 |
Zaterdag 20 augustus 2005 |
Amai, wat een dag! Bij het opstaan al last van hoofdpijn, rustig aan gedaan, boodschappen gaan doen en daarna was het precies nog erger. Het leek meer op een migraineaanval! Djee, ik hoop dat dit snel overgaat! Had ik dat de vorige keer ook? Ik kan het me niet meer herinneren. Ik heb ook nog moeten overgeven, had enorme buikkrampen en ook een beetje diarree… Ik voelde me dus echt wel miserabel en dacht om 20 uur al in bed te liggen…
Gelukkig is het tegen de avond overgegaan. Nu is het bijna 22 uur en ik ga nu dus in mijn bedje kruipen, want ik moet zeggen dat ik wel nog altijd moe ben. Ik vraag me wel af of al de last die ik nu heb, komt door mijn eerste natuurlijke menstruatie sinds lange tijd. Ik heb immers lange tijd iets genomen om de pijntjes en bloedingen van mijn regels minder erg te hebben. Eerlijk gezegd vroeg ik me de laatste maanden dikwijls af of dat spul wel hielp want ik had soms toch nog vrij hevige bloedingen en tijdens of juist voor mijn regels veel last van hoofdpijn. Dus ik had al zoiets van: "Pff, doet het er eigenlijk wel toe of ik dit neem of niet?"
Ik heb daarom ook aan niemand gevraagd of ik moest stoppen met het innemen voor ik aan de IVF begon. Ik dacht van: "Ik laat dat nu gewoon achterwege, we gaan terug voor 100% natuurlijk en dat zal zeker het gezondste zijn. Ik moet al genoeg hormonen en dergelijke in mijn lijf spuiten en dat is al allemaal niet natuurlijk. Dus …"
Wat me nu ook enorm opvalt, is dat ik volsta met pukkeltjes. Zo van die spulletjes met een wit kopje op… Ik ben even gaan kijken in mijn dagboek van de vorige keer en blijkbaar had ik dat toen inderdaad ook. In mijn gezicht heb ik er al 5 ontdekt en verder op mijn schouder, borst,… Allé, ik denk zowat overal eigenlijk. Hopelijk gaat dat ook weer snel over want zo gaat het wel opvallen en ik wil het nu juist zo erg verzwijgen en iedereen verrassen!
Daarstraks dacht ik echt weer even van: "Jee, waar ben ik aan begonnen? Al die miserie en pijn."
Maar dan trek ik me weer op als ik ons Luna zie. Dan weet een mens waarvoor hij het doet, hé. Bovendien heb ik ook ergens iets van opluchting: zo lang getwijfeld of we wel of niet aan een tweede zouden beginnen. Ik had langs den ene kant zoiets van: "Het heeft ons zoveel moeite gekost om aan ons bolleke te geraken en nu we ze hebben, zijn we blij, gelukkig en dankbaar. Ze is vrolijk en gezond, dus laat het ons daar maar bij houden."
Maar er was al een hele tijd iets aan het knagen, vooral als ik zwangere vrouwen in mijn omgeving zag. En ook wanneer ik nog eens een pasgeboren baby in mijn armen mocht houden. Mede door die dingen ben ik gaan inzien dat ik echt wel nog voor een tweede wou gaan.
Bart had dat gevoel al langer. Ik stelde het altijd uit met de verbouwingen hier en zei tegen iedereen die het vroeg, altijd: "Als den bouw in orde is, zullen we wel zien. Nu staat ons hoofd er niet naar."
Wat ook wel zo was.
En "die baby zit sowieso nog 9 maanden in mijn buik, die is er nog niet meteen", was iets dat ik van verschillende mensen als antwoord kreeg. Akkoord, maar zoals ik me vandaag voelde, had ik toch wel weer zoiets van: "Als ik me de volgende weken/maanden zo ga voelen, dan gaat er hier niet veel gebeuren."
Ik ben heel dankbaar dat Bart thuis was en voor de opvang van Luna kon zorgen, dan moest ik me daar geen zorgen over maken. Maar binnen enkele weken gaat Bart weer werken en dan sta ik er wel alleen voor natuurlijk. En in die weken verlof is het de bedoeling, dat er hier opgeruimd, verhuisd, geschilderd gaat worden!
Nu heb ik bovendien al het gevoel dat mijn buik "opgeblazen" is! Na 2dagen inspuitingen? Help, wat gaat dat dan volgende week zijn? En ik heb mijn zwangerschapskleding uitgeleend en voorlopig nog niet teruggekregen. Ik kan ze nu moeilijk al terugvragen want dan ben ik hen uitleg verschuldigd. Maar omdat die vriendin intussen al bevallen is, hoop ik de kleding snel terug te krijgen. Anders moet ik al gaan shoppen!
Iets waar ik me vandaag ook aan opgetrokken heb, is dat ik dan eindelijk de rest kan plannen. Ik voelde me al een hele tijd niet zo goed in mijn vel omwille van mijn gewicht. Ik ben serieus "uitgedeind" en krijg er niet echt kilootjes af. Mede dankzij die hormonenspullen wellicht? Soms dacht ik er wel aan om eens serieus werk te maken van een dieet en bvb naar de Weight Watchers te gaan en iets van sport te doen om onder andere mijn buikspieren te verstevigen. Maar dan dacht ik telkens weer: "Maar stel dat we binnen een aantal maanden toch nog kiezen voor een baby, dan moet ik nadien opnieuw beginnen?"
Maar nu heb ik zoiets van: eerst gaan we ten volle voor baby nr 2 en daarna ga ik werk maken van wat ikzelf belangrijk vind. En dat is dan in de eerste plaats me terug goed voelen in mijn vel!
Verder zie ik nu al dingen voor me zoals een avond per week gaan sporten en een avond per week samen met Bart er tussenuit (dansles?). We moeten dan enkel nog zien hoe we opvang kunnen regelen. De dag dat ik alleen ga sporten is geen probleem natuurlijk, als ik zie dat dit niet samenvalt met Bart's duikdagen. Het zou dan enkel voor die dag zijn, dat we samen uit zijn. Maar daar ga ik nu nog niet wakker van liggen want dat zijn zorgen voor volgend jaar. Nu eerst hopen dat baby 2 snel wil lukken en nadien zien we de rest wel!
Allé, nu echt tijd voor mijn bedje! Slaapwel!
