 |
Donderdag 17 juli 2003 |
Ondertussen zijn we alweer enkele weekjes verder. Heel veel nieuws had ik niet te vertellen… Ik heb nu net mijn wekelijkse controle gehad en zowel mijn bloeddruk (altijd rond de 12/8 of 11/7) staat nog steeds prima. Het wekelijkse urineonderzoek leerde ons dat er geen suiker of eiwitten inzaten, dus dat was ook goed. En volgens de "opmetingen" verloopt alles normaal.
Vorige week was ik voor de laatste keer op controle bij de huisdokter. Toen was alles ook nog steeds prima en ze vertelde me dat de baby nog goed hoog zat. Dus het zag/ziet er niet meteen naar uit (voorlopig toch niet?) dat onze baby veel te vroeg zou komen? Trouwens zo heel veel te vroeg kan ook al niet meer. Het zou nu ook geen probleem meer zijn want we zijn nog 3 en een halve week van de uitgerekende datum verwijderd.
De zorgen nemen wel stilaan toe… Ik begin me vragen te stellen bij de bevalling: hoe gaat die verlopen? Vorig weekend hebben we er nog met vrienden over zitten praten en iedere vrouw heeft een ander verhaal. Zelfs eenzelfde vrouw heeft bij meerdere bevalling telkens een ander verhaal. Ik denk dat ik de wijze raad van onze toekomstige peter maar zal opvolgen: "Maak er je niet druk in, het is toch bij iedereen/elke keer anders!"
Gisteren ook de laatste prenatale kiné gehad en Bart moest meegaan om te zien wat en hoe, zodat hij ook weet waarop hij kan letten als ik daar lig te puffen. Ik vind dat toch allemaal niet zo evident, hoor. En net op die momenten denk ik wel eens: "Ik ga dat niet kunnen", maar ik denk er meestal al gauw achter: "Hoeveel miljoenen vrouwen hebben me dit al niet voorgedaan en gekund? Dus waarom zou ik dat niet kunnen?!"
De kinesitherapeute heeft me gezegd dat ik toch extra op mijn ademhaling zal moeten letten tijdens het persen. Tja, dat vond ik een heel moeilijke oefening! Inademen, persen, gedurende 15 seconden adem inhouden, uitblazen terwijl je de druk in buik houdt (dus niet "lossen" want dan floept de baby terug naar boven) en dan langzaam uitblazen en terug een beetje bij inademen en voortduwen… Maar ze heeft me ook wel ergens gerustgesteld: als je daar ligt, heb je sowieso de neiging om te persen en ze zullen wel zeggen wanneer je even moet stoppen en/of je voelt wel wanneer je adem moet bijnemen?!
Straks ga ik samen met de toekomstige meter van alles en nog wat klaarmaken. De babykleedjes die ik in bruikleen en zo heb, moeten wat gesorteerd worden en eens kijken wat mee moet naar het ziekenhuis en zo… Maar zij heeft daar ervaring mee, ze heeft immers al 2 kindjes op 2 jaar tijd.
De suikerbonen voor de kids heb ik hier ook al een tijdje staan, maar die zou ik dan uit de verpakking willen halen en mooi in een mand zetten zodat dat maar opgepakt moet worden om mee te nemen naar de kliniek.
We gaan dan nu ook het bedje opmaken (zal daar nog wel een groot laken of zo over doen zodat er niet te veel stof in kan belanden voor ons kleine spruitje erin mag liggen…). En de pappie gaat ook één van de dagen (misschien straks?) de parkwieg ineen steken in de woonkamer, dan kunnen we die misschien ook ineens mee opdekken?
Morgen gaan we weer op controle bij de gynaecoloog. Ik geloof dat het ook dan is dat ze nog een paar extra testen gingen doen namelijk: een bloedstollingtest en ook een soort uitstrijkje…
Ik heb nog steeds momenten dat ik het amper geloof dat we nu echt heel binnenkort mama en papa gaan worden!Een jaar geleden wisten we nu juist na een kijkoperatie dat er een "transportprobleem" bij mij was en dat ik dus nooit op de normale manier zwanger zou kunnen worden. Vermits bij Bart alles in orde was en bij mij verder ook (ik had wel een eisprong en zo), werd toen duidelijk dat het IVF zou worden als we onze babywens in vervulling zouden willen laten gaan… Gelukkig is alles sindsdien in een stroomversnelling geraakt én bovendien van de eerste poging al gelukt! Maar ik denk dat ook juist door al de problemen die we doorgemaakt hebben, dat we ons veel meer dan andere mensen (die "gewoon" zwanger werden, al dan niet gepland) realiseren dat dit allemaal niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt?!
Vorig jaar deze tijd had ik nog steeds schrik dat er nog wel iets anders aan het licht zou komen waardoor zou blijken dat we onze babywens voorgoed moesten vergeten. Je probeert jezelf te beschermen door niet te erg te hopen… Maar zelfs nu alles goed blijkt te verlopen en de bevallingsdatum dichtbij komt, is er nog steeds zo iets in mij dat zegt: "niet te veel op focussen, we hebben die baby nog steeds niet in onze armen, hopelijk gaat er nu niets meer mis…"
Er is echter geen reden tot paniek want alle onderzoeken wijzen uit dat alles prima gaat. En toch… Ik zal pas echt durven realiseren dat we een baby hebben, als we hem/haar voor het eerst in onze armen kunnen houden en als blijkt dat alles goed gaat met hem/haar.
Hetzelfde met borstvoeding… Ik ben erg overtuigd om die te geven maar er zijn momenten dat de angst me bekruipt zo van: "Stel dat het niet lukt?"
Ze spreken over "babyblues" kort na de bevalling… Ik heb den indruk dat ik dat nu al wat heb? Die onzekerheid van "doe ik het wel goed, ga ik het wel kunnen, ga ik wel een goede moeder zijn,…"
Maar ik veronderstel dat die angst en twijfels iedere zwangere vrouw (zeker tegen het einde) wel eens overvallen?
De geboortekaartjes (nu ja, de enveloppen daarvoor) zijn grotendeels klaar. Alle mensen die we 100% zeker willen schrijven en waar we zeker zijn van het adres, zijn klaar (etiket met adres op én postzegel). Er zijn nog enkele twijfelgevallen en een paar mensen waarvan we weten dat ze een van de maanden zouden verhuizen… Daarmee hebben we nog even gewacht, natuurlijk.
Ik moet zeggen dat het weer van de voorbije periode geen lachertje voor mij was. Ik wist met mezelf geen blijf en ben dan ook bijna niet buiten geweest. Vandaag is het weer prima voor mij! Normaal hou ik echt veel van de zon maar ik kon het nu echt niet verdragen. Dat zal ook wel een gevolg van de zwangerschap zijn zeker? Gelukkig was het in onze woonkamer relatief koel en kon ik me daar op de zetel installeren. Ik heb dan ook helemaal niks uitgestoken behalve een beetje voor TV gehangen en/of gelezen!
Verdere zwangerschapskwaaltjes? Tja, mijn rug, dat is een regelrechte ramp aan het worden, hé?! Maar de kinesitherapeute zegt dat dit in mijn geval normaal is. Ik had als kind altijd al opmerkingen gekregen bij het medisch onderzoek omdat ik een scheve én holle rug heb… En nu met al dat gewicht vooraan (de baby in de buik en de borsten!) trekt dat allemaal nog veel meer aan mijn rug. Ik heb al een aantal nachten gehad dat ik amper sliep, gewoon al door de rugpijn waardoor ik geen enkele houding vond waarin het geen pijn deed: zitten, liggen, hangen,… Alles heb ik geprobeerd. En op zo'n moment begin ik wel eens te denken: "Dat die baby nu maar snel komt, hoor!"
Andere kwaaltjes: af en toe zure oprispingen en ook soms terug een beetje "misselijk". Dan heb ik 's morgens geen zin om iets te eten en precies het gevoel dat ik zou moeten overgeven vooral als ik toevallig eens even moet hoesten/kuchen.
Ook qua stoelgang heb ik wel al wat last gehad. Die magnesium die ik moet innemen tegen de kuitspierkrampen, zorgt 14 uur later wel voor diarree. En verder loop ik ook dikwijls naar het toilet en komt er niks, ook al had ik het gevoel dringend te moeten gaan… En dan natuurlijk de nachtelijke plasmomenten. Met een beetje geluk kan ik ergens op een hele nacht een uur of 4 aan een stuk slapen, maar verder is het om de 1 à 2 uren dat ik eruit moet om te plassen… Wakker worden, niet weten waarvan, gaan plassen (ook dikwijls maar een paar drupjes) en weer in bed en gelukkig val ik meestal snel weer in slaap dan. Maar even later is het alweer terug van dat! Phew, vermoeiend, hoor! Dan hoop ik altijd maar dat die baby, eens die er is, een goede slaper zal zijn want stel je voor dat die ook om de 1 à 2 uur eten wil 's nachts, dan ga ik er gans onderdoor. Ik slaap nu soms al overdag. Als ik me een uurtje op de zetel leg, ben ik vertrokken.
Er zijn ook wel wat dingen waaraan ik merk dat die zwangerschap mij veranderd heeft. Ik ben altijd druk in de weer met mijn fototoestel. Als er iets te doen is, ben ik van de partij met fototoestel/videocamera in de aanslag… Steeds meer merk ik dat ik vergeet het fototoestel mee te nemen of dat ik er echt gewoon geen zin in heb (me te lui voel?!) om foto's te nemen. Hetzelfde als het filmpje af. Vroeger zou ik meteen naar de winkel gespurt hebben om de foto's dan de volgende dag af te kunnen halen. Nu blijft er al eens een filmrolletje gedurende een week op de kast staan voor het buitengeraakt om te ontwikkelen. En als het binnen is, duurt het enkele dagen voor ik het ga halen, bijvoorbeeld als we toevallig die winkel voorbij moeten, of zo… Maar er speciaal voor om rijden , daar denk ik zo niet aan.
Dat is trouwens ook nog zoiets. Met de auto rijden is meer en meer een marteling. Meerijden lukt nog wel, dan kan ik regelmatig gaan verzitten maar zelf rijden, doe ik enkel nog als het niet anders kan. Ik merk trouwens zelf dat mijn aandacht compleet verzwakt is en vind mezelf een gevaar op de baan.
