 |
Vrijdag 26 augustus 2005 |
Deze morgen voor de eerste keer op controle bij de gynaecoloog voor een echo en een bloedafname.
Mijn baarmoederslijmvlies was 10,8mm. Er was rechts een follikel van 15mm en verder nog wat kleintjes, de andere kant kon hij niet zien want er zat een darm in de weg. Hij verwachtte dat Leuven mij zeker maandag zou laten terugkomen en zei me dat ik die afspraak best ineens kon vastleggen.
Er bleek echter nogal veel volk te zitten aan de inschrijvingen, toen ik doorging. Dus belde ik bij thuiskomst op om die afspraak te maken: maandag om 08.15uur.
Bloedafname: niets speciaals, maar daar vragen of zeggen ze eigenlijk nooit veel.
Om 16 uur: telefoon van Leuven: "We verwachten dat u zondag voor de volgende controle gaat."
Toen ik dan zei dat ik dacht dat dit niet zou gaan bij mijn gynaecoloog, zeiden ze dat ik dan gerust bij hen in Leuven mocht komen (tussen 8.30 en 10u zonder afspraak). Maar het moest sowieso op zondag (nee, maandag was te laat!).
Dus op aanraden van Bart, heb ik dan toch maar naar de gynaecoloog gebeld. Die had het erg druk (hij was juist uit verlof - meende ik deze morgen al uit zijn uitleg opgemaakt te hebben- en hij was niet tevreden over hoe zijn collega's het daar achtergelaten hadden.). Ik moest even wachten omdat hij met iemand bezig was maar nadien was hij wel vriendelijk (Ik heb al zo'n hekel aan telefoneren. Als ik dan in begin nog niet echt vriendelijk geholpen word, dan heb ik nog meer zin om af te haken…)
Toen ik dan mijn zegje mocht doen, vertelde ik hem dat Leuven de controle op zondag wou. Hij zei meteen: "Ja, maar ik ga de zondag voor u niet naar hier komen, hoor."
Ik zei direct dat ik dat ook niet verwachtte, maar dat ik wou weten of ik daar terecht kon want dat ze mij gezegd hadden dat ik anders naar Leuven moest gaan. Hij zei dan (rustiger en vriendelijker) dat we dat hier wel zouden doen en dat ik zeker niet naar Leuven moest gaan. Hij zou zijn assistente op de hoogte brengen. Ik moet dan zondag rond 10 uur langs de spoed binnengaan, me daar laten inschrijven en vragen dat ze zijn assistente willen verwittigen dat ik er was. Nadien moet ik naar het labo gaan (staalafname is gesloten op zondag) en die faxen het dan door naar Leuven. "Die assistente gaat dat zorgvuldig doen, ik ben daar erg gerust in."
Allé, gelukkig dat ik hem gebeld had want ik wou in eerste instantie de afspraak voor maandag schrappen en op zondag naar Leuven rijden. Maar daar zag ik erg tegenop want ik ken daar mijn weg in dat ziekenhuis niet en zo… Maar ook om ernaartoe te rijden. Bart zou bij Luna moeten blijven, dus dan stond ik er alleen voor. Maar dat is nu allemaal mooi opgelost.
Iets waar ik nu meer last van heb dan vorige keer, is het feit dat ik er precies helemaal alleen voorsta. Dat is uiteraard helemaal niet zo, maar de vorige keer wist iedereen in onze directe omgeving ervan af en gingen we altijd samen naar de kliniek en zo… Maar nu we tegen niemand iets willen zeggen, is het ook veel minder zo dat ons hele leven er rond draait... Bovendien hebben we Luna die alle tijd en aandacht opeist en dan de werken hier in huis ook nog … Het moet zo precies allemaal "rap tussendoor" gebeuren.
Omdat niemand ervan weet, ben ik blij dat Bart nog verlof heeft en op Luna kan passen terwijl ik in mijn eentje naar de kliniek ga. Maar dus ook juist door het feit dat ik alleen moet gaan, lijkt het (vooral als ik tussen al die koppels in de wachtzaal zit…) alsof ik "alleen" ben.
Tegen niemand iets zeggen, is ook vooral voor mij moeilijk omdat ik zo'n flapuit ben. Ik moet constant op mijn woorden letten als ik bvb met mijn moeder bel… Dat geheimpje bewaren zal op zich nog wel lukken, maar vooral het "niet spontaan mogen zijn", is moeilijk voor mij. Bart zegt ook wel dat we zullen "proberen" te zwijgen maar dat het niet erg is als ik me toch zou verspreken. Maar ik wil zo nu net des te meer "bewijzen" dat ik echt wel kan zwijgen. En dat brengt ook weer een extra stress met zich mee natuurlijk…
