 |
Woensdag 27 november 2002 |
De koppijn is ondertussen nog steeds niet over. Ik begin er nu toch echt lastig van te worden en denk dat ik na mijn badje, wanneer ik in bed kruip, toch maar een Perdolan Mono-suppo ga opsteken. Ze zeiden ze toch altijd dat dat niet echt kwaad kon. Maar als ik nog een dag zoals vandaag heb, dan stort ik helemaal in. Dus kan ik er beter voor zorgen dat ik te been blijf, hé.
Hopelijk is al die pijn geen miserie voor niets. Ik denk dat het volgende week na het resultaat gemakkelijker zal zijn. Als het resultaat negatief is, kan ik wel medicatie nemen en eten en drinken wat ik wil, zonder nadenken. En dan valt de spanning ook meteen weg. Natuurlijk zullen we wel teleurstelling moeten verwerken dan. Als het positief blijkt te zijn, kan ik mij optrekken aan dat positieve nieuws en dat zal de pijn misschien wel draaglijker maken, wetende dat het 'nut' heeft… Dat probeer ik nu ook steeds maar te denken maar dan is er zo'n klein stemmetje dat me tot de orde roept en zegt: "We zijn zover nog niet!"
Het is trouwens moeilijk om uit al die symptomen die ik de laatste dagen steeds meer krijg, geen besluiten te trekken. Maar ik probeer dat toch niet te doen. Ik heb me immers al 2 jaar elke maand zo'n voorstellingen gemaakt. Blijkbaar zijn de symptomen voor een zwangerschap die de boekjes vermelden, ongeveer hetzelfde als die die ik elke maand kreeg wanneer mijn maandstonden regels moesten doorkomen. Daar heb ik ondertussen al mee leren omgaan... Alhoewel, het nu niet helemaal hetzelfde is… En toch probeer ik mezelf te zeggen dat het misschien allemaal een beetje psychologisch is ook…
Ik voel me nu dus moe en duizelig, heb continue last van oprispingen en die heb ik dikwijls nog het meest van gewoon plat water. Daarstraks heb ik eens water proberen te drinken met een beetje grenadine in en dat ging precies beter. Ook heb ik soms het gevoel te moeten overgeven maar gelukkig heb ik nog niet moeten overgeven. Verder zijn mijn borsten pijnlijk en heb ik buikkrampen, lage rugpijn, diarree en een stinkende adem… Dat is het zowat.
Mijn lichaam is sowieso niet in zijn normale doen door al die hormonen (moet nu nog steeds met die bollekes opsteken), dus probeer ik het vooral daarop te steken om volgende week niet te erg teleurgesteld te worden.
Ondertussen neemt de spanning steeds toe natuurlijk! We zijn inmiddels immers al op dag +9 en op Dag +15 zullen we het resultaat weten.
Verder heb ik een enorme schrik om naar het toilet te gaan. Ik verwacht me telkens aan bloed, denk dat mijn regels gaan doorkomen en dat alles om zeep is! Ze hebben mij in Leuven echter gezegd dat ik sowieso die bloedtest op dag +15 moet laten doen. Ook als ik eventueel ondertussen bloedingen zou krijgen! Tja, ze hebben er 2 ingeplant, dus het zou bijvoorbeeld kunnen dat er 1 blijft zitten en 1 afkomt, niet?
En er zijn ook vrouwen die zelfs bij een gewone zwangerschap bloedingen blijven hebben alsof ze gewoon hun regels hebben. Verder meen ik zelfs ergens gehoord of gelezen te hebben dat de kans op tussentijdse bloedingen bij IVF nog veel groter is. Dus zelfs als ik bloedingen zou krijgen één van de dagen is dat niet noodzakelijk een slecht teken. Maar ik hoop niet dat ik dat eerst moet meemaken. Ik zou graag de uitslag weten via de dokter want dan heb ik meteen zekerheid over positief of negatief.
De verleiding om een zwangerschapstest te doen, wordt nu wel groter. Maar dat is zo stom want kost veel geld en zou waarschijnlijk nog geen zekerheid geven en misschien zelfs een totaal verkeerd beeld. Dus beter nog wat langer in spanning afwachten dan… Misschien is die barstende koppijn ook gewoon een teken van de spanningen?
Veel afleiding zoeken, is het beste wat we nu kunnen doen. Dit weekend doen we daar alvast alles aan want zaterdagavond komt er bezoek en zondagmiddag gaan we op bezoek dus…
Maar nu is het echt nogal moeilijk gezien Bart PM's doet en ik hier die lange donkere avonden alleen doorbreng. Ik zit dus constant te denken en piekeren aan wat wel of niet zou kunnen zijn en mezelf dus waarschijnlijk nog meer op te winden.
Verder begin ik toch te overwegen of ik best geen Sedinal ga nemen voor ik in bed kruip vanavond. Dan heb ik misschien eens een rustige nacht? Ik weet echt niet hoe het komt maar ik doe ofwel 's nachts geen oog dicht ofwel slaap ik wel maar erg onrustig en met allerlei rare nachtmerries. Die nachtmerrie's hebben totaal niks met baby's en zwangerschappen te maken, hoor! Ze gaan over neerstortende vliegtuigen, ontploffingen,… Tegen een kind zouden ze zeggen: "Je ziet teveel films", maar ik heb geen films meer gezien de laatste tijd en al zeker niet over neerstortende vliegtuigen, ontploffingen etc… Raar, hé!
Een menselijk lichaam is toch echt wel iets heel raars eigenlijk. Allé, dat heb ik de laatste maanden (en de laatste weken vooral) meer dan ooit gedacht, hoor!
Allé, straks een goed badje nemen en hopen op een goede nachtrust en een verder rustige week.
Vandaag had ik een halve dag vrijaf en was echt van plan om allerlei huishoudelijke klusjes te doen. Maar veel is er weer niet van in huis gekomen! Beneden heb ik gestofzuigd en toen was ik steendood en barstte mijn kop nog meer dan voordien! Resultaat was dat ik op de zetel ben gaan liggen en anderhalf uur geslapen heb. Ik had gehoopt nadien fitter te zijn en zonder koppijn, maar dat was valse hoop!
Ik ga proberen toch nog even de boven - zeker de badkamer - met de Swiffer of zo te doen en de rest zal voor de volgende dagen (of voor Bart) zijn dan. Ik kan gewoon niet meer, hoe graag ik het ook wil! Ik stel me wel serieus de vraag hoe dat gaat zijn als ik ooit zwanger ben. Of stel dat ik zwanger ben van een tweeling?! Hopelijk is het dan alleen in de begin- en/of eindperiode zo want me 9 maanden zo voelen, dat zou niet echt te doen zijn. Voor Bart zeker ook niet, die krijgt nu alles al bijna op zijn nek en die moet ook nog fulltime gaan werken natuurlijk!
Reacties:
Door: Kate op 08/12/2002 @ 13:14 
Beste Linda
Zoals ik eerder al eens vermelde startten wij vorige maand ook met IVF en hadden wij een goed resultaat. Ik kan me zeer goed terugvinden in je verhaal met de slapeloze nachten. Zelf had ik er ook last van vanaf de pick-up tot enkele dagen na de terugplaatsing. Het was net alsof ik op bakstenen sliep. Alles deed pijn en ik sliep ook zeer onrustig. Er zoefde vanalles door mijn hoofd en die dingen achtervolgden me de hele nacht. Als ik dan toch tegen de morgen een goede slaap kreeg dan was het tijd om op te staan en "bonen te planten" (zo noem ik die pilletjes opsteken.) Daarna is het alvast beter gegaan dus ik hoop dat dit bij jou ook zo zal zijn.
Groetjes Kate