staat van fase 1. Morgenavond moet ik dan om 7 uur in centrum staan voor een volgende echo. Morgenavond zal ik definitief weten of fase 2 begonnen kan worden. Duimen dus.
Bo
Alles gaat inderdaad nogal goed. Kunnen wij weinig aan doen, dacht ik zo....
Sander
Technisch | Wettelijk | Algemeen | Medicatie | Linken
Reacties:
Door: Anoniem op 03/02/2003 @ 12:46 
wat me ook opviel, maar me niet ergerde,was het feit dat het bij jullie vrij gemakkelijk gelukt is, bij vele anderen is dat niet zo
wij zitten ook in de ivf-fase met micro-injectie, nog een klein beetje moeilijker qua situatie.
wat wij ondervinden is dat je precies steeds de indruk krijgt dat iedereen zoooooo goed weet waarover het gaat maar eigenlijk weten ze er niks van want je weet pas wat het is als je het zelf hebt meegemaakt, en dat maakt me soms wat wrevelig
toch proficiat met jullie dagboek, het kan misschien moed geven aan mensen zoals ons, zo weten ze dat ze niet alleen zijn in die situatie
