Hoi allemaal,

't is niet leuk als je blijft proberen en het weer op een njet uitdraait. Frustrerend. Nog frustrerender is als je in onzekerheid moet blijven omdat je hééél onregelmatig je menstruatie krijgt. Tot mijn 18de menstrueerde ik gemiddeld 1x per jaar. Het zij zo, de gynaecoloog had immers verteld dat alles ok was maar dat het tesosterongehalte in mijn bloed te hoog lag. Ik kreeg de pil voorgeschreven. Nu ben ik 27 en een klein jaar met de pil gestopt omdat, jawel, mijn man en ik graag met gezinsuitbreiding wilden starten. Ik had gehoopt dat alles normaal zou worden na het stoppen met de pil. Ik gaf het drie maanden omdat de pil nog wat moet uitwerken maar na de vierde maand niets... Zou het dan toch? Teleurstelling alom bij het zien van de negatieve zwangerschapstest, grotere teleurstelling omdat mijn probleem zich definitief had gemanifesteerd. Een bezoek aan de gynaecoloog bracht uitsluitsel: PolyCysteuze Ovaria (PCO). Da's niet meteen 't einde van de wereld, een monnikengeduld of (en) een hormonenkuur kan je kinderwens oplossen maar je krijgt toch even een slag in het gezicht en ook mijn man was er helemaal van ondersteboven (hoewel hij mijn voorgeschiedenis kent).
Omdat we echter nog maar net "de strijd zijn aangegaan" proberen we het nog even zonder 'hulpmiddeltjes' maar af en toe ik vraag me af of het al over zou zijn. Telkens weer een zwangerschapstest kopen is kostelijk en psychisch erg belastend. (De eerste maanden liep ik er de muren van op tot groot ongenoegen van mijn man. Op de duur was ik er veel te veel mee bezig dat ik het meest essentiële zou vergeten: vrijen.) Ik zal moeten wachten op het surprise-effect of... op de hormonen.
En in tussentijd blijft iedereen maar vragen wanneer wij aan kindjes beginnen. Het ontbreekt me dan aan lef om te antwoorden dat 't niet bij iedereen zo vlot loopt als gewenst.

Enfin, merci om even stil te blijven staan bij mijn verhaal.
Sterkte nog allemaal en niet opgeven hé
Annelies

Hoi allemaal,
We zijn in 2004 gestopt met de pil en onze kinderwens wordt ook nog niet vervuld. Ik ben heel onregelmatig en moet elke maand ook een teleurstelling tegemoed gaan. Vorig jaar ben ik naar de fertiliteitskliniek gegaan in Gent. Ze wilden me direct onder het mes steken. Omwille van mijn onregelmatige maandstonden en enorme pijnlijke maandstonden. Ze dachten aan endometriose. Dat wilden we nog wat uitstellen. Om den duur kon het niet meer zijn en heb ik me laten opnemen voor een laproscopie. De dokter zei dat ze niet alles hebben kunnen wegnemen en nog eens moet binnenkomen. De eerste keer was dus vorig jaar in oktober en de tweede keer in februari dit jaar. Dan kwam de dokter zeggen dat we nooit op een natuurlijke wijze aan kinderen zullen geraken. We hebben nu 2 IVF pogingen achter de rug en eerlijk gezegd is het voor mij enorm psysch zwaar. We hebben besloten om er mee te stoppen. Dus ik geef de hoop nog niet op. Ik hoop dat jullie dat ook niet doen!! Kop op!!
Groetjes Lientje

Hallo,

Mijn vriend en ik zijn nu al bijna 2 jaar bezig.
Na een jaar zijn we naar de dokter gegaan.
We hebben allerlei onderzoeken gehad en alles was goed.
Het zou een keer moeten lukken, maar waarom lukt het dan niet.
Ik kan je vertellen, de lol gaat er wel een beetje af zo.
Al die "verplichte vrijpartijen".
Het frustreerd ons allebei en zijn dan ook al een poosje lekker aan het fitten op elkaar. Geweldig! En dan elke maand maar weer wachten op het ongesteld worden. Het is nu de laatste tijd zelfs zo erg dat ik gewoon zo hoop dat ik zwanger ben, dat daardoor mijn ongesteldheid uit blijft en pas na een negatieve test ik ongesteld wordt.
Na al die postieve onderzoeken ga je jezelf toch aanpraten dat er iets mis moet zijn omdat het niet wil lukken.
Dat werkt natuurlijk ook niet echt mee.
Nou ja nu maar weer 2 weken wachten. Pff worden er echt een beetje moedeloos van..

Hoi Daniek,
Mijn vriend en ik zijn nu ook een klein jaartje aan't proberen zwanger te worden. Op aanraden van mijn nichtje ben ik begonnen met temperaturen. Zij had, net als jij, geen eisprong. In jouw geval kan het best zijn dat het wat langer duurt voordat jouw eisprong weer op gang komt, ligt ook aan de pil die je geslikt hebt. Blijf hier alleen niet te lang mee lopen, want er kan ook meer aan de hand zijn. Ik zou ook nog wel even doorgaan met tempen, want dan kan je het goed in de gaten houden, ook al kan dit best een hele belasting voor je zijn.
Ik wens je heel veel succes en hoop dat je eisprong snel terugkomt,

Groetjes Daphne

hallo mensen!

ik ben pas geleden moeder geworden. ik ben vrij jong getrouwd, en wou eigenlijk gelijk al kinderen. ik heb nooit gedacht dt dit niet zou lukkken. na 1 jaar geen succes te hebben zijn wij naar de huisarts gestapt, jeetje wat vond ik dit vreselijk.van de huisarts moesten wij nog 1 jaar wachten voor hij ons door kon/wou sturen omdat we nog zo jong waren. Na een gigantisch lang jaar wachten mochten we door naar het ziekenhuis. daar werden allemaal onderzoeken gedaan, en ze beginnen meestal bij de vrouw. mijn man had zijn sperma al laten onderzoeken, en dat bleek niet beweegelijk genoeg te zijn. wat deed dat pijn om te horen! maar gelukkig werd ons vertelt dat er nog hoop was, en dat we nog een goeie kans maakten om als nog kinderen te krijgen. mijn onderzoeken waren allemaal goed, sommige onderzoeken vond ik wel pijnlijk, maar dat heb je er natuurlijk voor over.. wat vonden jullie van die onderzoeken??Eerst moet je dan op commando sex hebben, wat ik ook vreselijk vond net als iemand hier voor al zij de lol gaat er af.
Daarna, zijn ze begonnen met hormoon pilletjes, en spuiten. ik werd hier heel erg emotioneel van, en ook omdat het natuurlijk heelerg veel pijn doet dat de grootste wens die je hebt niet in vervulling blijkt te gaan heb ik heel veel gehuild.. was echt een wrak. ik huilde om de gekste dingen en iedereen die zwanger werd was ik jaloers op ik gunde het ze wel maar het deed me gigantisch pijn dat ik niet degene mocht zijn die een kindje in haar buik voelde schoppen en na 9 maand in haar armen sluiten. na veel medisch gedoe, inbrengen van sperma rechtstreeks in de baarmoeder, hormonen.. niks werkte. dus vertelde mijn gynecaloog dat we door mochten naar zwolle of groningen. hier keek ik ook vreselijk tegen op. maar de stress valt dan wel een klein beetje van je af omdat je weet dat de mensen daar toch meer kunnen daar zijn ze gespecialiseerd. de week voordat wij naar zwolle of groningen mochten voor ons intake gesprek.. bleek ik zwanger te zijn!!!!!!!

Mijn vraag aan jullie is... heeft iemand dit ook mee gemaakt?
ik weet zeker dat ik een tweede kind wil, maar wat nou als dit weer niet lukt.. wat dan?? mag je dan weer door naar het ziekenhuis, moet je dan weer zo lang wachten.. of mag je niet door omdat je toch nog spontaan zwanger bent geworden/? ik genieg momenteel gigantisch van mijn kindje!!! Maar ergens zit ik er ook wel over in ... wat nou als ..

voor de mensen die nog niet zwanger zijn, blijf er in geloven! ik weet hoe moeilijk het is! Ik weet dat het zwaar is en dat het gigantisch veel pijn doet! maar blijf geloven! ik weet ook dat dit heel erg zwaar valt in je relatie maar samen kom je er uit jullie weten waar je het voor doet, ga ervoor.. maar denk ook aan de ander en niet alleen aan jezelf(ook dit is moeilijk ik weet het had er ook moeite mee om rekening te houden met gevoelens van mijn man)

zou het fijn vinden als jullie mij je reacties zouden mailen

liannevisser217@hotmail.com
of hier reageren, ik wil graag mijn verhalen en emoties delen. misschien kunnen we elkaar helpen. en zou ook graag in contact komen met iemand die het zelfde heeft mee gemaakt en die misschien weet hoet het dan zit met meer kinderen

kus en sterkte

hoi hoi allemaal,

Ik en mijn vriend hebben al een zoontje van 3 jaar en in 2006 werd ik opnieuw zwanger na 42 weken bleek mijn dochtertje te zijn overleden in mijn buik we zijn bevallen en hebben haar een mooi plekje gegeven.
Maar sindsdien lukt het niet om opnieuw zwanger te worden ik gebruik al 2 jaar de pil niet en er is nog steeds geen resultaat nu ben ik 3 weken overtijd maar de test geeft negatief aan dit is heel frusterend voor mij je hoopt soms te veel en het valt uit op een teleurstelling.

Voor alle dames die graag zwanger willen worden succes en geef de hoop niet te snel op.

hallo iedereen

zo'n 3jaar geleden was ik 16 jaar en was ik zwanger, ook al gebruikte ik een condoom en nam ik de pil, ik heb dit van mijn ouders moeten laten weghalen, ik was te jong. Nu 3 jaar later heb ik een nieuwe vriend en wonen we samen, onze kinderwens is heel groot al van september 2006 gebruiken we niets meer en toch lukt het ons niet. Verdere stappen heb ik nog niet durven verder gaan, wie weet ligt het aan die abortus? of aan mijn vriend? of... Zoveel vragen en zoveel twijfels. Dit is de eerste keer dat ik een site durf opzoeken i.v.m moeilijk zwanger worden. ik vind me in elk verhaal wel een stukje terug en dat geeft me moed, waardoor ik volgende week eens met mijn huisdokter ga praten.
dank jullie allemaal voor jullie verhalen,en ik wens iedereen veel moed toe, en steun elk van jullie...
Groetjes & liefs

Hoi allemaal

Ik wilde een reactie geven op Ruth.Ik ben 27 en wij zijn ook al even bezich om zwanger te worden.Ik heb voor de pil ook een onregelmatige menstruatie en nu nog steeds.Daarom ben ik een paar maanden al bezig met opschrijven hoelang mijn cycles is en die is rond de 41 dagen.Van de gynocoloog ben ik aan het tempraturen maar dat is bij mij weinig succes.Maar ik heb ook een ovelatie test gehaald daar zitten 5 strips in.Als je boven de 40 cycles zit moet je vanaf je verwachte menstruatie 17 dagen terug tellen.Een bij mij klopte het ongeveer ik moest 18 dagen terug tellen.Want ik had een ovulatie op mijn 18 en 19 dagen terug van mijn verwachte mestruatie.En voor dat bloeden niet bang zijn is geen ramp zijn de gynocoloog.Want ik had het zo erg dat ik om de 10 minuten naar de wc kon voor een nieuw verbandje.
Dus maak je niet te druk.
Groetjes

Mijn grootste wens is om kinderen te hebben. Wij proberen al bijna een jaar en half, zonder resultaat. na een half jaar ging ik naar de dokter en hij zei:je bent nog jong het komt wel.hij zei dat ik nog een half jaar moest wachten voor ik stappen ging ondernemen. ondertussen is er een jaar voorbij gegaan. De doker heeft mijn man zijn zaad nagezien, dat was in orde. En bij mij op het eerste gezicht ook. Nu zou ik een soort kijk-operatie moeten laten doen. Gewoon om te zien of de verbindig tussen mijn eiertakken en baarmoeder wel in orde is. Daarna kan ik pas beginen aan een hormonen kuur. Is dit normaal? iedereen in mijn omgeving is zwanger of heeft een kindje. momenteel heb ik het enorm zwaar, ik kan ze zelf niet aanzien. Bij elke baby dat ik zie barst ik in tranen uit. Wat kan ik nu nog verder doen? Heeft er iemand tips voor mij?

hallo alemaal,

het klinkt misschien raar maar ik wordt blij van jullie berichtjes te lezen.Ik was op mijn 16 de ook zwanger maar onder lichte dwang liet ik het kleintje weg nemen.Die dag heb ik nog gezegd dat ik hiervoor ooit zou boeten.en nu 10 jaar later bleek dat waar te zijn want het is ons niet gegund.maar na het lezen van jullie berichten dacht ik van "het is misschien toch niet door mijn fout van 10 jaar geleden.we zijn iets meer dan een jaar aan het proberen en ik was ervan overtuigd dat er iets niet klopte maar mijn gyn zei dat alles in orde was.zo een 7 maanden geleden kreeg ik de laatste keer mijn regels.Ik dacht da ik eindelijk zwanger was maar die test bleef negatief.Ik ging opnieuw naar de gyn en die zei dat het was omdat ik de pil niet meer nam dat was normaal zei hij.na maanden wachten besloot ik toch een tweede opinie te vragen en wat bleek ik had pcos(polycystisch ovarium syndroom) en ik kreeg geen eisprong meer op een natuurlijke manier maar gelukkig is een hormonenbehandeling meestal doeltreffend.onze eerste kuur is net over en ik heb een goede eisprong gehad nu nog wachten of het ook effectief bevrucht wordt?Al durf ik niet teveel te dromen ik geloof wel terug dat het vroeg of laat wel zal lukken.en ook voor jullie allemaal hoop ik dat vanharte.Succses voor iedereen van julie.
Groetjes, W.