< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Vruchtbaar » IVF-dagboek van Linda en Bart » 8 november 2002

Vrijdag 8 november 2002

Dat met die bloeddruppel aan mijn spuit, dat had ik ook nu weer voor. Misschien toch best eens informeren? En dat van die opgezwollen buik zal ook wel niet psychologisch zijn want ik merk het nu ook aan mijn kleding?! Misschien kan ik best eens beginnen uitkijken naar iets van zwangerschapskleding? Ik had een broek aangetrokken waarvan onlangs nog mensen zeiden dat ze precies nogal los zat en ik dat ik ze toch beter wat zou laten innemen. Wel, nu ben ik al blij dat ik die knop nog dichtkrijg! Dus ik zal maar beter niet proberen om me in een spannende broek te hijsen?!!
Volgens de weegschaal is er niet echt iets aan de hand. Enkele dagen na elkaar woog ik telkens 100 gram meer, maar nu weeg ik weer 400 gram minder. Zal het dan toch niets met de hormonen te maken hebben maar gewoon met mijn eten?

Ook heb ik weer enorme last van rugpijn! Op het werk stond ik me op een bepaald moment wat uit te rekken, met mijn handen in mijn heupen/op mijn rug. En nu betrap ik mezelf geregeld op die reflex. Net alsof ik al zwanger ben. Nu ja, ze hadden op voorhand gezegd dat het kon dat ik me in deze periode ging voelen alsof ik zwanger was… Ik wist toen nog niet hoe dat zou voelen, maar nu begin ik er wel een beeld van te krijgen: veel moe, veel rugpijn, af en toe duizelig,…

Verder maakt het vooruitzicht van de pick-up (die steeds dichterbij komt, al weet ik nog geen concrete datum) me enorm nerveus. Ik heb ook nog eens gemaild met een vriendin die nu al enkele maanden zwanger is via IVF en dus uit ervaring spreekt. Haar verhaal stelde me enigszins gerust. Zij vertelde me dat de verdoving zelf erg pijnlijk was, maar dat is maar heel even. Van al wat volgde, had zij helemaal geen pijn gehad en ze had gewoon mee liggen tellen hoeveel eitjes er weggehaald werden. Dat klinkt al heel wat geruststellender, hé.
Na het lezen van het verhaal van Bo & Sander was ik daar erg ongerust over. Ook omdat ze me in Leuven zeiden dat het bij 85% onder plaatselijke verdoving gebeurde en dat er een relaxatietherapeute beschikbaar was. Dat klonk me niet bepaald geruststellend in de oren. Bovendien zat er bij de voorschriften ook eentje voor een tranquillizer…
Wat Bo in haar dagboek ook schreef en ik ook kan beamen, is datgene over een gewone pijnstiller… Ik dacht ook: "Bwah, als ik eens wat hoofdpijn heb, dan steek ik een suppo op." Dat is normaal gezien de enige pijnstiller die mij wat verlichting brengt, behalve nu dus. Zelfs 2 of 3 suppo's op een dag, doen mijn hoofdpijn niet verdwijnen. Dus ben ik toch maar bij de apotheker binnengestapt met het voorschrift voor Brufen en inderdaad, dat helpt meestal wel beter.

[Vorige] [Index] [Volgende]



[Reageer]