 |
Maandag 4 november 2002 |
Met mijn gebrek aan zelfvertrouwen en hekel aan telefoontjes, had ik het vandaag zeker niet getroffen want vandaag stonden er een paar verplichte op het programma. Om te beginnen vanmorgen naar Leuven bellen… Daar kreeg ik te horen dat ik vanaf morgen mijn pufjes moet wijzigen van 3 x 3/dag naar 6 x 1/dag en dat ik dan morgen mijn 1e spuit Menopur moet hebben. En verder dat ik vrijdag voor het eerst naar de gynaecoloog moet voor een echografie en een bloedafname.
Oeps, dit gaat wel ineens erg snel! Ik heb dan maar meteen naar Bonheiden gebeld voor die "follikelmeting"-afspraak op vrijdag en ik mag daar om 8 uur 15 langsgaan. Dan nog naar mijn huisdokter gebeld. Zij moet mijn 1e spuit zetten en het mij leren zodat ik het daarna zelf kan. HELP?! Morgenavond ga ik bij haar langs.
Ondertussen kreeg ik al van verschillende mensen een bezorgde blik en de vraag of alles goed is want "je ziet er maar moe/bleekjes" uit of "je oogjes staan maar flets"…
Tja, dat zullen de gevolgen zijn van die kunstmatige menopauze waarin ik nu zit zeker?!
HELP! Nu begin ik echt heel nerveus te worden! Vooral die pick-up boezemt me veel angst in… Dat gaat heel pijnlijk zijn. Ik heb maar 1 kans op 3 dat het slaagt… Ik ben dolgedraaid van de stress en zenuwen. Is dit normaal?
Deze namiddag had ik een nieuw verschijnsel dat me toch wel wat zorgen baarde. Ik zag sterretjes, wazige plekken. Hoewel ik het met allerlei middeltjes probeerde, kon ik geen normaal beeld krijgen en dit gedurende een kwartiertje of zo. Het was echt beangstigend! Vooral ook omdat ik een dik uur later gedaan had met werken en dan met de auto naar huis moest.
Gelukkig was het vrij snel weer over. Zou het een soort "ontwenningsverschijnsel" zijn? Het was immers kort voordat ik weer moest puffen. Uit bezorgdheid heb ik toch maar eens gekeken op de bijsluiter van de Suprefact en of ik niet moet stoppen als ik rare bijverschijnselen heb. Maar er stond alleen op de behandeling enkel gestopt dient te worden wanneer de patiënt ervan in shock geraakt… Zo erg was het nog niet dus we gaan gewoon verder…
