< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Vruchtbaar » IVF-dagboek van Linda en Bart » 9 & 20 april 2003

Woensdag 9 april 2003

Toen ik op 3 december de uitslag kreeg, was voor mij het hoofdstuk IVF "afgesloten". Natuurlijk denken we daar nog wel aan en zo, ik bedoel eigenlijk dat ik vanaf dan zwanger was zoals elke andere zwangere vrouw. Daarom dat ik ook met mijn dagboek stopte.
Inmiddels heb ik er zoveel op reacties gekregen en nu is iedereen blijkbaar "teleurgesteld" dat ze niets meer van me horen, dat ik me nu toch "zedelijk verplicht" voel om jullie een samenvatting van de voorbije 4 maanden te geven. Ik zal dan proberen om in de toekomst toch bijvoorbeeld 1 keer per maand iets te schrijven want jullie interesse is blijkbaar niet beperkt gebleven tot de ganse IVF-toestand, maar nu ook in om mij/ons en de zwangerschap nu?!

De vermoeidheid bleef in ieder geval en is nog steeds niet helemaal verdwenen, al gaat het sinds kort wel ietsje beter.Ik wil zelf ook weer van alles doen, opruimen, kuisen, etc... Als ik dat dan doe, ben ik 's avonds meestal wel doodmoe en heb dan ook pijn in mijn onderrug…
Zoals men zegt, kan je enorm misselijk zijn vooral de eerste 3 maanden van een zwangerschap. Wel, ik kan je verzekeren dat dit inderdaad zo was!
De eerste maand of zo ging nog redelijk maar de periode rond kerstmis was echt vreselijk. Geen hap of slok kon ik binnenhouden! Een paar slokken plat water drinken en ze kwamen er meteen weer uit. Dus probeerde ik fruitsap maar dat wierp op. Uiteindelijk was het enige dat me hielp: limonade zonder prik of een beetje cola, maar dan echt wel "een beetje", met een klein flesje deed ik dan een ganse dag. Telkens een paar slokjes om mijn maag wat op orde te krijgen. Tijdens die periode viel ik dan ook een vijftal kilo's af op 2 weken tijd. Geen paniek die zijn er al lang terug bij, hoor!

Over rare goestingen kan ik niet echt meespreken. Zowel in het begin als nu heb ik enkel maar 'gezonde' goestingen, alleen heb ik ze soms wel op rare momenten. Zoals op kerstavond toen we op familiebezoek geweest waren en ik 1 aperitiefhapje en een geroosterd sneetje brood naar binnen had "gewrongen" en enkel een glas water dronk. Maar toen we dan pas in bed lagen, zo rond een uur of 2, zei ik ineens tegen Bart: "Weet je waar ik nu zin in heb? In een goede verse peer."
We hadden die liggen, dus Bart bed uit en naar beneden om een peer te halen. Hij heeft ze dan nog geschild en al, voor mij op dat onmenselijke uur! Hij was al blij dat ik toch IETS at en die peer heeft me dan ook gesmaakt. Wel heb ik er ook een hele tijd over gedaan en ze niet in 1x opgegeten, maar ze is er uiteindelijk toch in gebleven.
Nu is het nog steeds zo: waar ik anders ineens zin kon hebben in chocolade of chips, gaat mijn voorkeur bijna elke keer weer uit naar fruit, gezond dus. Is het dan toch zo dat een moeder(maag) aanvoelt wat haar lichaam/de baby nodig heeft misschien?Vitamientjes staan blijkbaar erg hoog genoteerd. Niet dat ik nu alleen maar supergezond eet, hoor. Ik kan ook best nog eens zin hebben in en genieten van Quick, een pizza of een koekje/chocolaatje.

Wat de dokters en zo betreft, worden we nu ook zoals bij een gewone zwangerschap opgevolgd. Om de 8 weken gaan we naar de gynaecoloog en in de periode ertussenin (op 4 weken dan) naar de huisdokter.
Op 28/12 was er even grote paniek. Toen ik opstond, was er wat bloed en ik had direct zoiets van "Oh nee, het is om zeep", maar er volgde niet nog meer bloed en na een telefoontje naar de gynaecoloog waren we weer wat gerustgesteld. Blijkbaar hebben veel vrouwen dat wel eens en als het zo weinig is en niet terugkomt of geen pijn doet, kan het geen kwaad.
In februari had ik de eerste controle bij de huisdokter, vlak na ons verlof in het zonnetje.Toen was er ook even ongerustheid omdat er teveel suiker in mijn bloed bleek te zitten. Er werd meteen gedacht aan zwangerschapstuberculose maar een bloedonderzoek sloot dit dan toch uit. Bij de volgende controle bij de gynaecoloog zal ik wel een "challengestest" ondergaan om zekerheid te hebben dat ik er toch geen aanleg voor heb.

De eerste echografie is wonderlijk! Je ziet dan het hartje kloppen. Ja, en toen zei de gynaecoloog ook dat het er maar eentje was. Hierbij had ik een dubbel gevoel had. Ergens was ik opgelucht want als je nog geen kids gewoon bent en dan zomaar ineens 2 bengels krijgt… Langs den andere kant had ik zoiets van: "Hé, waar is die tweede dan gebleven" en voelde ik me ook een beetje verdrietig.
Het hartje zie je al "duidelijk", tenminste nadat de gynaecoloog ons erop gewezen had want voor een leek is alles niet zo duidelijk. Tijdens die allereerste echo op 24/12, was ik pas een goede maand zwanger en dan is het nog precies een flikkerlichtje.
De volgende echo 2 maand later, was fantastisch. De baby was al 4,5cm groot en je zag dan duidelijk het lichaam/armpjes/voetjes/hoofdje. Dat was de prachtigste echo en die foto's heb ik dan ook altijd bij me!

Toen we enkele weken geleden weer voor een echo gingen, was er al niet echt meer een totaalbeeld te zien. De dokter wees ons op de 2 hersenhelften, de 4 hartkamertjes, etc… en wat toen zo prettig en overweldigend was, was dat we het geluid van het hartje mochten horen… Amai, dat ging snel en klonk wel zeer luid!
Sindsdien luistert Bart ook bijna dagelijks naar het hartje van de baby door zijn oor op mijn buik te leggen. Pas daarna kan ik gerust slapen want dan weet ik dat de baby "alive and kicking" is.
Rond die periode heb ik ook de bola, die ik met nieuwjaar van mijn petekindje kreeg, in gebruik genomen. Rond de 20ste week van de zwangerschap zou de baby immers ook beginnen te horen. Ik ben er niet helemaal van overtuigd dat het iets doet. Voor hetzelfde geld zegt die kleine: "Daar heb je dat getingel weer, verdorie", maar volgens mij kan het toch zeker geen kwaad. Het wordt zoveel verkocht en bovendien is het blijkbaar een duidelijk symbool, steeds meer mensen maken er een opmerking over en vragen voor wanneer het is. Dit terwijl er voordien bijna niemand iets vroeg, al zag ik ze wel kijken naar mijn steeds maar groeiende buikje.
Ondertussen is het ook niet meer te verbergen. Da hoeft ook niet, integendeel, Ik wil het maar wat graag benadrukken. De kilootjes komen er vlotjes bij, al mag ik nog niet klagen: een kilo per maand is niet abnormaal naar het schijnt? Maar ik was al wel serieus uitgezet alvorens ik bijkwam. Rond kerstmis kon ik al niet meer in mijn normale kleding en toen ik na 3 maanden zwangerschap in een winkel voor kleding was, vroeg de verkoopster me voor wanneer het was. Toen ik het haar vertelde, vroeg ze of het misschien een tweeling was want op 3 maand al zo rond… Tja…

Tijdens mijn laatste controle bij de gynaecoloog (op 4 maanden dus) vroeg ze mij of ik al beweging voelde. Ik moest hier negatief op antwoorden. Soms dacht ik wel eens dat ik iets voelde maar dan twijfelde ik of het niet gewoon mijn darmen of zo waren geweest. Maar sinds enkele weken is het nu echt wel duidelijk! De dokter had tijdens de echo al gezegd dat we een "vinnig boeleke" hadden (wou niet stilliggen om alles te laten opmeten), en blijkbaar wil die kleine (b)engel dat nu ook dagelijks aan mama bewijzen. Het is zelfs zo erg dat je mijn buik gewoon even naar boven ziet gaan als hij/zij schopt. Of is hij/zij zich dan aan het omdraaien of zo?
Papa Bart heeft het al verschillende keren gezien (en ook gevoeld als hij zijn hand erop gelegd had). Dat is prachtig, dat zijn erg intieme momenten voor ons beiden en op zo'n moment kunnen de tranen me soms echt in de ogen springen.
Het nadeel is echter wel dat die kleine "hierbinnen" soms een ganse nacht aan het "verhuizen" lijkt te zijn en dat mama dan een ganse nacht niet kan slapen van dat gewriemel.

De eerste maanden had ik enorme schrik dat er toch nog ergens iets zou mislopen. Soms ben ik er nu nog niet gerust in, maar na die eerste 3 maanden is die angst toch wel wat verdwenen.
We beginnen stilaan van alles te regelen ook. De meter en peter zijn gevraagd (en bereid gevonden!), we zijn maandag de geboortelijst gaan leggen, de gordijntjes voor het kamertje zijn in de maak/besteld en de verfpotten staan hier al klaar. Eén van de dagen gaan we ook proberen te gaan kijken voor de geboortekaartjes (en suikerboonverpakkingen?). Sommige mensen vinden dat we er vroeg bij zijn maar ik wil graag zoveel mogelijk op tijd klaar hebben en dit zijn allemaal van die dingen die mij een geruster gevoel geven (voor het geval de baby bijvoorbeeld een maand te vroeg zou geboren worden, maar het kan evengoed een week te laat zijn natuurlijk). En er is nog werk genoeg aan de winkel.

Iets dat ook raar is maar blijkbaar wel normaal bij zwangere vrouwen, zijn heel rare dromen. Wat ik daarbij vooral echt ongewoon vind, is dat die niks met het zwanger zijn op zich of met de baby te maken hebben. Ik droom over dingen en mensen die mij totaal onbekend zijn of over situaties die ik nooit meemaakte en waarschijnlijk ook nooit zal meemaken. En soms spelen er in die dromen bekenden mee maar dan wel mensen die elkaar totaal niet kennen. Erg bizar toch?

Ook op het werk is alles al geregeld. Vanaf 1 juli zal ik in zwangerschapsverlof gaan, aansluitend neem ik dan de 3 maand ouderschapsverlof en daarop aansluitend ook nog (een paar jaar?) volledig tijdskrediet.
Toen we 1 april waren, schrok ik wel even, over 3 maanden was het dus al gedaan met werken! Toen ik een paar dagen geleden dan ook nog merkte dat er nog heel wat feestdagen in die maanden vielen en ik ook nog wat verlofdagen moest opnemen, ben ik eens beginnen tellen… Er staan nog een 40-tal werkdagen staan er nog op mijn programma. Amai, dat gaat snel gaan nu, vooral ook als ik merk hoe snel de weken nu al voorbijvliegen.
Inmiddels zijn ze op het werk volop bezig met de verbouwingswerken van het kantoor.We zitten echt middenin een bouwwerf, ik hoop dat ons boeleke daar geen negatieve gevolgen aan zal overhouden want lawaai en stof zijn hier nu dagelijkse kost.

Zondag 20 april 2003

Donderdag zijn we op maandelijkse controle geweest en deze keer was dit weer bij de huisdokter. Ook nu weer bleek alles heel goed en normaal te zijn, wat toch telkens weer een grote opluchting is. Bij de gynaecoloog heb je er zelf wel meer aan omdat je dan een echo krijgt en je kindje ook echt 'ziet' en kan horen! Nu was het weer mijn gewicht, bloeddruk, opmeting van de buik en het voelen van baarmoederhals,…
Mijn gewicht is zeker normaal. Ik ben een 4 à 5 kilo bijgekomen sinds de zwangerschap en we zijn nu toch over de 5 maand. Volgens de huisdokter is het bijkomen van 12 à 14 kg tijdens de volledige zwangerschap normaal en vermits dat vooral de laatste maanden is, is mijn evolutie volledig normaal. Al vond ze precies ook wel dat ik al een serieus rond buikje heb!
Verder heb ik ook wel wat last van mijn zware borsten. Ik ben anders al vrij zwaar maar nu is dat natuurlijk nog een stuk erger en het zal er niet op beteren. De dokter adviseerde me om eventueel ook 's nachts mijn stevige BH aan te houden.
De baarmoederhals zat nog perfect en was nog goed gesloten. De hoogte waar de baby zit, was ook volledig normaal en ze kon zelfs voelen hoe de baby op dat moment lag (maar die verandert nog constant van houding dus dat heeft niet veel te betekenen nu).

Wat me ook niet onverschillig liet, was dat de dokter ons meldde dat ons kindje vanaf nu levensvatbaar was! Niet dat ik zou willen dat het nu al geboren wordt, integendeel! Trouwens rond de 20 cm lang en een halve kilo zwaar lijkt me echt niet zo "gezond" dan?! Dat hij/zij maar rustig nog 3 à 4 maanden blijft zitten daar binnen in mijn buikje.
Het deed me er wel weer aan denken dat het niet overbodig is om nu toch echt wel verder werk te maken van de lijst mensen die een geboortekaartje moeten krijgen, zodat we kunnen tellen hoeveel we er moeten bestellen. Die geboortekaartjes moeten we nog gaan kiezen alsook de suikerboonverpakkingen,…
De gordijntjes zouden ook klaar zijn, de winkel heeft ons daarvoor deze week opgebeld. Bart kan op zijn eerstvolgende vrije dag het kamertje misschien beginnen schilderen,… En dan kunnen we aan de winkel van de geboortelijst laten weten dat het kamertje en de wieg geleverd mogen worden. Nog niet al te snel maar zo toch ergens half juni of zo.
Wel voorlopig zal ik het hier maar bij laten, ik wou jullie immers even "kort en bondig" over de 4 voorbije maanden vertellen en dat is hiermee wel gebeurd zeker? Alle vragen en reacties blijven meer dan welkom!

Groetjes en tot binnenkort!
En voor al diegenen die nu een IVF-behandeling starten of die eraan denken: veel moed en geluk en je ziet het: de moed niet opgeven!
Linda

[Vorige] [Index] [Volgende]



[Reageer]