 |
Maandag 25 november 2002 |
What a day! Vannacht heb ik geen oog dichtgedaan. Allé, dat was toch het gevoel dat ik had vanmorgen. We lagen al om 22 uur in bed en om 00.30u had ik nog steeds geen minuut geslapen en lag ik nog altijd te draaien en keren…Ook nadien heb ik het nog ongeveer elk uur zien worden. Vanmorgen zat ik dus een slaapkop natuurlijk en dat voor de eerste werkdag na een week ziekenverlof.
Ik had buik- en rugpijn vannacht en vond gewoon geen enkele houding waarin ik geen pijn had. Weet er iemand een ideale houding? Was dat nu gewoon een onrustige nacht van de spanning voor de uitslag van volgende week of wat? In ieder geval hoop ik dat het geen gewoonte gaat worden want dat hou ik niet lang vol.
Eigenlijk moet ik zeggen dat ik verder vrij positief ingesteld was. Ik had zoiets van: als ze volgende week een positieve mededeling hebben, springen we een gat in de lucht. Als het nu niet gelukt is dan horen wanneer we een ingevroren eitje kunnen laten inplanten en gaan gewoon door zodra het kan. In principe zou het na maximaal 3 tot 4 pogingen toch gelukt moeten zijn? "In 98% van de gevallen is het dan gelukt", had de gynaecoloog toch gezegd, "Tenzij ze een ander probleem zouden ontdekken", maar die kans achtte hij bij mij vrij klein. Dus fingers crossed!
Nu stuurde ik deze morgen toch wel een mailtje naar dat bevriende koppel dat zwanger is via IVF. Zij zijn de enigen die we echt kennen. Ik zie hen zo'n beetje als voorbeeld en ook een grote steun om snel eens iets tussendoor aan te vragen. Ik, in mijn optimistische bui, informeer naar hoe het nu met hen gaat en voor wanneer de bevalling voorzien is…
Krijg ik daar even een koude douche! Ze hadden het mij vorige week willen besparen omdat ik toen zelf de pick-up aan mijn hoofd had, maar ze zijn hun baby weer verloren! Ze heeft een week in het ziekenhuis gelegen en is op 18 weken moeten bevallen van hun baby. De dokter heeft nu ook gezegd (vorige keer was het ook rond die periode) dat de kans groot is dat ze nooit kinderen zal kunnen krijgen want dat het probleem zal blijven opduiken. Haar baarmoeder groeit niet voldoende mee of zoiets… Dit verhaal bezorgde mij weer kippenvel!
Ik ben er een ganse dag niet goed van geweest en nu nog steeds niet. Ik hoopte echt beter te slapen dan vorige nacht. Niet dat ik schrik heb voor hetzelfde probleem bij mij/met mijn lichaam. Elke vrouw heeft zo zijn eigen lichaam en bijhorende problemen maar het ontmoedigde me wel weer wat… Het wijst er nog maar eens op dat we nog lang niet aan ons einddoel zijn! Zelfs als het resultaat van de test volgende week positief zou zijn - dan springen we echt wel een gat in de lucht natuurlijk - dan nog blijft het bang afwachten hoe alles evolueert en zo.
Meer dan ooit denk ik ook weer van: "Het is nog altijd niet zeker dat wij wel ooit aan een eigen baby'tje kunnen geraken."
Op andere momenten droom ik al van die tweeling die zich nu misschien al stilaan in mijn buikje aan het nestelen is… We moeten positief denken want anders kom je er niet door, maar we moeten ook realistisch proberen te blijven!
Het spijtige is dat Bart juist vandaag tot 22 uur moet werken en dus pas thuiskomt tegen slapenstijd… Niet echt ideaal nu en zeker ook niet met dat regenachtig en donker weer buiten. Een mens zou al van minder depressief worden!
Het andere nieuws vandaag was dat mijn contract om 80% te gaan werken op mijn bureau lag. Daar had ik al jaren om gevraagd en het was er nu ineens. Dus vanmorgen leek alles nog even rozengeur en maneschijn. Vanaf volgende week heb ik nu dus een hele dag (een vaste dag per week) vrij. Dan ga ik proberen om mijn huishoudelijk werk te doen zodat ik in het weekend en 's avonds echt kan genieten van mijn vrije tijd zonder nog van en nog wat te moeten doen.
Maar wat blijkt nu in verband met die 80%? Je kunt dat in je loopbaan maar voor maximum 5 jaar nemen. Ik wist dat dit zo was voor een volledige loopbaanonderbreking, maar niet dat dit ook zo was als je 4/5 wilt gaan werken. Blijkbaar we dus. Dat was meteen al een eerste domper op de feestvreugde!
Nu ja, na heel wat over en weer gepraat en gepieker, heb ik toch maar beslist om het nu ineens voor 5 jaar te nemen. Ik heb nu al zo weinig tijd en wil graag meer tijd voor mezelf in deze zware periode en mocht er dan (hopelijk) een baby/kindje zijn. Dat is toch ook een zware periode, hé?
Nu moetik wel op bij de RVA van mijn gemeente (waar zitten die?) een attest gaan halen waaruit blijkt dat ik nog nooit eerder deeltijds gewerkt heb. Wat voor kiekens zijn dat nu, zeg? Ze weten toch wanneer ik ben afgestudeerd en dat ik ben een paar dagen later bij hen beginnen werken! Nu ja, ik kan dus op mijn vrije halve dag deze week gaan rondcrossen en zien dat ik aan dat formulier raak. Ze moeten dat deze week nog hebben anders kan mijn 80% volgende week nog niet ingaan.
Daarstraks ben ik even op Internet gaan kijken en heb toch wat info gevonden. Morgen ga ik eens proberen te bellen of faxen om te kijken of ik dat formulier zo kan bekomen, dat ze het dan ineens naar mij of het werk opsturen, hé. Moet ik daar anders echt voor naar Leuven gaan? Ppfff!
Vandaag heb ik veel last van krampen gehad en dat gaf me een zeer onrustig gevoel. Zou er iets mis gaan hier van binnen in mijn buikje? Ik ga mijn maandstond toch niet één van dezer dagen krijgen, zeker? Stel je voor! Daarstraks ben ik toch even goed naar het toilet kunnen gaan (sorry, voor deze niet altijd "smakelijke" details) en heb de indruk dat het nu toch wat beter is. Zou het dan toch met mijn spijsvertering te maken hebben en eventueel ook met de stress, zowel voor de uitslag van ons als voor die vrienden met hun misval? Ik heb altijd nogal gevoelige darmen als ik nerveus ben dus zal ik het daar maar op steken en me nog niet al te veel zorgen proberen te maken.
Ik nam al een lange periode plantaardige kalmeerdruppeltjes en ik meende me te herinneren dat ze gezegd hebben dat die geen kwaad konden bij een zwangerschap. Maar ik neem liever geen risico's en nu neem ik ze al een week niet… Misschien dat ik daardoor ook wat nerveuzer ben?!
Ondertussen zit ik hier alleen thuis en probeer mezelf weer wat op te peppen en moed in te spreken. "Het is niet omdat er bij anderen iets is misgegaan dat het bij ons gaat misgaan."
"We hebben nog altijd kans dat er volgende week al positief nieuws voor ons is, ook al moeten we dan nog verder nauwkeurig blijven/laten opvolgen. Dus waarom nu al panikeren?"
Ik ga toch heel blij zijn als mijn echtgenootje hier straks thuiskomt en ik me eens diep in zijn armen kan nestelen om de emoties van den dag te verwerken/de vrije loop te laten, hoor!
