 |
Dinsdag 19 november 2002 |
Ik heb altijd gezegd: "Eens de pick-up voorbij is, zit het er voor mij op."
Ik had zo een gevoel van als ik dit overleef dan volgt de rest vanzelf wel. Nu heb ik dus geen redenen meer om te panikeren of nerveus te zijn…
Toch valt dat wat tegen.Want ja, we weten hoeveel eitjes er waren, maar hoeveel ervan gaan bevrucht zijn? Geen idee! Trouwens, ik heb ook niet gevraagd hoeveel het normale slaagpercentage daarvan is. Moeten we zeker eens naar informeren! Langs de ene kant ben ik er wel gerust in. Twintig eitjes… Daar zullen er sowieso wel een paar van bevrucht zijn. Naast mij lag een dame met maar 1 eicel en de kans dat die dan ook nog bevrucht is ook… Ik heb ook zoiets van: "Twintig stuks! Die pick-up moet ik al zeker nooit meer doorstaan, oef!"
Ze hadden gezegd: "Tussen 10-12u bellen we u op met het resultaat."
Om 11.15 uur kwam eindelijk het verlossende telefoontje: "U had 22 follikels, waarvan er 20 een eitje bevatten en daarvan zijn er nu 5 bevrucht, mevrouw."
Ik heb er niet erg op gereageerd want ik voelde me erg verward. Bart en ik hadden op voorhand een schatting gemaakt. Hij zei als 1 op 2 bevrucht is, dan zijn het er 10 of 11 en dat zou al mooi zijn. Ik zei, heel overtuigd: "Het zullen er wel meer zijn, 14 of zo…"
En dan krijg je dit te horen. Dan sta je wel even met je mond vol tanden, hoor! Het kwam voor mij wel even als een heel grote teleurstelling aan!
Achteraf hebben we er nog wel op zitten nadenken en dan ook gezegd: "Als het 5 hele goede zijn, zijn we ook gerust. We willen immers 1 of 2 kids, dat hebben we altijd gezegd, dus?!"
Morgen om 10.30 uur worden we verwacht voor het inplanten van 1 of 2 bevruchte eitjes… Spannend, hé! Nu kunnen we niks doen, enkel afwachten en veel hopen maar niet teveel zodat het geen al te grote teleurstelling wordt wanneer het toch negatief zou zijn.
Ondertussen ben ik vooral nog wat moe en heb veel buikpijn. Nu ja, je kunt het het best vergelijkbaar met een "stijve" buik, net alsof ik ik weet niet hoeveel buikspieroefeningen gedaan heb.
Ook naar het toilet gaan bijvoorbeeld, is een erg pijnlijke zaak. Er zit precies een continue druk op mijn blaas. En als ik dan ga en het komt niet direct, wil ik automatisch kracht bijzetten en dat is enorm pijnlijk… Maar ik leer snel. Als ik denk dat ik moet gaan, ga ik. Komt er niks, verlaat ik het WC weer en probeer ik later opnieuw. Geen moeite doen. Ik ben toch thuis en er gaat niemand raar van opkijken als ik om de 10 minuten opsta om te "proberen" of het al komt.
