 |
Woensdag 20 november 2002 |
De grote dag… We waren daar natuurlijk weer ongeveer een uur te vroeg daar. Maar dan voel ik me gerust en moet ik me niet druk maken in het verkeer enz…
Ik mocht weer een bed inpalmen en heb daar met Bart nog wat zitten lezen. Naast ons lag een vrouw te wachten op haar man, zij had de pick-up vandaag. Aan de andere kant zagen we een koppel dat we ook maandag tijdens de pick-up gezien hadden. Zij waren dus ook bij de "gelukkigen"voor een transfer vandaag? Dat andere koppel met maar 1 eitje hebben we niet gezien. Ik vrees voor hen dat ze er geen bevruchting geweest zal zijn.
Al gauw bleek dat het koppel met de pick-up problemen had. De man zat zenuwachtig op een stoeltje en er kwamen verschillende dokters/verpleegsters aan te pas om hem te kalmeren. We hoorden ook al dat hij ook al een kalmeermiddel gekregen had. Ze stuurden hem dan maar weg om een wandelingetje te doen, iets te gaan drinken etc… Maar niets scheen te helpen om die man te kalmeren. Ocharme, heb het maar voor!
Op den duur kwam er dan nog een dokter bij te pas en die was erover bezig om het dan maar helemaal af te blazen want mevrouw had blijkbaar ook maar 3 eitjes bij de pick-up wat ook al zeer weinig was. Een mevrouw van de dienst fertiliteit zei dat de kansen zo echt al heel klein waren dat er iets van zou komen en dat ze dan dat geld beter konden sparen voor een volgende keer. Die dame werd bijna hysterisch: "En dan is dit allemaal voor niks geweest en dat is weer een paar maanden uitstel en…"
Jongens, jongens, die heeft daar gezaagd! Ik werd er echt nerveus van! Ik kon haar ergens ook echt wel begrijpen, hoor. Daar niet van, maar op een bepaald moment begon ze zo echt tegen haar man van: "En omdat jij nu niet kunt, is het allemaal mislukt."
Bart en ik zeiden ook: "Dit kan een doodschot zijn voor een relatie!"
Ik durf zelf niet zeggen dat ik zeker zo niet zou gereageerd hebben, maar het is iets waar je samen doormoet en elkaar in moet steunen. Elkaar verwijten maken, maakt het alleen maar erger dan, hé.
Die van het fertiliteitcentrum zijn dat soort zaken wel gewoon en hebben dat allemaal diplomatisch opgelost zodat ze beiden uiteindelijk weer gekalmeerd waren. De man zou gewoon regelmatig moeten langskomen om zaadcellen af te leveren in het labo, die gaan ze dan invriezen. En na eerst een normale cyclus, mogen ze in januari terug starten met een behandeling.
Ik heb toen tegen Bart nog gezegd: "Nu is de druk voor die mensen ineens weggevallen, ze klonken beiden ook veel rustiger. Als ik in hun plaats was, had ik gezegd: "Ga nu nog eens proberen en misschien was het dan wel lukt?!""
Uiteindelijk kwam de verpleegster naar ons (met een uur vertraging) om ons naar de behandelruimte waar we ook maandag 'te gast waren', te brengen. Enkele vriendelijke mensen waren daar weer ter plaatse en de dokter zelf (deze keer een vrouw) begon over de temperatuur daar in het lokaal: "De ene keer te warm en nu weer frisjes etc…"
Ze tetterde maar door… Ondertussen vroegen ze me verschillende keren om mijn naam en ik heb ook mijn geboortedatum en zo moeten zeggen. Toch een geruststelling als je je zorgen maakt over het feit: "Stel dat ze een verwisseling doen en die van dat ander koppel bij mij inplanten…?!"
Ik voelde ze die eendenbek installeren. Daar heb ik het absoluut niet voor! Dat is zo'n vervelend gevoel en zelfs al was ik 2 minuten ervoor nog gaan plassen, ik kreeg meteen weer het gevoel dat ik moest. Ondertussen praatte die dokter maar door over onbenulligheden en enkele minuten later, voelde ik de eendenbek verwijderen. Ik had zoiets van: "En nu gaat het dus komen?"
Maar ze zeiden mij doodleuk: "Voila, dat was het. Draai u maar op uw buik hier en rol maar op je bed. Nu moet je een uurtje op je buik blijven liggen, dan omdraaien, nog een uurtje op je rug liggen en dan mag je naar huis."
Ze hadden ons gezegd dat ze er 3 zouden invriezen en dus 2 gingen inplanten. We hebben daar nog een technische uitleg over gekregen. Ik zal het proberen om hier te noteren maar mijn uitleg zal wel niet erg wetenschappelijk zijn.
Het ging over het feit dat elk bevrucht eitje uit celletjes bestaat of zo. Wij hadden geen enkel supergoeie eicel maar wel allemaal (heel) goede. Gisterenavond hebben ze ze bekeken en zagen dat we d'er maar eentje hadden met 4 cellen en dan nog een paar met 3 en met 2 cellen of zo. Toen hebben ze dus beslist dat ze die van 4 en eentje van 3 zouden inplanten. Deze morgen bleek dan dat die van 3 ondertussen ook al in 4 gedeeld was (positief dus, voor zover wij begrepen) maar gezien er al beslist was om die 2 in te plantten (de anderen waren al ingevroren???), hebben ze dit ook gedaan. Dus nu hebben we een kans op een tweeling?
Nu moeten we ons toch even aanpassen aan dat gedacht!Als ze ons vlakaf zouden vragen: "Wil je er nu 1 of 2", zouden we voor 1 gekozen hebben omdat we totaal niet weten wat ons te wachten staat. Maar we hebben altijd gezegd dat we 2 kids willen, dus langs den andere kant: als het een tweeling zou worden, zijn we ineens 'gesteld', om het zo maar te zeggen.
Maar we moeten met beide voetjes op de grond blijven. Ook al is dat nu wat moeilijk en is er een soort euforisch gevoel! Het is ook niet evident. Je krijgt constant te horen van: "Luister, mevrouw, in principe kan je nu zwanger zijn dus moet je daar ook rekening mee houden."
Dat wil ik zeker doen, meer dan wie ook… Ik zou het liefst meteen een lijst krijgen van wat ik wel/niet mag eten/doen, moet laten etc etc… Maar blijkbaar heeft er nog steeds niemand zo'n lijst uitgevonden? Een gat in de markt?!
Ooit heb ik wel al eens enkele boeken over zwangerschap gekocht en die ga ik dus zeker de volgende dagen beginnen (her)lezen. Ik wil goed voorbereid zijn en alles zo perfect mogelijk doen. Uiteraard wil ik ook niet in een bokaaltje gaan zitten. Ik moet wel gewoon leven en de draad weer oppakken en… Maandag terug gaan werken. Het normale dagelijkse leven moet weer zijn gewone gang gaan, maar in mijn achterhoofd zal ik bij alles wat ik doe, denken aan dat/die kleine wezentje(s) dat/die misschien in mijn buik zit.
Oh ja, we hebben ook nog gevraagd wat het normale bevruchtingspercentage is en dat zou rond de 60% zijn, dus mijn teleurstelling gisteren was zeker niet ongegrond?!!
We hebben dan meteen ook gevraagd hoe dat zo komt. Ze hebben er geen zekerheid over maar zeggen dat een mogelijkheid bijvoorbeeld was dat mijn eicellen al aan de overrijpe kant zouden geweest zijn en dan worden die wat "luier".
Normaal als een zaadcel in de eicel binnendringt, klapt die eicel onmiddellijk dicht en kunnen er geen anderen meer binnen. Bij ons waren die 15 anderen wél bevrucht (ik dacht gewoon niet bevrucht), maar totaal onbruikbaar omdat er telkens 2 in de plaats van 1 zaadcel was binnengedrongen! Die "Chareltjes" van mijn echtgenoot waren te vinnig?! :
Die dame waarbij de pick-up niet doorging omwille van dat probleem met haar man, vroeg me, toen bij mij de terugplaatsing al gebeurd was: "Mevrouw, had u ook een pick-up nu?"
Ik heb haar verteld dat ik die maandag gehad had en dat het nu de terugplaatsing was. Ze was vooral ook angstig omwille van de pijn en zo en vroeg of ik dat erg gevoeld had en of ik verdoving had gekregen etc…
Zoals je merkt, zit iedereen op die momenten toch met dezelfde vragen en twijfels, hé?! Vandaar ook dat ik het belangrijk vond om mijn dagelijks dagboek op deze website te zetten. Zodat iedereen in gelijkaardige situaties het kan lezen en een goed idee heeft van wat je juist te wachten staat, want zelfs al lichten ze je goed in (je eigen gynaecoloog of de mensen daar in Leuven), dan nog ben je erg onzeker. Dan hebben de ervaringen van lotgenoten veel meer waarde, dat weet ik uit ondervinding!
Ik hoop dan ook dat dit dagboek niet enkel mijn vrienden en familie (die ik trouwens 1000 maal wil danken voor hun steun en medeleven) een idee geeft van wat ik doormaak, maar ook een soort leidraad is voor lotgenoten!
