 |
Zaterdag 16 november 2002 |
Deze morgen waren we al om iets na 08.30 uur in de kliniek en lieten de gevraagde dokter oproepen. Hij was er natuurlijk nog niet maar we mochten wel al naar de wachtzaal gaan. Iets na 9 uur kwam hij eraan en vroeg of wij het waren die voor de follikelmeting kwamen. Ook vroeg hij of we niet te lang hadden moeten wachten. Hij ging eerst boven mijn dossiertje halen, zei hij en verdween terug (voor een half uur?!).
Eén van de eerste dingen die hij vroeg, was: "Waar ergens bent u in uw cyclus?"
Ik had zoiets van: "Och, nee, die mens is niet eens op de hoogte dat het hier over IVF gaat of zo?"
Mijn dossier heb ik niet gezien dus ik denk niet dat hij het gevonden heeft. Gelukkig had de gynaecoloog wel de papieren voor het bloedonderzoek en de opmetingen klaargelegd, zodat hij ze enkel moest opmeten met een inwendige echo en het op dat formulier moest invullen. Ik begon zelf al met te zeggen: "Gisteren waren het er een 20 tal", en die sloeg precies al lijkbleek uit. "Twintig?? Oeieoei, dan zal ik best een papiertje nemen want dat ga ik anders toch niet kunnen onthouden, hoor."
Bart mocht ook mee naar het schermpje komen kijken… Dat was voor hem de eerste keer want de vorige keren was hij door het werk niet mee kunnen gaan.
Eerst nam die assistent de gel en een condoom om over dat spul te doen. Daarna spoot hij zijn vestje onder de gel… Erg handig leek hij ook al niet. Dus moest hij eerst met papieren zakdoekjes zijn vestje wat opkuisen…En Bart, die kon zich al bijna niet meer houden van het lachen.
De opmetingen zelf waren ook problematisch. Ik vraag met af of hij dat al ooit gedaan had? Hij had er in ieder geval absoluut geen verstand van! Onze gynaecoloog doet eerst één kant en zegt luidop hoe groot ze zijn, daarna hetzelfde bij de andere kant. Die gast, amai, die ging van de ene kant naar de andere. En telkens hij iets opgemeten had, ging hij dat opschrijven. En dat deed hij niet op het bed waar ik oplag (wat onze gynaecoloog wel doet), maar wel op zijn bureau aan de andere kant, waardoor telkens dat spul gedeeltelijk terug uit mij floepte natuurlijk… Plezant is anders, hoor! Ik had op den duur goesting om te vragen of ik dat zelf moest vasthouden zodat het niet verschoof of dat Bart de afmetingen moest opschrijven.
Volgens mij heeft die een aantal van mijn follikels toch dubbel opgemeten en andere dan weer helemaal niet. Het kan toch moeilijk anders?! Allé, ik denk dat vooral mijn bloedwaarden nu erg belangrijk zijn. De rest zullen ze wel ongeveer kunnen voorzien zeker? Ik dacht ergens gelezen te hebben dat die follikels met 2 mm per dag groeien dus dat is vrij voorspelbaar, niet?
Hij is er toch in geslaagd te noteren dat ik er langs één kant 9 en langs de andere kant 13 had. In totaal heb ik er dus 22 die boven de 10mm zijn, maar ik betwijfel de correctheid want ik dacht dat ik er de eerste keer 6 en 6 had, de tweede keer 6 en 8 en gisteren dan 6 en 14… Nu heb ik er langs ene die kant eentje minder en langs andere kant, die niet meer produceerde, ineens 3 bij? Trouwens het was Bart ook opgevallen dat hij cijfertjes noteerde bij "links" en andere bij "rechts" maar dat hij bij het overschrijven op zijn blad voor Leuven de 2 kanten precies weer omwisselde? Ik weet niet of er enige logica in zijn systeem zat. Ik betwijfel het sterk!
In ieder geval was het niet bepaald een aangename ervaring. Ik hoop dat ik die gast niet te dikwijls meer moet zien want met zo'n onzekere dokter kan je moeilijk zeggen dat je je gerustgesteld voelt.
Om 14 u kreeg ik al telefoon van Leuven om te zeggen dat de pick-up dus inderdaad op maandagmorgen doorgaat. "U spuit vanavond om 21.30 uur de 2 ampullen Pregnyl in en stopt vanaf dan dus ook met Menopur en Suprefact. We verwachten uw man maandagmorgen om 08.15 uur op het labo en u krijgt een kwartiertje later uw spuit voor de verdoving."
HELP! Ook al wist ik ergens al bijna zeker dat het zo snel ging zijn, het verrast me nog altijd dat het nu allemaal ZO snel gaat.
's Namiddags hebben we bezoek gehad van goede vrienden en hun kids. Dit was meer dan ooit een goede afleiding en heeft deugdgedaan! Ook al zijn die kids niet handig als je deftige gesprekken wilt voeren, ze zorgden voor een gezonde afwisseling tussen serieuze gesprekken en totaal andere onderwerpen. Ik heb weer eens een dankbaar gevoel overgehouden aan dit bezoek. Blij en dankbaar dat we zo'n goede vrienden hebben, mensen die ons steunen en meeleven. Als zo iemand gewoon bij het afscheid mij eens goed vastpakt en zegt: "Linda, doe het goed de maandag. Het zal allemaal wel in orde komen", is dat al "ontroerend" voor mij! Dat was het mooiste moment van de dag en ik zal mij dat nog heel lang blijven herinneren. Merci, Tommeke!
