 |
Dinsdag 26 juli 2005 |
Sinds geruime tijd overwegen we om aan een tweede kindje te beginnen… Bij ons is dit natuurlijk niet zo vanzelfsprekend als bij andere koppels… Het vraagt organisatie en planning etc…
Nu hebben we min of meer de knoop doorgehakt. Ik heb zelfs al contact gehad met Leuven en een aantal vragen, die we nog hadden, beantwoord gekregen ook. Als mijn regels doorkomen, gaan we er dan zeker aan beginnen, hé?!
Ik kijk er eigenlijk wel naar uit. Allé, natuurlijk niet naar de behandeling (is mijn enige grote schrik), maar wel naar een zwangerschap en nadien dan zo'n klein baby'tje.
We hebben ook besloten te proberen het deze keer tegen niemand te zeggen. Dat zal het er zeker niet gemakkelijker op maken maar wij hebben ook recht op een periode met "ons geheimpje", hé?! En dat maakt het des te "spannender" ook! Al denk ik dat het vooral voor mij niet gemakkelijk zal zijn. En dan bedoel ik zowel het zwijgen/me niet verspreken als het 'ondergaan' van de behandelingen en verwerken van eventuele tegenslagen. Een mens begint vol goede moed maar moet ook realistisch blijven, hé?!
Vorige keer hadden we 1 kans op 3 dat het zou lukken en we hadden het geluk dat het gelukt was, daardoor we ons (b)engeltje kregen. Maar nu zeggen ze sowieso al dat er 50% kans is dat de ingevroren eitjes niet goed van kwaliteit zijn. Ik veronderstel dat de kans verder ook 1 op 3 zal zijn, dus als je dat % bekijkt...
Als bij de inplanting blijkt dat geen enkel van die 3 eitjes goed genoeg is, is het een verloren cyclus. Dan moeten we een rustmaand invoeren en helemaal opnieuw beginnen, inclusief pick-up etc…
Praktisch gezien zal het nu ook een stuk moeilijker zijn omdar we nu rekening moeten houden met Bart, die niet meer in ploegen werkt, én natuurlijk met ons Luna'tje! We kunnen haar moeilijk elke keer 's morgensvroeg naar de kliniek meezeulen.
We zien wel… Maar ik denk wel dat ik er klaar voor ben. We gaan er vol goede moed aan beginnen!
