< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Vruchtbaar » IVF-dagboek van Linda en Bart » 8 augustus: geboren!

Vrijdag 8 augustus 2003

Om 5 uur kwam er zoals voorzien iemand een tablet opsteken om de weeën op te wekken. Ze controleerden eerst ook nog eens hoeveel opening ik al had. Dat bleek nog steeds ongeveer 3 cm te zijn. Na een half uurtje, begon ik al serieus af te zien en het werd precies alsmaar erger. Dus toen de verpleegster even kwam kijken, vroeg ik al om hoe laat die anesthesist zou langskomen voor een epidurale verdoving. Dat zou pas na 8 uur te zijn…Nog even volhouden…
Rond 6 uur kwamen ze een tweede tablet opsteken en nu zei ik al in volle overtuiging: "Als die anesthesist komt, stuur hem dan ook maar langs hier, hoor!"
Ze begrepen het volkomen en zeiden: "Ja, je kent het gevoel nu al wel van de weeën zeker, hé? Dus we zullen de pijn wat verlichten dan."
Tegen 7 uur of zo kwam Bart aan en ik hoorde, nog voor ik hem hoorde of zag, de verpleegster zeggen: "Ja, ja, ze is hier nog altijd en begint al serieus pijn te hebben."
Tja, inderdaad, dat was toch wel het minste wat je kon zeggen!

Gelukkig was Bart er nu en lag ik daar niet meer gans alleen en verlaten. Want daar zo liggen en niks kunnen doen en niemand om iets tegen te zeggen, da's niks voor mij hoor! Zodra Bart er was, kon ik trouwens tijdens de weeën ook goed in zijn hand knijpen en dat hielp ook al wel wat.
Ze kwamen ook mijn opening nog eens controleren. Dat bleek nog steeds maar een 4 cm te zijn, dus was er nog niet echt veel verandering.
Even later brachten ze dan ook mijn ontbijt (dat ik niet mocht opeten maar Bart wel). En rond 8 uur of zo is de gynaecoloog even dag komen zeggen en een "tot straks". Er is dan ook iemand gekomen om mijn water te breken (op zich was dat eigenlijk niet zo erg, daar voel je niet echt veel van). Bijna tegelijkertijd werd ook een baxter gestoken (om vochtinbreng te garanderen ook tijdens epidurale verdoving?!) en even later kwam dan ook eindelijk (ja, ik lag er echt wel op te wachten nu) de anesthesist. Die baxter steken was ongeveer even erg als die epidurale op zich. Ik heb fijne aders en dus ook als ik bvb gewoon bloed moeten laten trekken, vragen ze mij altijd om eerst eens een goede vuist te maken om de ader te vinden en nadien heb ik gegarandeerd een blauwe plek.
De epidurale verdoving zou na 10minuten moeten werken… Een dik half uur later, voelde ik wel dat mijn benen gevoelloos waren maar ik verkrampte nog steeds bij elke wee. Dit was niet normaal volgens de vroedvrouw/verpleegster en dus kreeg ik nog wat verdoving bij. Toen die dan werkte, was het een fluitje van een cent! Nee, echt, dan voel je dus eigenlijk niks meer.
Ze kwamen dan een tijdje later weer mijn opening controleren en toen bleek ik ineens al 7cm te hebben. Dat ging goed!! Jippie, nog even en ik zou ons baby'tje in mijn armen houden!

Rond 12u kwamen ze met mijn middageten en dat Bart mocht ook weer opeten natuurlijk. Ik moet zeggen dat zelfs al had ik mogen eten, het me allemaal niks zou gezegd hebben… Ik had absoluut geen behoefte aan eten of zo…
Ondertussen hadden we ook gehoord dat er iemand vanuit de arbeidskamer naar de verloskamer gereden werd en een tijdje later hoorden we de baby huilen. Ik zou zo meegehuild hebben… Hoe mooi toch, hé?!
Rond 12.30 uur kwamen ze terug kijken en constateerden dat ik volledige opening had. Ze gingen meteen de gynaecoloog waarschuwen én de verloskamer klaarmaken. Ik zou dus de tweede worden die op die dag beviel?
Toen ik echter op weg was naar het verloskwartier, is er ons nog iemand voorbijgeschoten… Het bleek een vrouw te zijn die van haar 3e baby moest bevallen. Het was allemaal heel snel gegaan, er was zelfs geen tijd meer voor verdoving of zo… Ze lag in de verloskamer naast mij én ik kan je verzekeren dat ze me de stuipen op het lijf joeg! Ze gilde als een wild beest dat ze gingen slachten… Jongens, jongens, ik lag er gewoon van te bibberen!
De vroedvrouw en de 2 assistentes van onze gynaecoloog stonden al klaar en ze lieten Bart zien dat het hoofdje al klaar zat… Even later kwam de gynaecoloog zelf binnen (hij was al te laat voor die vrouw naast mij, die had haar baby op de wereld gezet voor hij er geraakt was). Hij was nog gewoon in zijn wit pakje waarin hij consultaties deed en had geen tijd meer om zich in het gebruikelijke groene pakje te hijsen.
Al vrij snel begon de vroedvrouw tegen mij te zeggen wanneer er een perswee aankwam (ik voelde die niet echt meer door de verdoving) en dan moest ik persen. Ondertussen moedigde de gynaecoloog mij aan: "Komaan, hé, Linda, nog een beetje duwen. Goed, Linda,…"
Bart had de videocamera op statief opgesteld en stond naast mij om mij te steunen. Die ene assistente heeft de taak van cameraman overgenomen en heeft de camera opgeschoven zodat we nu duidelijke beelden hebben van de bevalling zelf! Gelukkig maar, want als die was blijven staan waar hij opgesteld stond, zouden vooral de rug van de gynaecoloog en zijn assistente ons beeld gevuld hebben en hadden we het belangrijkste wellicht gemist.

Al vrij vlug hoorde ik de gynaecoloog zeggen: "Even wachten, het navelstrengske zit rond het nekje en nogal strak aangespannen."
Dus dat heeft hij dan zorgvuldig doorgeknipt en we mochten verder persen: "Ja, schoudertje…"
En voor ik er erg in had, klonk het: "Voila, se, mama, hier is de baby' en werd er een kleine meid op mijn buik gelegd. En ik die er altijd van overtuigd geweest was (en met mij zovele anderen?!) dat het zeker een jongen zou worden! Bart had goed kunnen zwijgen, dat was wel duidelijk! Hij had mij op het verkeerde been gezet want toen ik enkele dagen geleden nog zei dat ik 100%achter onze meisjesnaam stond, maar dat ik soms nog twijfelde aan onze jongensnaam. Toen zei Bart: "Als je wil, kan je nu nog veranderen, hé? Wil je een andere naam voor een jongen? Dan moet je het wel nu beslissen, hé!"
Toen was ik er echt zeker van dat het een jongen was!
In ieder geval was ik dolgelukkig! Wat wil je? Gewoon al het feit dat de bevalling achter de rug was en zo…
De kinderverzorgster verdween dan met onze kleine meid om haar te testen, meten, wegen,… En de fiere papa ging hen met de camera achterna.
Aan mij hadden ze nog wat meer werk.De nageboorte volgde gelukkig al snel (ook niks van gevoeld door de verdoving). Wel hebben we daar weer voor een primeur gezorgd! De vroedvrouw, op mijn buik aan het duwen, en de gynaecoloog aan het trekken en floep, ineens was het eruit… En de gynaecoloog (zijn wit pakje) hing helemaal vol met bloed. Zowel de vroedvrouw als de 2 assistentes bekeken elkaar zo van "mogen we nu lachen of niet", maar hielden zich wijselijk even stil… De gynaecoloog zelf vloekte wel even, maar kon er dan toch ook wel mee lachen. Hij moest nu wel op zoek naar een ander pakje want hij kon zo moeilijk binnenkomen bij de andere vrouwen die nog moesten bevallen. Hij liep op een bepaald moment rond in zijn onderbroek! Hij was wel blij dat Bart met de camera met ons Luna mee! Zijn collega's zouden het vast wel tof gevonden als dit op de foto gestaan had :
En dan konden de naaiwerken beginnen…En ze hebben er serieus werk aan gehad, hoor! Amai! Ze vreesden zelfs even dat mijn baarmoederhals of zo geraakt was omdat ik maar bleef bloeden. Maar er bleek binnenin dan toch geen probleem te zijn. Tja, als ik gewoon mijn regels heb, denk ik soms ook dat ik halfdood bloed dus… Ze hebben dan ook meerdere setjes draad nodig gehad om de klus te klaren en ik denk dat ik daar wel 3 kwartier gelegen heb om dat weer op orde te laten brengen! Toen Bart daar even een kijkje ging nemen, zei de gynaecoloog (omdat hij Bart zijn neus zag ophalen): "Ja, da's precies een filet americain hier, hé?!"
Tja, ik kon het mij niet echt voorstellen maar was er ook absoluut van overtuigd dat ik dit liever niet zag!

Ons dochtertje bleek ondertussen volledig in orde te zijn. Ze had een apgarscore van 9/10 (voor de kleur had ze een puntje verloren maar kinderen krijgen zelden een 10/10. Haar kleur was gewoon door de navelstreng een beetje blauwig) en ze woog 3.610 kg en was 52 cm groot.
De gynaecoloog was tevreden over haar lengte maar vond het gewicht een teleurstelling want hij was er altijd van overtuigd geweest dat ze zeker 4 kg zou wegen.
Daarna konden we eindelijk naar onze kamer. Van daaruit hebben we dan gebeld naar de winkel voor de geboortekaartjes/suikerbonen en naar de oma's & opa's en dan naar de meter en peter. Ze zijn natuurlijk allemaal nog langs gekomen! Iedereen was benieuwd en fier!

In je kamertje hebben we zitten wachten,
vele dagen en soms ook nachten
Duizend keer schreven wij jouw naam,
in onze adem op het raam
Nu lig je hier zo klein,
en zijn wij trots dat wij jouw mama en papa zijn

Bart & Linda melden u met vreugde de geboorte van hun dochtertje

LUNA

geboren op 8 augustus 2003
3.610 kg         52cm

[Vorige] [Index] [Volgende]



[Reageer]