 |
Woensdag 23 oktober 2002 |
Gisteren zijn we naar Gasthuisberg Leuven geweest, waar we een afspraak hadden voor een infogesprek. Na het lezen van het dagboek van Bo&Sander op internet, verwachtte ik me vooral aan een gesprek van een aantal uurtjes om bijvoorbeeld te zien of we er psychologisch klaar voor waren alsook voor een volledige, gedetailleerde uitleg over het ganse IVF-verloop.
Dat liep daar wel even anders! Na een half uurtje stonden we alweer buiten! Het is wel duidelijk dat het voor hen dagelijkse kost is en dat het vooruit moet gaan. Alle vragen worden wel beantwoord maar eerder gauw even tussendoor. Voor hen is alles natuurlijk vanzelfsprekend, maar voor ons is dit alles volledig nieuw. Daar zouden ze toch wel rekening mee kunnen houden? Je zou je haast belachelijk/achterlijk voelen als je iets vraagt.
Wat we daar dan wel gehoord hebben? Wel, eerlijk gezegd, niks nieuws! We hadden immers een maand geleden een envelop van hen ontvangen met daarin het contract betreffende het invriezen van de bevruchte eitjes, de prijslijst, alle nodige voorschriften voor de hele behandeling, formulieren voor de bloedonderzoeken,… Met die envelop zaten we daar dus en ook met een A4 vol vragen en opmerkingen.
Wat ze wel deden, was samen met ons de ganse inhoud van de envelop overlopen. Ze gaf even uitleg bij het contract dat we ondertekenden: de bevruchte eicellen worden voor 4 jaar ingevroren. Na die 4 jaar zal ons de vraag gesteld worden wat we willen dat er met deze eitjes gebeurd. We kunnen dan kiezen om ze nog 2 jaar langer te behouden (mits supplement) of we kunnen ze laten vernietigen, of we kunnen ze schenken aan de wetenschap voor onderzoek waarna ze ook vernietigd zullen worden, of we kunnen kiezen om ze ter beschikking te stellen van koppels die zelf geen kinderen kunnen krijgen. In het laatste geval volgt er dan wel een uitgebreid psychologisch gesprek. Er zou dan eigenlijk een kind rondlopen dat 100% van ons is, maar door een draagmoeder op de wereld gezet werd?! Dit wil ook zeggen dat je een kind kunt tegenkomen dat volledig op ons eigen kind lijkt en/of op onszelf… Gelukkig moeten we nu nog niet wakker liggen van een keuze die we binnen 4 jaar moeten maken natuurlijk, maar dat laatste ligt vrij moeilijk, denk ik zo?!
We lieten ook bloed nemen voor chromosoomonderzoek. Dit moest volgens hen al langer geleden gebeurd zijn maar onze gynaecoloog hechtte daar niet zoveel belang aan. Hij gaf zijn toestemming om de behandeling nu al te starten, nog voor we de uitslag hadden van dit bloedonderzoek (dit zou 7 à 8 weken duren). Dus nu gaat alles ineens snel en ik kan het me bijna niet voorstellen! Vrijdagmorgen krijg ik al de eerste pufjes met de Suprefact Nasal, dit is een neusspray die de eigen hormonen zowat stillegt en het vrouwenlichaam kunstmatig in een soort menopauze brengt.
Langs de ene kant is dit ook enorm spannend en opwindend. We starten nu echt concreet met een behandeling en als alles goed gaat, is dan binnen een dikke maand of zo al de pick-up?! Duimen dat alles goed gaat! Langs de andere kant heb ik nu ook wel zo'n gevoel van paniek. Help, nu gaat alles ineens zo snel na 2 jaar vruchteloos proberen en veel onderzoeken waarbij we machteloos moesten toezien en afwachten. Dat afwachten blijft trouwens zo wel, maar nu kan ik tenminste echt iets DOEN om hopelijk tot de oplossing/vervulling van onze droom te komen?!
Reacties:
Door: leen op 26/01/2003 @ 19:37 
veel geluk! hoe lang ben je eigenlijk bezig geweest mt onderzoeken?
Door: Van Oost Tamara op 12/02/2007 @ 15:49
hallo, ik ben bezig met het schrijven van een boek over IVF en de weg die een koppel moet afleggen. Het boek gaat vooral over de meeste vragen waar een koppel mee te kampen heeft. Zijn er vragen die jullie je dikwijls stelden maar niet aan de dokter durfden vragen of zijn er dingen die je vind die zeker in men boek moeten komen die de mensen die beginnen aan een behandeling zeker moeten weten?? Alvast bednakt want alle info is welkom want iedereen beleefd zo'n ervaring anders. groetjes
