 |
Maandag 25 augustus 2003 |
Ondertussen is onze dochter al meer dan 2 weken oud. Wat gaat het snel! Voor we het weten is ze een maand oud.
Het is een schat van een meid en vooral ook een erg rustige baby. We horen haar alleen als ze honger of een vuile pamper heeft of tussendoor als ze krampjes of de hik heeft. De hik krijgt ze bijna na elke maaltijd. Ze is meestal nogal gulzig en dat is dan het gevolg. Waardoor ze krampjes heeft, weten we niet altijd en ik begin dan natuurlijk alles te verdenken wat ik die dag gegeten heb… Soms lijkt echt alles verdacht want soms weet ik echt niet waarvan ze last kan hebben… Dat zal dus nog ondervinden worden.
In de kliniek moest ik haar 's nachts bijna om de 2 uur eten geven maar het was daar dan ook erg warm en onrustig. Alle deuren stonden open om lucht te krijgen en dus hoorde je ook al de andere baby's huilen. Maar thuis gaat het echt fantastisch, met uitzondering van 1 nacht (krampjes?!) slaapt ze 's nachts minstens 5 uren aan een stuk en meestal zelfs 6 uren of nog iets meer… Zalig, omdat wij zo ook min of meer onze nachtrust hebben. En als ze dan wakker begint te worden, hoor ik haar altijd al voor ze echt begint te huilen, dus de papa kan volledig doorslapen want die hoort dan niks van ons meisje. Als ik ze dan eten gegeven heb, valt ze meestal meteen terug in slaap voor nog eens een uur of 3 - 4. Fantastisch, niet?
Met de borstvoeding heb ik eerst ook wel wat last gehad. Ons lieve meisje kreeg daar geen grip op, maar met de hulp van tepelhoedjes gaat het nu gelukkig wel. De ene kant gaat echt vlot en min of meer pijnloos. Aan de andere kant heb ik gemakkelijk kloofjes en als ons poppemieke dan goed doorzuigt, jodel ik soms bijna…
Iets anders waar ik me in het begin zorgen over maakte, was haar stoelgang. De eerste dagen was die zo zwart (met een kaki schijn), daarna moet de borstvoedingsstoelgang stilaan op gang komen en die is fluo-geel. Ons Luna had echter verschillende dagen geen stoelgang. In het ziekenhuis zeiden ze dat dit geen kwaad kon, dus was ik enigszins gerustgesteld.
Terug thuis, maakte ik me daar toch weer zorgen over tot ik ergens las dat er een periode van 2 tot 5 dagen kon zijn dat er geen stoelgang was… En ja, hoor, toen we tweede dag thuis waren, was er gele stoelgang. En mama was tevreden, hé.
Wat voor zorgen had ik verder nog? Oh ja, het gele huidkleurtje natuurlijk… Op een nacht zei de verpleegster van dienst me dat ze vond dat Luna toch wel een beetje geel zag en dat ze de kinderarts langs zou sturen. De volgende morgen is hij langsgekomen en vond dat het zo licht was, dat een test toch negatief zou zijn en dus overbodig. Maar de laatste dag dat we in de kliniek waren, kwam de kinderarts (een andere) langs om goedkeuring te geven dat we beiden naar huis mochten. Die vroeg ook of ze getest was geweest omdat ze toch wel wat geel zag. Het was ons ook opgevallen maar zolang het medische personeel het niet erg vindt, moeten wij ons ook geen zorgen maken? Ook het wit van haar oogjes was nog steeds een beetje geel. Als ze goed eet en voldoende in het licht komt, zou dat toch snel moeten wegtrekken… Hopelijk zou dat nu snel gebeuren?! Want ik begin me nu af te vragen wat ze daar anders nog aan zouden kunnen doen?
Haar gewicht was ook een beetje zorgwekkend. Ze had een geboortegewicht van 3,610 kg en ze mogen in die eerste dagen maximum 10% hiervan verliezen. Dat ze zou afvallen, dat wist ik wel maar op een bepaald moment woog ze nog maar 3,200 kg. Ze was dus 410gr afgevallen en dat is dan toch nog een stuk meer dan mocht. Gelukkig was ze de laatste dag 90 gram bijgekomen, zodat de kinderarts het niet echt een probleem vond om haar naar huis te laten vertrekken.
Ondertussen is er vorige week ook al iemand van Kind & Gezin langs geweest en toen zat ze op 3,360 kg. Hopelijk zit ze aan het einde van deze week, als die van K & G terugkomt, weer op haar geboortegewicht. Ze eet in ieder geval goed en ze ziet er gelukkig uit, en dan zien ze daar niet echt problemen in?
Wat mijn gewicht betreft, valt dat ook best mee. Ik was in totaal een 13 kilo bijgekomen (al 2 kg voor ik zwanger was door de hormonen en zo) en dan nog een 10 à 11 kg tijdens de zwangerschap zelf.
Bij mijn thuiskomst uit de kliniek, was ik toch wel benieuwd hoeveel ik zou wegen. Niet dat ik er wakker van zou liggen maar ik wou het gewoon graag weten. Bleek dat ik al 7 kg van die 13kg kwijt was. Dat was een meevaller!
En nu, 2weken later, zijn er nog een paar kilo's af. Nog een 3-tal te gaan vooraleer ik terug op mijn gewicht van voor hormonenkuur zit. Dus heb ik zeker geen klagen! Wellicht is mijn model er nog niet helemaal terug, en kan ik nog niet in al mijn kleding (wat ik tot nu toe probeerde, lukte maar ik heb nog lang niet alles geprobeerd).
Zelf had ik wel wat problemen door de knip- en naaiwerken. Toen ik de eerste dagen zei dat ik zoveel last had, brachten ze mij ijs om erop te leggen. Dat verdoofde wat en dan voelde ik de pijn inderdaad minder. Verder kreeg ik een 'onderhoudende' pijnstiller die ik 2 of 3x/dag moest innemen. Maar de laatste avond dat ik in de kliniek was, lag ik echt te huilen van de pijn. Bart is dan een dokter gaan zoeken. Ze zijn dan met de gynaecoloog van wacht langsgekomen en die heeft dan nagezien wat er mis zou zijn. Ze zag er ook niet echt iets aan, toch zeker niks dat rood zag en dus op een ontsteking zou kunnen wijzen. Maar toen ze voelde en zag/hoorde aan mij waar het zo'n pijn deed, zei ze dat daar wel een draadje zat dat erg strak aangespannen was. Dat heeft ze dus doorgeknipt. Wat een opluchting! Het viel zo van me af en ik kon me weer ontspannen! Oef!
Ondertussen ben ik bijna 2weken thuis, en datzelfde plekje doet toch nog altijd iets meer pijn dan de rest… Misschien toch nog eens melden aan de dokter…
Om af te ronden nog even dit: het is een lange lijdensweg geweest, maar als ik ons Luna nu in mijn armen houdt, denk ik telkens weer met tranen in mijn ogen van geluk: "Ze is het meer dan waard geweest!"
Ik zei enkele dagen geleden nog: "Ik ben de gelukkigste mens van de wereld" en zo voelt het ook echt!
Ik heb lang problemen gehad met mijn zelfvertrouwen en zo en het lijkt wel of dat nu allemaal opgelost is. Ons Luna is een droom die uitkwam. Mijn allergrootste droom en die droom is nog veel mooier dan ik ooit heb kunnen dromen! Uren zou ik kunnen doorbrengen met gewoon naar haar te kijken, die lieve, kleine meid, ONZE lieve, kleine meid! Ik zou haar liefst van al de ganse dag pakken en knuffelen en kusjes geven …
Ik denk dat ik hiermee mijn dagboek kan afronden. Iedereen die vragen of opmerkingen heeft, mag natuurlijk blijven reageren!
En iedereen die er nog aan wil beginnen: goede moed, het is niet altijd gemakkelijk maar als je uiteindelijk zo ver geraakt als wij, zal je zien dat het allemaal niet voor niets geweest is en dat je er zoveel meer voor terugkrijgt!
Linda
Reacties:
Door: ingrid op 03/10/2003 @ 10:18 
Voor de geboorte van onze dochter, Eva, nu bijna een jaar geleden, wist ik niet dat men zoveel van iemand kon houden. De liefde die je voelt voor je eigen kind is overweldigend!!Ik heb de afgelopen maanden met veel plezier jullie dagdoek gelezen en ik hoop dat jullie dochter op mag groeien tot een prachtige dame.
Heel veel geluk en succes verder!!
Door: Gwen op 18/10/2003 @ 21:50
Prachtig einde.
Wij gaan er ng aan beginnen.
Ik geef me dan ook over aan de deskundigen in Leuven gasthuisberg.
Men eerst consultatie is zeer goed verlopen bij Professor Meuleman.
Kmoet zeggen ze stelde me gerust.
NU afwachten en hopen dat het allemaal goed verloopt.
Ps:Het isICSI wat we gaan proberen.
Gwen.
Door: Anoniem op 27/10/2003 @ 13:15
Hallo,
Onze zoon is ook op 8 augustus 2003 geboren wat was het warm he?
Door: Ilse op 10/01/2004 @ 14:04
Wij Hebben ook een dochter , op 15 januarie word ze 6 maand oud, ben ook zwanger geraakt door IVF-ICSI. Het is alleszins de moeite waard geweest
Door: petra op 13/05/2004 @ 13:45
Proficiat, Linda en Bart, met jullie kleine wondertje !
Mijn man en ik verlangen ook erg naar de dag dat wij trotse ouders mogen worden. Maar ons geduld wordt danig op de proef gesteld ! Na twee jaar spontaan proberen zijn we in Gasthuisberg te Leuven (prof. Thomas D’Hooghe) terecht gekomen. Hier werd vastgesteld dat ik een ernstige vorm van endometriose had. Het is nu drie maanden geleden dat ik hiervan ben geopereerd. De endometriose was ook verkleefd met mijn darmen zodat ze ook een stukje van de dikke darm hebben moeten verwijderen. Ook hebben ze 1 eileider weggenomen. En van de andere eileider weten ze dat die niet doorgankelijk is. Onze enige kans op een zwangerschap is dus via IVF. Wij hopen tegen september (eerst nog wat aansterken na die zware operatie) hiermee te kunnen beginnen.
Ik ben heel blij dat er mensen zijn zoals Linda en Bart en Sander en Bo die hun ervaringen op het internet willen zetten. Zij laten je ook kennismaken met de menselijke en psychologische kant van de zaak. Ik denk dat ik jullie verhalen nog vaak ga herlezen als steun.
Graag had ik op volgende vraag ook nog een antwoord van iemand met ervaring gehad. In hoeverre is het mogelijk om tijdens de IVF behandelingen fulltime te blijven werken ? Ik geef les in het lager onderwijs en heb dus geen flexibele werkuren. Denken jullie dat het raadzaam is om halftijds loopbaanonderbreking aan te vragen ?
Wanneer er mensen zijn die op het moment met IVF bezig zijn of gaan beginnen en graag ervaringen uitwisselen zou ik dit heel tof vinden ! Laat hier maar iets weten.
Door: Anoniem op 20/07/2004 @ 19:19
Hallo Petra,ik ben vorig jaar in maart 2003 begonnen met ivf, en ben zwanger geraakt en ben in december bevallen van een zoon.Ik had ook endometriose en ze hebben bij mij 1 eierstok moeten verwijderen,want ik had er een cyste op(een chocolade cyste,vol met oud bloed)en mijn enige eierstok daar is de eileider van dicht,dus ivf.Al bij al achteraf bekeken is het bij mij goed meegevallen,en daar bedoel ik de spuiten ,onderzoeken,en de pick up(die heb ik onder volledige narcose moeten laten doen)daar mijn eierstok achter de baarmoeder gekanteld was.Ik had vier eicellen waarvan na bevruchting,alle 4 bevrucht waren,waarna 1 het niet goed deed en die hebben ze weggedaan.Ze hadden er 2 teruggeplaatst en 1 ingevroren.En dan wachten maar ik zei tegen mijn man "ik denk dat ik zwanger ben" en inderdaad het was ook zo.Ik was heel blij tot mijn hormonen niet zo snel omhoog gingen,toen kreeg ik van de gyne te horen dat het op een misval zou uitdraaien,en hij gaf mij geen goede hoop en zei dat ik maar 1 op tien kans had om mijn zwangerschap verder te zetten.Ik met mijn kwaaie kop zei tegen hem" die 1 op 10 die neem ik mij".En toen de week daarop ik weer bloed liet trekken bij de gyne, zei hij dat het nog niet zo goed gestegen was,het steeg maar niet hoog genoeg.Ik let een paar dagen verder nog eens bloed trekken maar dan bij mijn huisarts,en toen ik belde voor de uitslag zei hij "proficiat nu is er sprake van zwangerschap,ga maar met een gerust hart een echo maken".De maandag was er een andere gyne(de gyne die ivf deed liet zich verontschuldigen dat hij er niet was)en bij de echo zei hij"proficiat een heel normale zwangerschap,kom volgende maandag terug voor te zien of er hartaktiviteit is".De maandag daarop was het heel spannend en de gyne was daar,entoen hij de echo(vergrootte) zach ik iets heel kleins pinken,gewoon fantastisch,hij wist niet wat zeggen en zei dat ik nu een afspraak moest maken met mijn gyne binnen de 3 weken.Mijn zwangerschap is goed verlopen,ben alleen in observatie geweest 1 week in het ziekenhuis voor suiker(zwangerschapsdiabetes) dat heb ik onder controle gehouden met dieeten;Ben 2.700kg bijgekomen,heb mijn zoontje borstvoeding gegeven tot nu (hij is 7 maanden)hij is zelf gestopt,anders was ik nog doorgegaan.Maar beter zo want ik heb een afspraak volgende maand met de gyne,wil nog 1 keer proberen voor een2de kind.Dus zoals je ziet je moet de hoop niet opgeven,als je man goed zaad heeft van uitstekende kwaliteit,dan moet je zeker hopen op een zwangerschap.één goede raad, blijf kalm en laat het over je heen komen(alees de hormoon spuiten en heel de rest,ook al is het heel intens)want met je op te jagen heeft geen zin en dan werkt alles tegen.Mij hadden ze ook gezegd"wacht maar als je begint met die hormonen dan ben je heumeurig,integendeel ik ben een nogal vrij opvliegend iemand en kon niet veel verdragen,en als ik de hormoonspuiten kreeg was ik vrij kalm,zelfs mijn man was stomverbaasd van mij.
Ik wens jullie alle geluk toe en zeker geen bang hebben van al die prikjes,want je krijgt er iets héél moois voor in de plaats(mijn bevalling was ingeleid,15 uren weeén en 3 epidurale die niet werkten,dus constant pijn, waarna ze na 15 uren beslissen om een keizersnede te doen onder volledige narcose,daar ik al 3 maal in mijn rug werd geprikt,de gyne geen risico wou nemen om mij nog een spuit te laten ztten in de rug.)
Nu achteraf bekeken is het beter zo.
Ah met werken ,ik ben onmiddelijk gestopt omdat ik in de schoonmaak werk,mocht ik mij niet te veel belasten,en nu ben ik in loopbaanonderbreking om mijn zoon op te voeden.
Ik wens jullie véél succes.
Groetjes Giuly
Door: truida op 04/02/2005 @ 12:03
geweldig einde ben nu zelf 3 maand zwanger van ons 4de kindje en heb je dagboek van begin tot eind gelezen met veel plezier.