< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Vruchtbaar » IVF-dagboek van Linda en Bart » 18 november 2002

Maandag 18 november 2002

De grote dag! Amai, wat een zenuwen! Toen ik opstond, ging het nog redelijk eigenlijk, ik had erger verwacht. We vertrokken hier goed vroeg kwestie van ons in het verkeer niet druk te moeten maken, waardoor we al een uur te vroeg daar aankwamen. Eenmaal daar begonnen mijn zenuwen wel serieus op te komen werken en overwoog ik om toch maar die tranquillizer in te nemen. Die hadden ze mij voorgeschreven maar na het lezen van de bijsluiter, heb ik ervan afgezien en op mijn tanden gebeten. Natuurlijk ben ik wel verschillende keren naar de WC gelopen. Maar dat was dat meer loos alarm, gewoon door de spanning en druk zeker?

Er bleek er daar nog niemand op die dienst te zijn dus konden we ons daar nog niet officieel aanmelden. Uiteindelijk ben ik rond 8 uur toch de ruimte "daghospitisatie gynaecologie" binnengegaan, terwijl Bart postvatte voor de deur van het labo waar hij zich om 8.15 uur moest aanmelden.
Al snel kwam er dan toch een verpleegster naar me toe die vroeg: "Komt u ook voor een echo?"
Er zaten al enkele vrouwen te wachten in de wachtzaal. Ze zaten daar allemaal erg rustig, in mijn ogen maar nu begreep ik waarom: voor een gewone echo ben ik ook niet echt bang!
Toen ik zei dat ik voor een pick-up kwam, vroeg ze mijn naam, duidde die op haar lijst aan. Ik kreeg meteen een bed toegewezen en mocht me in zo'n "mooie" ziekenhuisschort hullen. "Rond 8.30 uur zal er dan iemand komen voor de verdoving."
Ondertussen lig je daar dan, je vreselijk zenuwachtig te maken… Wat later kwam een verpleegstertje vragen of alles oké was en of ze de verdoving en medicatie mocht geven. Ze vroeg ook of het de eerste keer was en of ze me dan al hadden uitgelegd wat ze juist gaan doen? "Neen, dat had nog niemand!"
Dus verklaarde ze mij dat er dus vaginaal, zoals met een inwendige echo maar dan met een naald op, binnengegaan wordt. Daar wordt er dan een follikel aangeprikt, leeggezogen en zo er terug uitgehaald. Eén voor één… Ik vroeg haar of het pijn deed en ze zei: "Dat hangt van persoon tot persoon af. Er zijn er die bij elke prik ineenkrimpen en de pijn voelen en er zijn er die niets voelen."
Laat ons maar hopen op het laatste?!
Ik kreeg 2 spuiten in mijn bil, van de eerste "kon je een beetje in de wolken zijn" en de tweede was tegen het braken.Verder kreeg ik een bekertje water en 4 pilletjes: 2 kalmeerpilletjes(het was dus niet nodig dat ik die zelf ingenomen had, ze geven mij hier toch) en 2 pilletjes tegen de pijn. Amai, dat was meer medicatie dan anders op een half jaar tijd?!
Al vrij snel leek het of ik kalmer werd. Even later kwam Bart ook al binnen. Hij had een vragenlijst moeten invullen (wanneer heeft u voor het laatst betrekkingen gehad, drinkt u veel alcohol, rookt u,… en dat soort vragen) en hij had dan zijn potje daar moeten fabriceren. Hij zei dat het een vrij indrukwekkende, grote pot was en hij had schrik dat er niet genoeg inzat, maar volgens het labo was in orde. Ik was al blij dat het zijne achter de rug was en dat hij nu bij mij kon blijven.

Eigenlijk is die wachtperiode nog vrij snel voorbij gegaan en het was al gauw 9.30 uur. Ik mocht eerst nog even gaan plassen en daarna meekomen. Bart mocht ook mee.
In die ruimte waar het allemaal stond te gebeuren, was het vrij donker. Er stond een scherm, iets in de aard van het echotoestel bij de gynaecoloog maar, met 2 stippellijnen op. Ik moest plaatsnemen op zo'n typische gynaecologische tafel, iets vrij onhandigs waar je precies bijna met je billen afvalt, met mijn benen in de beugels. Ze legden toen steriele doeken over mijn onderlichaam, zelfs mijn benen werden in een soort steriele pijpen gestoken. De dokter kwam er aan en vertelde mij precies wat hij ging doen.
Ik zei dat de gynaecoloog over een 20-tal follikels gesproken had. Ze zeiden dat er op hun blad maar 13 vermeld stonden maar dat ze wel gingen zien. In elk geval zouden ze met 13 al zeer tevreden zijn.
Eerst werd zo'n eendenbek ingebracht en een spiegeltje… Jeetje, dat was een vreselijk onaangenaam gevoel. Ik had al schrik dat dat spiegeltje daar de hele tijd zou moeten blijven zitten maar gelukkig mocht het al snel weg, oef!! De dokter zei mij dat ik af en toe even zou moeten hoesten (om de eitjes los te maken van de eierstokken?!).
Om de pijnen wat te verzachten, werd er ook een kersenpittenkussentje op mijn buik gelegd. Dit werd regelmatig vervangen en terug opgewarmd. Dat deed wel deugd! Al was het één keer echt enorm warm.

Toen begon hij, hij telde tot 3 en dan moest ik kuchen. "Prima", zei hij. Ik vond het ook niet erg want ik voelde niet echt iets! Toen zei hij: "Voila, dat was de eerste."
Voor elke follikel werd een nieuwe spuit genomen. De vorige spuit werd dan doorgegeven aan de verpleegster die naast hem stond, die draaide zich om en gaf ze door aan het labo ernaast. Ik verwachtte een beetje dat die mens telkens ging zeggen wanneer hij er weer eentje "gevangen" had, maar op den duur vond ik dat het nu toch wel vrij lang duurde. Ondertussen kwam er regelmatig een "Ja" uit het aangrenzende labo. Toen vroeg Bart: "Telkens als ze 'Ja' zeggen, is dat dan dat er eentje is?"
Ze bevestigden dit en zeiden er meteen bij: "We hebben er nu al 7."
Amai, dat was snel en vlot gegaan. Ik dacht al bijna alsof ik er vanaf was?!
Maar ik had iets te vlug victorie gekraaid, denk ik, want de volgende die ze weghaalden, begonnen wel pijnlijker te worden. Ik voelde de druk en de prik steeds meer… Ze hadden het ook wel al mijn gezicht gezien want de dokter zei: "Ja, dit zijn de kleinere en die zitten iets verder naar achter. Dus dat zal iets pijnlijker zijn, maar we zijn er bijna, hoor."
Wat was ik blij toen hij even later zei dat de rechterkant in orde was!
Verder was het ook een geruststelling voor me dat ik ze bijna elke keer "Ja" hoorde roepen in dat kamertje ernaast! Ik denk dat ik maar 1 of 2 keer "Nee" gehoord heb wat wilde zeggen dat er in de follikels geen eitje zat.
Maar toen begon hij aan de linkerkant… Gottegot, wat was me dat, zeg?!! Ik voelde elke prik en je zag mijn buik gewoon telkens "springen"… En pijnlijk, phew!
De dokter zei dat die kant inderdaad moeilijker was. Het is altijd mijn probleemkant geweest, het is immers ook langs die kant dat ik geen verbinding heb tussen mijn eileider en de baarmoeder. Gelukkig zaten er aan die kant niet zo heel veel follikels en heeft het dan toch niet al te lang geduurd.
Hij zei er wel bij dat als ik ooit nog een pick-up zou moeten laten doen - wat hij ons niet toewenste - dat ik dan toch best een lichte, volledige verdoving zou vragen. Die linkerkant zou immers altijd wel erg pijnlijk zijn. "En dat is echt geen kwestie van kleinzerigheid of zo, hoor, mevrouw. Die zit daar gewoon wat moeilijker."

Ik moet zeggen dat het personeel daar allemaal zeer vriendelijk, begrijpend en gedienstig was, hoor. Dat viel alvast heel goed mee. Ze zeiden ook dat ik goed geproduceerd had en dat ik me goed gehouden had want de tweede kant was echt wel niet zo evident geweest. Bart zei mij achteraf ook dat hij goed zag dat de dokter veel harder moest doorsteken langs die kant.
Bart had trouwens alles heel duidelijk op het scherm gevolgd. Ik had wel een paar keer geprobeerd om mee te volgen maar ik snapte het niet helemaal. En ik moest mijn hoofd dan nogal ver omdraaien en dat was dan ook niet echt de comfortabelste houding, hé.

Na zo'n 30 à 45 minuten waren we ervan af. Oef! Je kunt je niet inbeelden hoe blij ik me voelde toen dat verlossende bericht kwam! Een pak van mijn hart! Het leek voor mij al bijna alsof alles nu gedaan en in orde was. Ik had bij manier van spreken, mijn baby al in mijn armen?! Ik weet echter wel dat we er nog lang niet zijn, hoor. Maar het pijnlijke is achter de rug en daar zag ik het allermeeste tegenop!
Nadien moest ik nadien nog 1 à 2 uur blijven liggen in een bed, half rechtop zittend. Ik mag niet volledig platliggen, ook vannacht niet, omdat er nog inwendige bloedingen kunnen zijn. Het bloed moet dan weg kunnen en als je plat ligt, gaat dat niet. Maar ik was wakker en heb gewoon met Bart zitten praten.
Ondertussen kwamen ze de voorschriften brengen voor de nabehandeling, vaginale bolletjes om op te steken. Dat moet ik vanaf morgen 3 maal per dag doen, twee 's morgens, twee 's middags en twee 's avonds. Ze raden me aan om het 's morgens en 's avonds sowieso in bed te doen. En ook om altijd een inlegkruisje te gebruiken want zijn gele bolletjes, die smelten en er komt altijd wel een deeltje terug uit… Een vieze bedoening dus! Het inbrengen mag met de vinger of met een bijgeleverd 'spuitje' (zonder naald of zo, een beetje te vergelijkben met een tampon met inbrenghuls).
Ik kreeg ook mijn afwezigheidbriefje voor het werk. Ze schreven me ganse week rust voor omdat het een toch wel vrij zware pick-up was. Dus deze week rustig aan, gezellig thuis!
Voor ik naar huis mocht, moest ik nog even naar het toilet gaan om te zien of ik niet te veel bloedverlies had, wat echt heel goed meeviel. Wel ontdekte ik een rode uitslag op mijn buik en heb dat ook maar tegen de verpleegster gezegd. Die heeft er voor alle zekerheid de dokter nog even terug bijgeroepen. Hij dacht eerst even aan een allergische reactie maar omdat het enkel op mijn buik was, veronderstelde hij dat het gewoon van de iets te warme kersenpittenzak zal geweest zijn. Maar ik moest het zeker opvolgen. Gelukkig is het stilaan weggetrokken en het deed geen pijn of zo.
De verpleegster is ook nog even komen bevestigen: "Er waren 22 eitjes. Dat is goed, hé!"
Ja, dat vonden wij ook flink. Vooral toen we hoorden dat de dame naast ons vorige keer 2 eitjes had en nu zelfs maar eentje! Amai, dat is ook wel triestig, hé? En die heeft daarvoor waarschijnlijk dezelfde behandeling als ik moeten doorstaan. Ik heb met haar te doen. Ze zag er ook niet meer zo jong uit, maar ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft?
Op weg naar huis heb ik in de auto direct SMS'jes gestuurd naar vrienden en familie om hen op de hoogte te brengen. Ik kreeg al snel verschillende berichtjes terug. Wat een plezier te merken hoe de mensen meegeleefd hebben en uitkijken naar het vervolg.

Morgen gaan ze ons tussen 10 en 12 uur opbellen om te zeggen hoeveel er bevrucht zijn. Laat ons maar hopen dat het er heel veel zijn. Hoe meer hoe liever! Ik hoop dat we daar geen teleurstelling van gaan moeten verwerken of zo. Fingers crossed!
Ze gaan ons dan ook zeggen wanneer we woensdag voor de terugplaatsing moeten komen. Daarna moet ik dan wel 2 uur blijven platliggen. Maar dat neem ik er graag bij. Ik zal mijn tijdschriften wel meenemen of zo zodat we samen kunnen lezen. Die ingreep zelf duurt immers maar een paar minuten en zou min of meer pijnloos zijn.

Wel tot zover, voorlopig… Ik heb zo bijna het gevoel dat mijn dagboek hier gedaan is, maar dat is het nog lang niet natuurlijk. Morgen en overmorgen zeker een vervolg, daarna hopen en afwachten of het gelukt is!
Volgende week en de week erna bloed laten trekken om te zien hoe het met mijn zwangerschapshormoon zit? Hopelijk stijgt dat goed!

[Vorige] [Index] [Volgende]



[Reageer]