 |
Donderdag 31 oktober 2002 |
Vandaag had ik een vrij rare dag qua gevoelens en zo. Deze morgen had ik een vrij opgewekt gevoel en was zelfs in de stemming voor een grapje, maar binnenin… Zo ik me voelde ik me nooit eerder! Ik vraag me serieus af of dit ook het soort buien zijn waarvan ze altijd zeggen dat zwangere vrouwen die hebben? Is dat vergelijkbaar? Geen idee…
Ik begin gek te worden van alle gepieker en de traantjes branden constant in mijn ogen. Ik hoop dat niemand iets verkeerds zegt, want dan gaat er een serieuze vloed komen.
Het ene moment ben ik erg positief aan het denken. Dan is het alsof ik al bijna zwanger ben en dan denk ik eens na over voornamen, over keuze van peter en meter, over inrichting van de babykamer, wat we allemaal op onze lijst gaan zetten, wat voor zwangerschapskleding,.. En dan soms ineens "back to reality" of erger nog, vervallen in pessimisme (wat normaal niet in mijn aard ligt) en denken van "het slaagpercentage" is maar iets van 30 à 40 % en dus 1 kans op 3. Ik heb al verschillende mensen gehoord waarbij het van de eerste keer gelukt is, dus zal het dat bij ons zeker niet doen… Oh, help! Hoeveel pogingen gaat het ons kosten en vooral ga ik dat wel aankunnen? Hoelang wil ik hiermee doorgaan?
Sinds 14 uur heb ik weer veel koppijn. Ik moet vandaag of morgen mijn regels ook krijgen, dus dat zal er wel voor veel tussen zitten? Zodra het zover is, moet ik de eerstvolgende werkdag bellen naar Leuven en dan gaan ze mij zeggen wanneer ik de spuiten mag opstarten. Het komt dichterbij… Spannend!
Ook wel wat paniek nu: "Mezelf spuiten geven?"
Ik val telkens bijna flauw als ze bloed moeten trekken en dan kijk ik nog altijd naar de andere kant… Zou ik toch niet vragen of Bart ze zet in plaats van het zelf te doen??
Ondertussen nog meer paniekgevoel als ik denk aan de pick-up, die 1 à 3 weken na het opstarten van de spuiten, zal plaatsvinden. Oh jee, gaat dat weer zo'n pijn doen als dat onderzoek waarbij ze vloeistof inspuiten door de eileiders, dat ik al heb moeten laten doen? Dan kies ik liever voor volledige verdoving, ook al moet ik dan 3 dagen in de kliniek blijven!
In Leuven zeiden ze dat het beter was onder plaatselijke verdoving omdat je anders achteraf meer last kunt hebben van buikpijn en bloedverlies. Er zijn momenten dat ik denk: "Ze kunnen zeggen wat ze willen. Ik heb al genoeg pijn moeten ondergaan. Dat ze dit maar onder volledige verdoving doen, dan weet ik er niks van!"
Langs de andere kant als 85% het onder plaatselijke verdoving doet, zal het toch zo erg niet zijn? Zou ik me dan niet beter bij de meerderheid aansluiten? Zucht… ik weet het niet meer hoor!
Buiten al dat gepieker, ben ik ook weer enorm moe vandaag! Toen ik van het werk thuiskwam, had ik weer evenwichtsstoornissen. Ik heb een Brufen genomen, me op de zetel gelegd… én schoot 2 uur later wakker! Zal wel zijn dat ik dat dutje nodig had zeker? Nu voel ik me toch ook al iets beter, gelukkig!
Wat mij van die ganse behandeling met die neusspray eigenlijk nog het meest tegensteekt, is het feit dat ik niet eens kan slapen wanneer ik wil. Als ik in een andere situatie zo moe ben, dan kruip ik een dagje om 20u in bed en voel me meestal de volgende dag weer iets fitter... Idem qua uitslapen, als het weekend is of ik een dagje vrij heb, geniet ik ervan wat langer te mogen blijven liggen maar mijn GSM roept me dan tot mijn plicht: neusspray!
Reacties:
Door: Ellen S. (profiel) op 17/11/2002 @ 13:56 
Spannend hoor Linda en ook vermoeiend lijkt me. Ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat!!
Laten jullie snel iets horen????
Succes groetjes
Elke
Door: op 20/11/2002 @ 16:43
Kun je misschien al wat zien als voorbereiding op je kindje ;))
Door: Anoniem op 10/11/2003 @ 22:40
Dag Linda en Bart. Toevallig stuit ik op jullie dagboek tijdens het surfen op internet. Ik hoop dat jullie kinderwens uitgekomen is maar moest dit niet het geval zijn wil ik jullie een raad geven. Als het niet wil lukken stel dan voor jullie zelf een ultimatum. Kies een datum uit waarop je beslist van dit is nu de allerlaatste poging. Ik heb zelf twee kinderen en het zijn schatten. Gelukkig hebben mijn man en ik een stevige basis en is onze relatie tegen zeer veel bestand. Kinderen opvoeden, of laat me zeggen, goed willen opvoeden vraagt veel tijd en energie. Je hebt er heel veel plezier aan maar er zijn ook veel angsten aan verbonden. Doe ik het goed, begeleid ik hen wel op de juiste manier, sta ik genoeg voor hen klaar, enz. ........ Daarbij werken we beiden fulltime en veel van onze tijd en energie gaat naar het huishouden en de kinderen. Kinderen zijn het waard om opofferingen te doen maar er zijn grenzen. Als het echt niet lukt steek dan al jullie tijd en energie in elkaar en geniet van elkaar. In ieder geval wens ik dat jullie kinderwens uitkomt maar bovenal wens ik jullie gewoon geluk toe.
