 |
Dinsdag 5 november 2002 |
Deel twee van het programma is gestart! De pufjes zijn sinds deze morgen gewijzigd. Nu puf ik om de 2.45 u afwisselend in één neusgat en heb ik dus nieuw schema om aan gewoon te worden.
Wat ik wel een positief "bijverschijnsel" vind, is dat ik vooral zin heb om lekker gezonde dingen te eten. Ik eet nu dagelijks een appel, een sinaasappel en een banaan… En als ontbijt grijp ik naar muesli en af en toe eens naar iets stevigs zoals spek. Gewoon omdat ik me nogal slapjes voel en wat steviger op mijn benen wil staan. Ook op het werk, waar ik normaal toch wel wat frisdrank drink, drink ik nu continue plat water. Ik heb nog geen behoefte gehad aan iets anders want dan zou ik het wel nemen, hoor. Is mijn onderbewustzijn in gang geschoten om ervoor te zorgen dat mijn lichaam gezond wordt vooraleer er zich een baby in gaat nestelen?
Ik heb trouwens ook wel wat last met mijn maag want zowat alles wat ik eet, werpt op. Vervelend, hoor! Maar ja, ik heb anders al gevoelige darmen en maag en dat die hormonen op mijn maag zouden vallen, had ik dus wel kunnen verwachten.
Wat ik wel verwacht had en ook effectief zo is, is het gevolg van de hormonen op mijn pukkelvorming. Amai, ik zie d'er lief uit! Ik krijg zelfs van die dikke pukkels met een geel kopje op mijn billen, knieholtes, etc… Maar natuurlijk heb ik er vooral in mijn gezicht! Het rare is wel dat Bart er ook zoveel last van heeft?! Springen die hormonen soms over? Of is het bij hem gewoon van de stress, spanning en een verminderde weerstand?
Wat verder erg vervelend is, is dat ik qua activiteiten keuzes moet maken, prioriteiten moet stellen. Het is OFWEL strijken OFWEL boodschappen gaan doen OFWEL kuisen maar de normale EN… EN… kan ik nu echt wel op mijn buik schrijven! Het huis ligt er dan ook bij alsof er in geen weken nog gekuist is. Ik zal best aan Bart vragen om één van de dagen eens met stofzuiger beneden rond te gaan zodat ons bezoekers toch niet te erg verschieten.
Verder heb ik momenten dat ik denk dat ik mezelf nu beter een paar weken kan afzonderen… Ik ben toch maar een last voor mijn omgeving… Iedereen zal stilaan mijn verhalen over mijn neusspray en vermoeidheid wel al kotsbeu zijn, alsook mijn angsten en twijfels.
Langs den andere kant is een uitje met/bezoekje aan/van vrienden juist iets dat me kan afleiden en alle afleiding is meer dan nodig nu. Anders ga ik echt wel gek worden van al de spanning en het gepieker. Dus zullen we toch proberen contact te houden met de mensen die ons nauw aan het hart liggen. Die mensen, die op de hoogte zijn van de problematiek die we doormaken, die zullen het ons wel niet kwalijk nemen (hopelijk?!) als we d'er weer eens over beginnen. En ze kunnen ons ook bezighouden met verhalen over andere onderwerpen. Er is nu echt niks zo vermoeiend als afspreken met een groep mensen die niet op de hoogte zijn en waarbij je ergens zoiets hebt van "Ik moet opletten wat ik zeg of doe of ze vermoeden iets en dan moet ik het allemaal uitleggen."
Pas op, niet dat ik er moeite mee heb om er voor uit te komen, anders zou ik ook nooit aan dit dagboek begonnen zijn. Maar het is gewoon niet op elk moment en in elk gezelschap gepast om erover te beginnen en niet iedereen hoeft dat te weten. Er hangt toch ook wel een stuk intimiteit aan vast.
Er zijn zo van die momenten dat ik me net een zombie voel en ik me afvraag waarom ik niet gewoon de ganse dag thuis in bed/op de zetel blijf liggen. Mijn lichaam smeekt daar soms echt om!
Ik begin me nu ook al druk te maken over WANNEER de pick-up gaat plaatsvinden? Hopelijk past dat wat op zowel Barts werk als het mijne. Allé, Bij mij op het werk weten ze het wel en de rechtstreekse chef van Bart weet het ook. Maar bij hem is het veel moeilijker te regelen. Nu ja, dat zal toch wel moeten. Hoe dan ook!
